Geschreven op 20 september 2012

Open brief aan alle gescheiden ouders

Deze open brief aan alle gescheiden ouders is een ‘wake-up call’. Wil jij hem aan je ouders laten lezen? Of aan je oma en opa, mediator of advocaat?

Jaarlijks krijgen zo’n 70.000 kinderen in Nederland te maken met een scheiding. In de praktijk blijkt maar al te vaak dat er tijdens en zeker ook na dit proces te weinig aandacht bestaat voor de gedachten en gevoelens van kinderen. Om hier verandering in te brengen heeft Villa Pinedo samen met jongeren een open brief opgesteld. Deze open brief moet volwassenen bewust maken wat er in het hoofd en hart omgaat van kinderen tijdens het scheidingsproces.

Aan alle gescheiden ouders van Nederland

Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. `Wij ‘ zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan.

Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen.  En dat doet pijn.

We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden.

Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bij zijn.

Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was?

We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk.

Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van.

Dus mogen we jullie een paar dingen vragen?
->   Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen
->   Maak geen ruzie waar we bij zijn
->   Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons
->   Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie
->   Luister echt naar wat we te zeggen hebben
->   Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden
->   Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen.

Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden.

Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen.

De sleutel hebben jullie net gekregen.

Namens alle jongeren van Villa Pinedo

-X-

© Villa Pinedo, 2014                       www.villapinedo.nl

Download hier de open brief in PDF

Open brief aan alle gescheiden ouders


COMMENTS (164)
  1. Hendrik jan (89 jaar) ZEGT: 29 augustus 2016 - 14:54

    Goed artikel!

  2. .... (13 jaar) ZEGT: 17 augustus 2016 - 22:23

    Hallo, ik heb sinds kort gehoord waarom mijn ouders gescheiden zijn… Alleen er is 1 probleem van mijn vader krijg ik een verhaal hoe het is gebeurd, maar van mijn moeder krijg ik weer een heel ander verhaal. Dit maakt me best verdrietig omdat ik niet weet wat ik moet geloven. Ik durf ook niet tegen ze te zeggen dat de andere een ander verhaal verteld. Het is al 11 jaar geleden dat mijn ouders uitelkaar gingen maar het blijft het blijft heel lastig. Vooral als ze in de zelfde kamer zijn voel je de spanning. Bedankt voor het lezen misschien heeft iemand tipS

  3. Ikke (28 jaar) ZEGT: 3 april 2016 - 15:12

    Op m’n achtste gingen m’n ouders scheiden. Het werd me kort medegedeeld; ” We gaan scheiden, dan zijn we gelukkiger, jij wilt toch ook dat papa en mama gelukkig zijn?”…
    Natuurlijk wilde ik dat. Als ik verdrietig was, of boos, werd ik erop gewezen dat het beter was zo- papa en mama waren op deze manier blij en ik kreeg 2 slaapkamers, dus ik moest niet zeuren. Mama gaf papa de schuld en papa gaf mama de schuld. Papa werkte altijd, dus ik was het meest bij mama- toen haar vroeg waarom ik niet bij m’n vader kon wonen zei ze; omdat papa het te lastig vindt als jij bij hem woont.

    Ik had geleerd alles te slikken en aanvaarden en vooral geen pijn te voelen. Jarenlang ging dat goed, ik had het idee dat ik prima omging met de scheiding van m’n ouders, en mijn ouders dachten dat ook.

    Als tiener werd ik depressief, waarom wist ik niet goed. De psycholoog vroeg me destijds hoe ik de scheiding van m’n ouders had ervaren; ”Helemaal niet erg, het is fijn papa en mama blij te zien en ik heb 2 slaapkamers!”
    Ik kon zelf ook totaal niet begrijpen waarom ik me toch zo alleen, ongeliefd en bovenal schuldig voelde.

    Dat schuldgevoel is nooit weggegaan. Later in relaties kwam altijd de angst boven dat ik iets niet goed deed en dat ik niet goed genoeg was. Ik had zelfs een vriendinnetje die vreemdging, en dat vond ik prima ‘als ze maar gelukkig was en niet bij me weg ging’…Ik heb jarenlang over me heen laten lopen.

    Nu, 20 jaar, begin ik pas door te krijgen waar dat allemaal door komt. Door de scheiding. Ik durf m’n eigen verdriet niet te voelen, ga slecht met emoties om, heb een constant schuldgevoel en ben bang verlaten te worden.

    Ik hoop dat gescheiden ouders dit bericht lezen.
    Zelfs als zij nog zo hun best doen de scheiding geen negatieve impact op hun kind te laten hebben, en het overkomt alsof het kind zich prima aanpast kan de realiteit anders zijn.

  4. Beau (12 jaar) ZEGT: 29 maart 2016 - 18:28

    Mijn ouders gaan ook scheiden
    Maar ze doen nu zo veel aan het huis
    Maar die scheiding verloopt bij mij niet goed bij jullie…..?

