Baby accepteren

Hoi Nerissa, bedankt voor je berichtje. Dat is vast even schrikken, dat je moeder een baby krijgt. Maar misschien stiekem ook wel een beetje leuk? Een klein broertje of zusje? Het is nu eenmaal zo dat je moeder en je stiefvader samen zijn.. en het is voor jou misschien lastig om te zien dat je moeder gelukkig is met iemand anders dan je vader. Kun je hier met je moeder over praten? Misschien kan zij het zelf beter uitleggen aan je, want ik ken jullie natuurlijk niet. Als je het moeilijk vindt om je moeder hierover aan te spreken, kun je haar misschien een brief schrijven waarin je vertelt wat je moeilijk vindt.. Kun je daar iets mee? Succes! Groetjes, Nadine

Lieve Nerissa, Bedankt voor je berichtje op het forum! Ik kan me voorstellen dat je dit een vervelende situatie vindt. Ik weet natuurlijk niet precies hoe het bij jou in elkaar zit en wat je reden is, maar zelf heb ik een tijdje ook moeite gehad met het idee dat mijn stiefmoeder misschien wel zwanger was. Mijn vader en stiefmoeder gingen ineens een groter huis kopen samen en ik had ze daar nog nooit over gehoord, dus ik vond het eigenlijk een beetje raar. Mijn stiefmoeder heeft nog geen kinderen en ik heb me altijd al afgevraagd of zij niet ooit nog kinderen zou willen. Omdat ze dus ineens een groter huis gingen kopen en ik niet snapte waarom, vroeg ik me af of dat misschien was omdat ze zwanger was en dus ruimte nodig hadden voor een babykamer/babyspullen. Van dat idee schrok ik best wel een beetje. Mijn vader heeft door de scheiding toch een stuk minder voor mij gezorgd, soms had ik wel gewild dat hij wat meer voor mijn zorgde. Ik weet niet wat het met mij zou doen als ik zie dat hij dat voor de baby wel doet. Wel heb ik al een (half)zusje omdat mijn moeder en stiefvader een kindje hebben gekregen en dat vond ik wél heel leuk. Zoals ik al zei weet ik dus niet precies wat dat met mij zou doen, maar ik weet wel dat ik er niets aan kan veranderen als het wel gebeurt. De band met mijn vader wordt na wat wisselingen nu weer beter en ik weet dat ik dat graag zo wil houden. Dan, zal ik het dus ook "gewoon" moeten accepteren als mijn stiefmoeder wel een keer zwanger raakt. Wat ik je mee wil geven is dat je niets móét, maar dat het misschien wel goed is om na te denken over de gevolgen als je het niet accepteert. En mijn belangrijkste tip is eigenlijk: praat erover. Als het echt zo ver komt dat mijn stiefmoeder zwanger raakt heb ik me, ondanks dat ik het ook spannend vind, voorgenomen om eerlijk te zeggen dat ik het misschien wel moeilijk zal vinden om te zien dat mijn vader voor de baby zorgt. Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad en wens je in ieder geval heel veel succes! Heel veel liefs, Zoë

Lieve Nerissa, dankjewel voor je berichtje op ons forum! Goede vraag die je stelt. Als ik het goed begrijp, vind je het niet leuk dat je vader en stiefmoeder een baby krijgen.. dat kan ik me ook heel goed voorstellen! Jij bent natuurlijk ook onderdeel van het gezin dus het was vast prettig geweest voor jou als ze het zouden overleggen... Helaas kan dit niet altijd en gebeurt dit ook niet altijd en komen we als kinderen vaak voor verassingen te staan van onze ouders. Mijn vader kreeg geen baby met zijn vriendin maar zij had al wel twee kinderen. Dat vond ik heel lastig te accepteren en eigenlijk wilde ik dat helemaal niet accepteren. Ik wilde mijn vader helemaal niet delen met anderen. Herken je dat ook? Ik denk ook dat het heel normaal is dat jij je hier nu rot over voelt en het eigenlijk niet wilt accepteren. In mijn situatie wilde mijn vader dat ik het accepteerde omdat hij graag wilde dat ik ook gelukkig was in het gezin. Dat vind ik achteraf wel lief. Misschien dat jouw vader en stiefmoeder van jou vragen dit te accepteren omdat zij (net zoals bij mij) ook graag willen dat jij ook happy bent in het gezin... Ik heb het een lange tijd lastig gevonden dat ik stiefzussen had en jij krijgt nu een halfbroertje of halfzusje. Dat is gewoon een hele grote verandering en je hebt er recht op om daar de tijd voor te nemen om daar aan te wennen! En het misschien helemaal niet te willen accepteren. Neem je tijd. In mijn situatie wende ik er op een gegeven moment wel aan. Ik hoop dat dat bij jou ook zo is. Want je kunt er helaas niet zoveel aan veranderen :-( Dus weet dat het gevoel dat je nu hebt heel normaal is! Ik wens je veel liefs, Demi

Want dat is hun geluk je moet ook hun geluk niet in de weg staan mijn vader ennmijn stiefmoeder hebben een zoontje gekregen en mijn moeder en stiefvader hebben 1 meisje en 1 zoontje