Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small
Mijn oudersFamilieStiefoudersMijn woonsituatieRechtenSteunRuzieBelangrijke momentenWat de f@#ck?!

Scheidverhalen - Aflevering 4

DEEL deze audio MET ANDEREN

DOOR : SCHEIDVERHALEN

Geplaatst op: 17-06-2024

Toen de ouders van Arne uit elkaar gingen, hij was 9, verliep het contact tussen hen moeizaam. Uiteindelijk ging dat zelfs alleen nog via advocaten en Arne voelde zich een postduif en bemiddelaar.

Hoe is het als je tussen de twee kampen van je ouders in staat, op zoek naar een gemeenschappelijke waarheid die er misschien niet is? En hoe laat je die rol van bemiddelaar achter je?

Deze inhoud van Spotify is beschikbaar als je marketingcookies toestaat.

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Relevante blogs of vlogs

Omgaan met gevoelens over de scheiding
Omgaan met gevoelens over de scheiding
Steun

📖 Omgaan met gevoelens over de scheiding

Als je ouders gaan scheiden, voel je vaak van alles door elkaar. Soms weet je niet goed wat je voelt. Het is veel. Het kan moeilijk zijn om te begrijpen en zeggen wat je voelt. 

Dit is de Scheid-kaart. Elke plek op de kaart is een gevoel. Veel kinderen met gescheiden ouders herkennen dat gevoel. Weet je niet goed wat je voelt? Kijk dan welke plek op de kaart bij jou past. Hieronder lees je een paar gevoelens. En wat je ermee kunt doen. Weet dat je nooit de enige bent die zich zo voelt!

Verdriet


Op de kaart is dit de

Stormachtige Zee

of de

Verliesvallei

. Verdriet hoort bij een scheiding. Soms denk je dat je niet verdrietig mag zijn. Maar dat mag. Je mag huilen. Je mag er ook gewoon even verdrietig over zijn.

Vertel het aan iemand die je vertrouwt. Zeg dat je verdrietig bent. Dat hoeft niet in veel woorden. "Ik ben verdrietig" is al genoeg om te beginnen.

Boosheid


Op de kaart zijn dit de

Boosbergen

. Boosheid voelt soms heel groot. Soms komt het ineens en snap je niet waarom. Dat is normaal. Soms zit er onder de boosheid eigenlijk verdriet.

"Ik was heel erg boos na de scheiding. Het heeft lang geduurd voordat ik begreep dat ik eigenlijk gewoon heel erg verdrietig was." - Milan (16)

Ben je boos? Dit hielp ons hierbij: bijvoorbeeld rennen, hard tegen een bal schoppen, tekenen, schrijven of het hardop zeggen tegen iemand die luistert.

Onzekerheid: je weet niet wat er gaat gebeuren


Op de kaart is dit de

Twijfelwolk

en het

Verdwaalbos

. Misschien weet je niet waar je straks woont. Of hoe het nu verder gaat. Dat kan heel moeilijk zijn.

Stel je vragen aan je ouders. Ook als ze misschien het antwoord nog niet weten. Je mag altijd vragen stellen. Ook lastige vragen.

Heen en weer getrokken voelen tussen je ouders


Op de kaart is dit de

Loyaliteitsbrug

. Sommige kinderen voelen zich soms tussen onze ouders in staan. Alsof je moet kiezen tussen papa en mama. Of alsof je niet mag zeggen dat je het ergens leuk hebt. Dat gevoel is zwaar en niet jouw taak.

Je hoeft nooit te kiezen tussen je ouders. Je hoeft ook geen boodschapper te zijn tussen hen. Vind je dat lastig om te zeggen? Praat er dan over met iemand die er niet bij hoort. Bijvoorbeeld een leerkracht. Of ga naar het forum van Villa Pinedo.

Gemengde gevoelens, zoals opluchting en verdriet tegelijk


Op de kaart zit dit een beetje tussen de

Stormachtige Zee

en de

Nieuwe Horizon

in. Soms voel je twee dingen tegelijk. Dat kan verwarrend zijn. Je kunt bijvoorbeeld blij zijn dat de ruzies thuis stoppen en toch verdrietig zijn over de scheiding. Allebei mag.