  5. ANONIEMPJE (11 jaar) ZEGT: 17 november 2015 - 19:57

    mn drs zn gschdn
    n k vnd dt nt knnn
    ht s cht spr stm

  6. @naniempje (11 jaar) ZEGT: 17 november 2015 - 19:50

    k*t het is gebeurt

  7. @noniempje (11 jaar) ZEGT: 17 november 2015 - 19:38

    het is dan toch gebeurt
    mijn ouders zijn gescheiden
    de schakeling was heftig maar ik ben er nu wel overheen
    van 1 tot en met 10 zou ik een 1 geven als het om verdriet gaat

  8. Sophie (13 jaar) ZEGT: 18 oktober 2015 - 20:40

    Lieve kinderen en ouders,

    Ik heb dit zelf ook meegemaakt. Nog niet zo lang geleden. Voor ze zomervakantie van 2015. Deze brief is precies hoe ik me voel en hoe ik er over denk. Het voelt fijn om zoveel aardige en meedenkende reacties te lezen.

    Door de scheiding van mijn ouders ben ik nog onzekerder geworden en verdrietig. Ik durf dit alleen niet te zeggen tegen mijn ouders en ook ben ik bang om deze brief te laten zien.

    Mijn hele leven is veranderd.

  9. Pingback: Blog : Scheiden = lijden | MamaPagina.net | Zwanger Worden, Zwangerschap, Forum en Kinderen

  10. Pingback: Scheiden = Lijden | De Blonde Brunette

  11. Daphne (16 jaar) ZEGT: 21 augustus 2015 - 03:26

    Ik was 7 toen mijn ouder gingen scheiden, ik heb het hier inderdaad erg moeilijk mee gehad. Mijn vader en mijn moeder hadden vroeger al veel problemen samen, mijn vader was een keer zo boos dat hij met dingen door de kamer gooiden en toen weg wou rijden met de auto terwijl mijn moeder op de weg stond reed hij haar gewoon bijna aan gelukkig kon me moeder net op tijd weg springen. Gewoon voor mijn ogen. Altijd maar aan het werk, ik zag hem alleen in de avond als die weer klaar was met werken. Door dat vele werken kreeg die ook een burn-out , maar ook in die tijd had ik weinig aan hem omdat die toch de hele dag lag te slapen. In de avond werd ik vaak wakker door het geschreeuw van mijn vader en ik mijn moeder midden in de nacht vaak huilend op de bank vond. Toen mijn ouders gingen scheiden had mijn vader al snel een andere vrouw waarmee hij al snel ging samen wonen, dat jaar zijn we wel 4x verhuisd. Ik kreeg de indruk dat Diana mijn stiefmoeder vaak jaloers was op mijn moeder, ik denk omdat zij geen kinderen kan krijgen. Ze wou graag alles over mij en mijn zusje Sharon bepalen. bvb handtekeningen na maken wat eigenlijk alleen de handtekeningen moet zijn van mijn echte ouders. Ik heb een keer me rapport verstopt omdat ik een onvoldoende had en daar zijn ze natuurlijk achter gekomen, bang omdat ik minder goed kan leren als Sharon en hun vinden cijfers zacht uitgedrukt heel erg belangrijk, mijn straf was dat ik op mijn 12de al zelf eten moest koken en halen en mijn eigen kleren moest wassen in een badkuip want wasmachine mocht niet, terwijl ik een van die dagen alleen was gingen hun gezellig samen zwemmen en daarna uit eten. Sharon is gelukkig wel slim. Ook mocht ik me kamer nooit zelf inrichten want Diana werkt met 5 elementen en mijn kamer was de relatiehoek dus alles moest perse in 2 tallen staan. Het is alweer een jaar bijna 2 jaar geleden dat ik geen contact meer heb met mijn vader. Op mijn verjaardag kreeg ik niet eens een kaartje of telefoontje, maar een paar maanden later kreeg ik wel een uitnodiging binnen van hun bruiloft. Ik heb netjes een appje gestuurd dat ik eerst graag wou praten voordat ik kwam. Dit was goed ik heb toen op een Vrijdag om 6 uur afgesproken gelijk uit mijn werk ben ik daar heen gegaan. Toen ik binnen kwam kwam mijn lieve hond weer blij naar me toe, waar ik weer een kil antwoord op kreeg zo doet hij tegen iedereen hoor!, toen ze vroegen hoe het op school ging zij ik enthousiast dat ik een 7 had voor biologie, waarop Diana zij Sharon had een 10 voor haar dictee. Tijdens dat gesprek kon ik me zin niet eens afmaken, wat ik hier nou zo lastig vond of Diana schreeuwden er weer door heen. Het is geen 1 reden dat ik ben weg gegaan het zijn er 1000. Het geld voor waar ik 4 jaar door weer en wind heb kranten gelopen zo van mijn rekening af te halen, omdat ik hun paardrijlaarzen en cap nog had die ik gewoon van hun heb gehad. Ik ga toch ook niet de cadeautjes afpakken die ik hun ooit heb gegeven. Ik ben nu op een leeftijd dat ik graag zelf mijn kleren wil kiezen, zelf stages wil zoeken en mijn eigen kamer wil inrichten en dan willen ze dat ik zelfstandig word. We zouden met Autistische kinderen naar Frankrijk gaan met het