Alles is anders

Hoihoi! Wat superdapper van je dat je je verhaal vertelt op het forum. Je vertelt veel en ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie voor je is. Daarom wil ik je graag een stukje van mijn ervaring vertellen. Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik 8. Ik was dus een stuk jonger dan jij, maar ik weet nog goed hoe dat voelde. Alles veranderde ineens en dat vond ik erg moeilijk. Ik was vaak boos en verdrietig en wist niet goed hoe ik hiermee om moest gaan. Op latere leeftijd, toen mijn vader een nieuwe vrouw kreeg, had ik daarom ook vaak ruzie met mijn vader en stiefmoeder. Dit maakte het allemaal nog moeilijker, omdat ik het ook graag goed wilde doen, maar soms leek het alsof ik het nooit goed kon doen. Dit zorgde bij mij voor veel stress. Ik kan me dus goed voorstellen dat jij het idee hebt dat je niets goed kan doen, terwijl je daar wel heel erg je best voor doet. Wat mij uiteindelijk heeft geholpen, is om te praten met mijn ouders. Heb jij dat al eens gedaan? Als je dat spannend vindt, kun je ook vragen of er iemand in jouw omgeving wil helpen om het gesprek. Daarbij kun je hier ook 10 tips vinden hoe je met je ouders kunt praten: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ . Misschien helpen deze tips jou om eens met je ouders te praten over hoe jij je voelt en wat jij vindt. Want ook jouw gevoel doet ertoe in deze scheiding. Bij Villa Pinedo hebben wij ook buddy's. Dit zijn jongeren die voor jou klaar staan en naar jou kunnen luisteren. Bij hen kun je terecht met al je vragen en kletsen over hoe jij je voelt. Hier kun je meer informatie vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je iets aan de tips hebt! En als je nog een vraag hebt, stel hem gerust op het forum. Heel veel liefs, Evelien

Hey lieve anoniem! Wat vindt ik het ontzettend goed dat je dit bericht hebt verstuurd naar villa pinedo. Ik herken mijzelf enorm in jouw verhaal. Allereerst wil ik je nog even een heeeele dikke felicitatie knuffel geven vanaf hier!! Wat moet dat een rot gevoel hebben gegeven zeg als je moeder en vader je verjaardag zijn vergeten.. En ik snap heel goed dat je daardoor een eenzaam gevoel krijgt. Heb je je moeder er nog naar gevraagd hoe het kwam dat zij niets aan jouw had laten horen op je verjaardag? Ik weet niet hoelang jouw ouders gescheiden zijn maar wat ik heel erg heb gemerkt tijdens de scheiding van mijn ouders op mijn 15de, was dat zij enorm in hun eigen bubbel leefden. Voor mijn voel vergaten mijn ouders mij en dan voornamelijk mijn moeder. Misschien hebben jouw ouders dit ook wel een beetje en hebben ze daarom geen plekje in hun hoofd kunnen vinden voor jouw verjaardag.. Dit klinkt voor jouw enorm onlogisch want hallo, jij bent hun kind?! Zo dacht ik ook altijd. Ik ben toch het áller belangrijkste in hun leven? Hoe kunnen zij mij dan vergeten?! Het gaf mij het gevoel dat ik dus niet zo belangrijk was als ik dacht. Misschien herken je dit wel? Ik wil je dan echt heel graag heeel erg duidelijk maken dat jij wel ENORM belangrijk bent, voor jouw ouders, voor jouw opa en oma, voor jouw vriendjes en vriendinnetjes, voor jouw oom en tantes, nichtjes en neefjes noem maar op! Echt waar!!! Mijn moeder had enorm veel verdriet door de scheiding en werd daardoor ook depressief. Dit vond ik enorm lastig om mee om te gaan en ging dit uitte in intense woede. Jij geeft aan ook vaak ruzie te hebben met jouw ouders, dat herken ik dus enorm. Wat bij mij daar enorm miste was de communicatie met mijn ouders. Ik heb een paar pogingen gedaan om met mijn moeder te praten over hoe ik mij voelde maar dit werd vaak afgekapt met het woord 'bullshit'. Wat resulteerde in het dan maar niet meer praten over wat ik vindt of dit in het heetst van de strijd schreeuwen. Dat werkt natuurlijk niet, de relatie met mijn moeder werd dus danig slecht dat ik op mijn 18de uit huis ben vertrokken. Ik zou jouw hier zó graag voor behoeden. Dus mijn tip, probeer echt goed te praten met jouw ouders. Vertel ze hoe jij je voelt en doe dat dan niet op een boze manier maar echt vanuit je hart. Wat ik geleerd heb is het spreken vanuit mijn punt. Dus ik spreek niet meer met: Door jouw is alles, als jij niet dit, omdat jij zo deed. Ik probeer mijn zinnen te beginnen met: Ik voel mij, ik heb dit zo beleefd, ik heb het gevoel dat. Zo kun je je ouders nooit beledigen en zullen zij beter naar jouw luisteren. Jij geeft ook aan dat jouw ouders alles bij jouw uiten en jij je hierdoor ook niet goed voelt. Wat ik enorm goed snap want ook dat herken ik. Mij vader had van alles te vinden over mijn moeder en omdat ik destijds met die woede richting mijn moeder zat ging ik vaak mee in zijn gesprekken over mijn moeder. Waar ik nu enorm spijt van heb. Ik had gewild dat ik in die periode tegen mijn vader had durven zeggen dat hij zijn mond moest houden over mijn moeder omdat dat wel MIJN moeder is. Ik hoop dat jij dit wel durft, want geloof mij, jouw ouders hebben waarschijnlijk niet eens door dat zij zoveel over elkaar bij jouw uiten. Dit kan komen door die bubbel waar zij misschien in zitten. Praten is dus echt enorm belangrijk. Als ik dat had gedurfd had mijn leven er nu zo anders uit gezien. Het kan zoveel problemen oplossen. Lieve anoniem, ik hoop dat jij er uit komt samen met je ouders en goed met ze zult praten over je gevoelens. Ik weet jij het kan !! Heel veel liefs en sterkte,