Bang voor mijn verjaardag

Lieve Nienke, Normaal zou ik je eerst bedanken voor het delen van je verhaal, maar nu wil ik het allerliefst eerst even zeggen dat je echt niet zeurt. In tegendeel zelfs! Ik snap zo ontzettend goed dat dit door je hoofd spookt. Ik herken het zelfs heel erg. Mijn eigen situatie is best vergelijkbaar met de jouwe, maar dan net omgekeerd. Ik woon bij mijn moeder, met mijn (half)zusje en stiefvader. Ook ik ben dol op mijn stiefvader, ik noem hem papa. Bij mijn vader ga ik eens in de zoveel tijd een keertje op bezoek. We hebben dus weinig contact en dat is grotendeels mijn eigen keuze, omdat het nooit zo goed liep tussen ons. Toch betekent dat niet dat het me nooit pijn doet. Ik vind het net als jij jammer dat het zo heeft moeten lopen. Natuurlijk hadden we het graag anders gezien, inderdaad heel logisch! Ik denk dat het ontzettend stoer van ons is dat we het zonder hen wel redden, maar dat we daar soms ook verdrietig om zijn, hoort er gewoon bij. Dat zoiets als je verjaardag op die manier door je hoofd spookt, herken ik ook zeker! Ondanks dat je het zo wel goed vindt, zou je het ook wel leuk vinden als ze je feliciteert en een cadeautje geeft. Of in ieder geval gewoon wat aandacht aan je besteedt. Echt heel begrijpelijk. Zelf had ik iets vergelijkbaars met mijn diploma uitreiking. Mijn vader toont eigenlijk niet zo veel interesse in zulke dingen, terwijl ze voor mij toch wel belangrijk zijn. Hij vraagt bijvoorbeeld nooit echt naar cijfers en weet eigenlijk niet hoe het me afgaat. Misschien boeit het hem echt niet? Ik weet het niet zo goed. Ik nodigde hem zelf niet uit voor de uitreiking, want als hij geen interesse toont hoef ik hem er ook niet bij te hebben. Toch hoopte ik stiekem een beetje dat hij misschien wel interesse zou tonen en zou vragen wanneer de uitreiking was, maar helaas. Ondanks dat ik het wel kon verwachten, was ik toch ook wel teleurgesteld. Nu wil dat natuurlijk niet zeggen dat jouw moeder jou niets gaat geven of niets van zich zal laten horen of iets dergelijks, maar ik wil je eigenlijk wel graag de tip geven om niet te veel te verwachten. Ik weet dat het lastig is, maar doordat we ons zo druk maken krijgen die leuke dingen als verjaardagen en diploma uitreikingen wel een negatieve lading en dat is super zonde! Een verjaardag hoort iets leuks te zijn en ik vind het verdrietig om te horen dat je er niet zo veel zin in hebt. Zelf probeer ik ook wat minder te verwachten van mijn vader en ik merk dat ik daardoor wel sneller tevreden ben. Ik ben eerder blij verrast wanneer hij bijvoorbeeld wel eens interesse in mij toont, begrijp je? Daarom hoop ik dat jou dit misschien ook kan helpen! Dan sluit ik nu af door te zeggen dat ik blij ben dat je je verhaal met ons gedeeld hebt en ik wil je op het hart drukken dat je altijd weer een berichtje mag stuur als je nog eens (zo)iets kwijt moet. Ik kan me voorstellen dat het soms gewoon even je hoofd uit moet. Als je het liever structureel met dezelfde persoon deelt, zou je eens kunnen bekijken of een Buddy van Villa Pinedo iets voor je is (https://www.villapinedo.nl/buddy/). Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat je een hele leuke verjaardag zult hebben! Heel veel liefs, Zoë

