Bemoeienis

Hoihoi! Wat goed dat jij het forum hebt gevonden en je verhaal hebt gedeeld! Ik kan me voorstellen dat jij je soms erg vervelend voelt. Toen mijn ouders gescheiden waren, had mijn vader ook een nieuwe vriendin die zich overal mee bemoeide. Gek werd ik er soms van! Ik was soms ook verdrietig, omdat er vaak ruzie was. Met mijn moeder kon ik er ook niet over praten, dus praatte ik vaak met mijn zus. Heb jij nog iemand anders met wie je erover kunt praten? Je kunt ook deze tips gebruiken om wel met jouw moeder te praten! De website met tips vindt je hier: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Je verteld ook dat je het idee hebt dat het jouw schuld is. Dat is absoluut niet zo!! Scheiden is nóóit jouw schuld! Je hoeft je daar niet verantwoordelijk voor te voelen. Als je graag nog met iemand verder wil praten, kun je ook praten met een buddy. Meer informatie vindt je hier: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je er iets aan hebt! Veel liefs, Evelien

Lieve Anoniem, Wat goed van je dat je hier met je verhaal komt! Ik herken me heel erg in jouw situatie en ik snap helemaal hoe jij je voelt, daar ben je niet alleen in! Toen mijn ouders gescheiden waren had mijn vader ook al snel een nieuwe vriendin. Ik was eigenlijk nog niet klaar voor een nieuwe stiefmoeder en ik had er veel moeite mee. Net als jij had ik er ook veel moeite mee dat ze mij steeds corrigeerde en zich met de opvoeding bemoeide. Mijn vader vond dat allemaal heel normaal maar ik vond het niet fijn. Uiteindelijk heb ik met mijn vader een goed gesprek hierover gehad: ik heb toen aan hem uitgelegd dat ik me daar niet prettig bij voelde en dat ik haar best een kans wilde geven maar op mijn eigen manier en in mijn eigen tijd, ik moest het nog even een plekje zien te geven en het was voor mij fijner als papa's nieuwe vriendin mij ook de kans gaf even te wennen. Door uit te legen hoe ik me voelde begreep hij beter waarom ik het niet fijn vond. Toen hebben we afgesproken dat hij met haar zou praten en dat papa voortaan de opvoeding zou doen en niet zij. Door te benadrukken dat ik haar best een kans wilde geven zag hij het ook niet als iets negatiefs. Uiteindelijk was het dat kleine beetje afstand juist wat ik nodig had om rustig aan haar te wennen en haar te accepteren. Ik vond het heel fijn om dat uitgesproken te hebben zodat er minder spanning was als ik daar was en ik weer met plezier naar papa kon. Ik snap heel goed dat zo'n gesprek spannend is maar het is echt de moeite waard. Wat je ook zou kunnen doen is een brief schrijven waarin je je gevoelens en verwachtingen uitschrijft: dan kan je van te voren alles uitdenken en weet je zeker dat je niets vergeet. Dan kun je nadat hij de brief heeft gelezen er misschien op terugkomen en dan is de drempel wat lager. Wat je moeder betreft is het natuurlijk heel jammer dat je het er niet met haar over kan hebben. Je wilt graag je emoties delen en het s dan wel fijn als je moeder daar voor open staat en je misschien advies kan geven. Misschien kan je het er ook met haar over hebben dat je dat jammer vindt. Wat ook heel fijn kan zijn is om de Open Brieven van Villa Pinedo aan je ouders te laten lezen. Dan begrijpen ze hopelijk iets beter hoe jij je voelt! Je kunt hem hier vinden: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ , ook voor de nieuwe vriendin van je vader is er een open brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-nieuwe-partners-van-gescheiden-ouders/ Ik hoop dat dit een beetje heeft geholpen! Liefs, Amélie