Bij papa naar school

Hoi Jan Joost, Wat dapper en goed dat je je verhaal met ons wilt delen. Knap dat je zo goed weet wat je wilt, maar wat een ontzettend vervelende situatie zeg! Ik snap dat dit heel lastig voor je is. Ik heb zelf niet meegemaakt dat ik niet naar een bepaalde school mocht, maar er waren wel andere dingen die ik niet mocht van mijn ouders, zoals sporten en uitjes. Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik, samen met mijn mentor, een brief heb geschreven naar mijn ouders waarin ik aangaf wat ik wilde en vooral waarom ik dat wilde. Mogelijk kan jij dit ook proberen met iemand die je vertrouwd of met deze volwassenen praten. Mogelijk zijn er volwassenen in jouw leven, zoals een ouder van een vriendje of vriendinnetje, een juf of meester op school of een tante, die jou hierbij kan helpen. Ik wil jou heel veel succes en sterkte wensen! Groetjes Kaylee

Ik had bijna hetzelfde, alleen woonde mijn moeder in Duitsland en mijn vader in Nederland. Mijn moeder verhuisde na de scheiding naar Duitsland ik deed in Nederland nog de basisschool. Mijn ouders wonen 2 dorpen naast elkaar, alleen in een ander land. Ik kwam dus al jaren in Duitsland en toch wou mijn vader niet dat ik er naar school ging . / middelbare school. Er kwam een rechtszaak, ik was 11, ik was bang dat de rechter mij niet wou horen, maar gelukkig wel. Ik heb gezegd dat ik naar Duitsland wou , mijn vader dacht dat ik het niet kon door de taal, maar ik wist dat ik dat wel zou leren, er zijn zoveel kinderen die een nieuwe taal moeten leren dus waarom ik niet. De rechter luisterde en ik mocht in nordhorn naar school! Ik was heel blij. Mijn vader eerst niet , maar dat veranderde al snel, dat kwam omdat hij zag dat ik gelukkig was, ik deed het goed op school , kreeg veel vrienden en de taal ging heel snel. Inmiddels zijn we 5 jaar verder en ben ik 16, maar Duitsland verhuizen was de beste keuze voor iedereen, ook al dacht mijn vader eerst van niet, ik ga nog steeds de ene week naar mijn vader en de andere week naar mijn moeder. Mijn vader zegt nu ook, jij bent gelukkig en dat is veel belangrijker dan op welke school je zit, hij zegt nog wel eens sorry daar voor. Maar dat is niet nodig. Het gaat erom dat het nu goed is. Mijn ouders zullen nooit vrienden worden. Maar het gaat wel beter als toen. Vooral omdat beide ouders mij gelukkig willen hebben, ze zien nu dat ik dit ben. Een tip die ik jou wil geven is, blijf bij je gevoel. Wat wil jij en als je zeker bent van je keuze, dan ga er voor. Een brief schrijven aan je moeder, of aan de rechter is een heel goed idee. Zorg dat jij je verhaal kwijt kan en probeer dan verder te gaan. Als een brief schrijven naar de rechter voor jou helpt, dan zal ik dat doen, het heeft mij toen erg geholpen , succes !