Benoem gewoon allebei de gevoelens hardop. Ook al lijken ze niet bij elkaar te passen. "Ik ben blij én verdrietig" is een heel normale zin.

Als het even te veel is


Op de kaart is dit de

Stiltestraat

en het

Ademruimteplein

. Soms wil je even niet praten. Dat mag ook.

"Ik wilde er gewoon even niet over nadenken. Ik wilde gezellig doen. Ik kon daar gewoon heen zonder het erover te hebben. Dat is ook steunend." - Thirza (9)

Doe iets waar je rustig van wordt, zoals tekenen, buitenspelen of een boek lezen. Blijft het zwaar voelen? Dan kun je een Online-Buddy vragen bij ons! Dit is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft, waar je voor langere tijd mee kan chatten. Voel je je heel verdrietig of onveilig? Bel of chat dan gratis en anoniem met de Kindertelefoon (0800-0432).

Trots en kracht


Op de kaart is dit het

Veerkrachtpark

en het

Dapperheidspad

. Misschien merk je dat je sterker bent geworden door de scheiding. Dat je dingen kunt die eerst heel spannend leken. Denk aan het wisselen tussen twee huizen. Of er alleen voor staan op een moeilijk moment.

Wees trots op jezelf! Heb je iets moeilijks gedaan? Dat is super knap. Denk er even over na. Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan? Het maakt niet uit hoe klein of groot het is. Je mag trots zijn!

Hoop en vertrouwen


Op de kaart is dit de

Hoopheuvel

, het

Toekomstdorp

en de

Dromenlaan

. Na een tijdje komt er vaak ook weer ruimte voor leuke dingen: plannen maken, dromen en ergens naar uitkijken. Dat is geen verraad aan wat moeilijk was of is. Het mag gewoon naast elkaar bestaan.

Denk aan iets waar je naar uitkijkt, groot of klein, en vertel dat aan iemand. Blijdschap voelen betekent niet dat het verdriet er niet meer mag zijn.

Er is geen fout antwoord bij de Scheid-kaart. Welk gevoel herken jij het meest? En welke plek op de kaart hoort daarbij? Laat het hieronder weten in een reactie 👇🏼

27-07-2026

Tip lezen
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Mijn oudersSteun

📖 Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.

REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN

Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.

De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.

Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.

STEEDS MINDER DELEN

Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.

LOYALITEITSCONFLICT

Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.

WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN

Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.

Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:

Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt

Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder

Mijn gevoelens centraal zetten

Mij  bedanken voor het vertrouwen

Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij

EEN BOODSCHAP AAN OUDERS

Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden. 

12-05-2026

Verhaal lezen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Mijn ouders

📖 Een positieve scheiding en toch verdriet voelen

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.

MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE

In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.

HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?

Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.

HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK

In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op één plek blijven?"

MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING

Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij én verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen én soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.

Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met z’n drieën praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nóg fijner is voor mij?

IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK

Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is oké. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar één huis, één woonkamer, één eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.

12-05-2026

Verhaal lezen
Aan alle leraren en leraressen
Mijn oudersOp schoolSteun helpen gescheiden ouders aandacht basisschool school steunenleraren leraressen docenten ib-er klas groep 8 groep 7 luisteren

📖 Aan alle leraren en leraressen

Onze ouders zijn gescheiden. Dat valt niet altijd mee en daar hebben we soms best last van. Ook als we op school zitten. Omdat je thuis steeds geconfronteerd wordt met ouders die ruzie hebben. Als je moeder de hele dag moet huilen. Of als je moet wennen aan een nieuw huis met een nieuwe stiefvader. Dan snap je misschien wel dat we ons moeilijk kunnen concentreren op de stelling van Pythagoras. We willen wel, maar het lukt soms gewoon niet. Sommigen van ons gaan keihard werken om maar niet aan he...

Bekijk brief