4 jaar geen contact

Hee Diana! Wat dapper dat je dit durft te delen met ons. Ik herken mezelf heel erg in jou bericht. Ik zie mijn vader ook al 6 jaar niet. Ik heb verschillende manieren geprobeerd om contact te zoeken maar hij heeft daar geen behoefte aan. Ik heb mezelf erg lang schuldig gevoeld en afgevraagd wat ik verkeerd gedaan had. Nu naar 6 jaar heb ik mezelf erbij neergelegd dat dit helemaal niet mijn schuld is. Hij, mijn vader, heeft deze keuze gemaakt en daar kan ik helemaal niks aan doen. Bij mij heeft het geholpen om over mijn gevoel te praten die ik bij de situatie heb. Door met mensen te praten die je vertrouwd deel je jou verdriet en hoef je er niet alleen mee te zitten. Het kost heel veel tijd om dit te verwerken. Bij mij doet het ook nog steeds pijn als ik aan hem denk. Ik ben toevallig ook bijna jarig maar moet ook geen berichtje verwachten van hem. Je moet vooral niet de schuld bij jezelf neerleggen lieve Diana. Jij kan hier helaas niks aan veranderen want dit heb je al meerdere malen geprobeerd. Het doet pijn en je kunt je er niet zomaar overheen zetten. Probeer er eens over te praten met een goede vriendin of misschien je moeder. Ik hoop dat je iets aan dit berichtje hebt! Heel veel liefs!

Hee Diane, super stoer van je dat je je zo open stelt op ons forum! In jouw bericht herken ik mezelf wel een beetje. Ik heb na de scheiding van mijn ouders nog een tijdje contact gehad met mijn vader maar daarna niet meer. Pas 8 jaar daarna heb ik hem weer gezien toen ik 22 was. Dat er geen contact meer was is niet zijn keuze geweest maar die van mij. Hij heeft dit geaccepteerd, hoe moeilijk waarschijnlijk ook maar dat boeide mij niks op dat moment. Hij heeft nadat ik het contact verbroken heb ook nooit meer contact gezocht. In feite gunde hij mij mijn rust die ik wou, hoelang dat ook was afdwingen kon hij het niet. De liefde die jij graag wilt van je vader kun je ook niet afdwingen. Het is jammer om te lezen dat je eigenlijk nog opzoek bent naar een bevestiging van je vader dat hij je lief heeft. Stel jezelf de vraag of je ooit die liefde zou krijgen die jij graag wilt. Hoe pijnlijk het misschien ook zal zijn, energie ergens in steken waarvan je weet dat het niet/nauwelijks iets oplevert is heel vermoeiend. Steek je energie in mensen die wel om je geven, van je houden en liefhebben. Ga leuke dingen doen en gebruik al je positieve energie voor jezelf! Acceptatie van een nare situatie is moeilijk, gun daarom jezelf rustig de tijd. Het allerbeste en veel liefs, Gerjan

Hallo Diana, bedankt voor het delen van jouw verhaal op dit forum. Ten eerste, wat ontzettend heftig zeg. 4 jaar lijkt misschien lang, maar dat maakt het zeker niet minder moeilijk. Ik heb zelf ook al een aantal jaar geen contact meer met mijn vader. Ik heb echter zelf deze beslissing gemaakt. Onze situaties zijn dus anders, maar ik hoop dat mijn ervaring je toch kan helpen. Mijn vader heeft na de scheiding, heel erg kort door de bocht, besloten te kiezen voor zijn nieuwe gezin. Hij wilde wel contact houden met ons, maar het voelde altijd alsof het ging om een ver familielid die eens in de zoveel tijd een keer wilde weten hoe het met je ging. Ik voelde geen liefde, ik voelde geen steun. Een lang verhaal kort, uit zelfbescherming heb ik het contact verbroken. En daar heb ik tot de dag van vandaag last van. Maar wat jij Diana, en ook ik, wel moet beseffen, is dat hij de ouder is en jij het kind. Hij zou juist het contact moeten zoeken, moeten onderhouden. Dat is niet jouw taak. En besef zelf ook alsjeblieft dat dit absoluut niet jouw schuld is. Ik hoop dat je iemand hebt waar je dit gevoel wel mee kan bespreken. Wees eerlijk over je gevoelens hierover en schaam je vooral niet dat dit gewoon soms écht heel erg vervelend voelt. Maar ik weet 100% zeker dat jij sterk genoeg bent om dit aan te kunnen. Heel veel liefs en succes, Elisabeth.