Hoi lieve Nienke, Fijn dat je ons forum weer hebt weten te vinden en je vraag durft te stellen! Het verhaal dat jij schrijft klinkt echt ontzettend herkenbaar, maar dan andersom. De gevoelens en gedachten die jij hebt tegenover je moeder, had ik vroeger tegenover mijn vader. Ik ben opgegroeid bij mijn moeder samen met mijn stiefvader, maar die noem ik gewoon papa. Mijn vader zag ik maar heel af en toe, hij had het altijd te druk en voor mijn gevoel toonde hij nooit echt interesse in mij. We hadden nooit echt een goede band, en ik vond het dus niet erg dat ik hem niet vaak zag, maar tegelijk was ik er heel verdrietig om. Precies wat jij ook schrijft. Ik begrijp je tegenstrijdige gedachten en gevoelens helemaal, en het is volkomen logisch dat je al die gevoelens hebt. En zeker met momenten als een verjaardag zijn dan lastig, dat zijn momenten dat je je erg bewust bent van de situatie en er veel over nadenkt, tenminste, dat had ik altijd. Verjaardag, kerst, diploma uitreiking en noem maar op. Dit zijn toch momenten die belangrijk zijn in je leven. Natuurlijk ben je elk jaar weer jarig, maar je wordt maar 1 keer 15 en dat is een moment dat gevierd moet worden, het is belangrijk, en wanneer iemand als je moeder daar geen aandacht aan lijkt te besteden, dan doet dat pijn. Ik merkte altijd dat het feit dat me vader weinig interesse in me toonde me sowieso wel verdrietig maakte, maar op momenten als een verjaardag was dat gevoel nog veel erger. Ik was er dan ook altijd heel erg mee bezig. Ik kon weken voor me verjaardag al bang zijn voor mijn verjaardag, en me er enorm druk om maken, net als wat jij schrijft. Gedachten als 'Zou hij me dit jaar wel feliciteren? Zou hij aan me denken en bedenken dat het mijn verjaardag is?'. Ik was er zo erg mee bezig dat ik op mijn verjaardag zelf nog zoveel cadeautjes en felicitaties van mensen kon krijgen, maar het enige wat mij op dat moment blij zou maken was een berichtje van mijn vader, en daar wachtte ik dan de hele dag op. De andere felicitaties en cadeautjes kon ik daardoor niet eens binnen laten komen, ik was er niet blij mee. Ondertussen verpestte mijn gedachten en zorgen mijn hele verjaardag, terwijl een verjaardag juist iets leuks zou moeten zijn. Wat mij daar uiteindelijk vooral mee geholpen heeft is door het meer los te laten. Ik weet dat dat veel makkelijker klinkt dan het is, want het blijft je verjaardag en het blijft je moeder. Maar doordat ik continu zo bezig was met dat berichtje wat ik van mijn vader verwachtte, kon ik ook niet genieten van de mensen die er wel voor me waren en mijn verjaardag met mij wilde vieren. Toen ik het meer ben gaan loslaten, en niet meer de hele dag ging wachten op dat ene berichtje die ik wel of niet zou krijgen, kreeg ik ruimte om meer van mijn verjaardag zelf te gaan genieten. Natuurlijk deed het dan achteraf nog steeds wel een beetje pijn wanneer mijn vader me geen berichtje had gestuurd die dag, want het gaf mij toch het gevoel dat ik niet belangrijk voor hem was, maar doordat ik er niet de hele dag zo mee bezig was kon ik wel zien hoeveel mensen er waren die wel om mij gaven, die wel graag mijn verjaardag met mij wilde vieren. Het is een beetje een lang verhaal wat ik schrijf, maar wat ik je uiteindelijk als tip probeer te geven is dat je moet proberen het meer los te laten. Laat je verjaardag over je heen komen, zie wat er allemaal gebeurt die dag en geniet vooral van het moment. Wanneer jij je de hele dag zorgen maakt en dus druk bent in je hoofd, mis je daardoor het moment zelf en dat is zonde. Ik snap je onzekerheid en gedachten heel goed hoor, dus ik zeg ook zeker niet dat het onzin is of dat je zeurt als je dat denkt (ik dacht vroeger ook altijd dat ik me misschien maar gewoon aanstelde en werd dan boos op mezelf dat ik me er niet zo druk om zou mogen maken), maar je hebt er geen controle over. Je weet inderdaad niet of ze je wel of niet een cadeautje gaat geven, en daar heb je ook geen invloed op. Door het los te laten en er niet te veel mee bezig te zijn, kan het je verjaardag ook minder verpesten. En stel ze geeft je wel een cadeautje, dan is dat een mooi extraatje. Probeer vooral te genieten van je verjaardag zelf, van de mensen die er sowieso wel voor je en met je zijn :) Ik hoop dat je uiteindelijk alsnog een hele leuke verjaardag zult hebben, en dat je er ook echt van kunt genieten! Mocht je toch nog ergens mee zitten, je teveel zorgen maken, vragen hebben of gewoon even je verhaal kwijt willen, dan ben je hier altijd welkom! Laat je nog even weten hoe je verjaardag uiteindelijk is geweest? :) Liefs, Samantha

Hoi Nienke, Ik snap goed dat je nu veel minder zin hebt in je verjaardag nu dit allemaal speelt. En ik denk dat het heel normaal is dat je je dit allemaal afvraagt! Het is een hartstikke moeilijke situatie. Ik heb zelf ook een heel moeizame tijd gehad met mijn moeder voor en na de scheiding. Ze wilde onze relatie beëindigen dus dat heeft mij ook heel veel pijn gedaan. Ik begrijp je verdriet dus heel goed, dat is echt normaal in zon situatie. Praat je hier ook met mensen over? Dat kan heel erg helpen. Mij hielp het ook om met anderen te praten zodat ik minder mezelf de schuld gaf van wat er gebeurde. Ik hoop dat je toch een beetje kan genieten van je verjaardag. Richt je op de leuke dingen en lieve mensen zie om je geven (zoals je bonusmoeder ):) ! Liefs, Pascalle