Ben ik de enige?

Lieve Isabella, Bedankt voor je berichtje! Een paar dagen geleden heb ik geloof ik ook op een berichtje van jou gereageerd, waarin jij een deel van dit verhaal vertelt. In mijn reactie op dat berichtje gaf ik aan dat ik vind dat je er goed aan gedaan hebt om je moeder een appje te sturen toen je vader zo lang aan het schreeuwen was. Het is natuurlijk niet gek dat jouw vader moeite heeft met de scheiding, het is best verdrietig als je nog met iemand samen wilt zijn maar die ander niet meer met jou. Maar, daar zouden de kinderen nooit de dupe van moeten worden, dus ik vind het zeker niet normaal dat jouw vader zo tegen jou/jullie doet. Ik wil je dan ook op het hart drukken dat het niet jouw taak is om er tussenin te staan en naar de negatieve dingen te luisteren die jouw vader over jouw moeder zegt. Villa Pinedo heeft hier een mooie open brief over geschreven, die vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/. Het stukje waarin jij schrijft dat je je vader keer op keer een nieuwe kans geeft en dat hij die steeds verpest klinkt mij erg bekend in de oren. Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt met mijn vader. Ik kan dus denk ik best goed begrijpen hoe je je voelt. Het doet pijn wanneer je elke keer teleurgesteld wordt omdat je iemand steeds een nieuwe kans geeft, met de hoop dat diegene dan zijn best doet. Op een gegeven moment heb ik er zo veel verdriet van gehad, dat ik besloot wat afstand te nemen van mijn vader. Ik was al wel wat ouder, 18 jaar, en had geen vaste momenten waarop ik naar mijn vader moest gaan. Dus ik kon er wat eenvoudiger voor kiezen om wat minder contact met hem op te nemen. Voor jou wordt dit misschien wat lastiger, maar ik wil je vooral laten weten dat ik het niet gek vind dat je nu het gevoel hebt dat je je vader liever niet meer wilt zien. De afstand tussen mij en mijn vader heeft ons wel goed gedaan, mijn vader ging meer moeite doen en nu wordt onze band steeds weer een beetje beter. Elkaar helemaal nooit meer zien is wel wat drastischer, dan zullen er vast en zeker momenten komen waarop je hem toch wel zult missen, maar voor nu kan ik het me dus wel voorstellen. Ik vind het dus helemaal niet raar wat jij hebt gedaan, maar wat jouw vader doet, dat hoort dus niet! En je bent dus zeker niet de enige die zo denkt. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, succes. Heel veel liefs, Mila