Geen contact

Hey Myrthe,

Ik herken wat je zegt. Je hebt natuurlijk een goede reden gehad om het contact met je vader te verbreken, en het is heel normaal dat je hem soms mist. Dat kan naast elkaar bestaan: en achter je keuze staan, en hem missen.

Je schrijft ook dat je het lastig vindt als vriendinnen klagen over hun vader, dat kan het gemis extra voelbaar maken. Wat doe je op zo’n moment? Of heb je iemand met wie je hierover kunt praten?

Twijfels over het contact en over wat je voelt horen er ook bij. Hoe je er nu in staat, kan later weer veranderen, en dat is oké. Je hoeft daar nu niet meteen iets mee te doen of een beslissing over te nemen.

Ik heb zelf op mijn 16e het contact verbroken en zelfs tien jaar later miste ik hem nog steeds. Dat gevoel kan dus blijven, en dat maakt je keuze niet minder kloppend. Hij kon niet aan mijn voorwaarden voldoen om het contact te herstellen en daarom sta ik nog steeds achter mijn keuze.

Uiteindelijk heeft dit soort dingen ook tijd nodig om een plekje te krijgen. En ondertussen is het fijn om te onthouden dat er ook andere mensen zijn die om je geven, zoals je moeder, familie en vrienden.

Liefs,
Gaby

Hoi Myrthe,

Het klinkt alsof je twee dingen tegelijk voelt: je mist hem, maar je hebt ook bewust voor deze afstand gekozen. Dat kan best verwarrend en soms ook pijnlijk zijn. Wat je beschrijft is helemaal niet raar, er zijn meer kinderen die dit herkennen. Misschien kan het helpen om er met iemand over te praten die je vertrouwt, zodat je er niet alleen mee blijft zitten. 💛

Liefs van Marilla