Thomashuis Middenmeer, Dit vond ik super goed van hun, Sharon en ik zouden ook mee gaan helpen. De Eigenaar was een vriendin van Diana. Die net zo ongelofelijk streng is. Kinderen die niet hun bord hadden leeg gegeten moesten 2 uur lang in de volle zon zitten appart van de groep met 30 graden of iemand die was vergeten te zeggen dat die naar de wc moest en werd de hele dan genegeerd. Voordat we naar de stad gingen moest iedereen naar de wc toen we in een winkel waren moest een meisje weer naar de wc, ze was der voor ook al geweest maar moest nu weer, ze werden boos op haar omdat ze maar beter moest plassen en hebben haar gewoon in haar broek laten plassen. Die ouders moesten eens weten hoe het echt zat ze hebben zelfs autisme!!!!!. Op de foto moesten we allemaal lachen anders werden ze boos en dan heel facebook onder plaatsen dat ze het zo leuk hadden. Dan denk ik Diana je bent toch coach, goed in andere coachen behalve jezelf waar het juist begint, je moet iemand niet coachen maar op een rustige manier begeleiden maar het is wel zijn/haar leven. Terwijl ik dit schrijf springen de tranen weer in mijn ogen, ik snap het gewoon niet. Ze verdienen bakken met geld met hun 5 elementen bedrijf, ze kunnen zo makkelijk onder alles uitpraten, dat het net lijkt alsof ze nooit wat gedaan hebben. Maar ik krijg het gevoel dat nooit iemand de tijd heeft genomen om eens naar mijn verhaal te luisteren. Ik zit altijd tussen hun in hun ruzies en hun haat naar elkaar, altijd afgericht op mij. Ik zal zo graag eens willen vertellen wat de echte waarheid nou is. Sharon is 12 en loopt al met de iPhone 5s en zeurt nu al om de iPhone 6, toen ik aan haar vroeg of ze een tas had gevonden die ook groot genoeg was voor haar laptop zij ze dat ze een Mac Book kreeg en die een stuk kleiner en lichter waren. Terwijl hun op dit moment in een 5 sterren hotel met jacuzzi in de slaapkamer zitten. Probeert me moeder rond te komen van het geld wat ze heeft en dan tegen me zusje zeggen dat mama ook gewoon mijn laptop kan betalen, omdat mijn moeder het zielig vind voor mij dat ik alles zelf anders moet betalen terwijl Sharon alles krijgt wat haar hartje begeert. Ik moet gewoon zelf mijn studie, rijbewijs en telefoonrekening alleen betalen hoor en dan mij verwend noemen. Ik begrijp nog steeds niet waarom het leven eigenlijk nou zo oneerlijk is, terwijl wij geld het minst belangrijke vinden. Ik probeer gewoon dingen vanuit mijn hart te doen maar ik word zo vaak teleurgesteld. Omdat ik onzeker was hebben ze in Frankrijk mijn make-up afgepakt omdat ik door deze manier daar maar aan moest werken. Die onzekerheid kwam juist door dat ik alles perfect moest doen, maar ik ben niet perfect en dat is niemand. ik had een hele lieve psycholoog die me enorm gesteund heeft, toen ik geen uitweg meer zag . Later wil ik graag zelf bij jeugdzorg gaan werken maar dan zal ik het wel op een hele andere manier willen doen, vooral in het belang voor het kind. Ik ben nu alweer bijna 17 en het is alweer 2 jaar geleden dat ik geen contact heb met mijn vader, wat een van de moeilijkste keuzes is die ik ooit heb gemaakt. ik wou dat mensen dat eens begrepen, dat je niet zomaar wegloopt zoals hun dat noemen bij je vader!!!!!!!!. Ik heb de helft van mijn leven daar achter gelaten inclusief me zusje, wat mij ontzettend pijn doet nog elke dag. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat ouders hun kind nooit laten kiezen. Nooit echt kind kunnen zijn, omdat jij je dan verantwoordelijk voelt voor je ouders verdriet. Mijn grootste wens is dat ik niet meer met dit verdriet hoefden te leven en ik nooit meer hoef te kiezen. Ik roddel niet graag over mensen maar het zit me behoorlijk in de weg. Ik ben dankbaar dat ik gelukkig een hele lieve moeder heb die er altijd voor me is. Ik wou dat de pijn eindelijk is verdween.

    GA DAAROM NOOIT ZOMAAR SCHEIDEN, MAAR DENK OOK AAN DE GEVOLGEN VOOR DE KINDEREN!!!!!!!!!!!!!

  12. Prscll (23 jaar) ZEGT: 20 augustus 2015 - 14:14

    Het is vreselyk te lezen!! Maar echter kan ik zeggen dat niet alle gescheiden ouders zo zyn! Myn ouders hebbn dit allemaal geregeld zonder my erby te betrekken en hebben my altijd beschermd voor alles en alles wat met my te maken altijd overlegd. Zodat ik ondanks dat zy hen geluk niet by elkaar vonden wel het geluk had met hen als myn ouders!!

    Het vreselyk te lezen dat niet alle gescheiden ouders zo zijn. Maar toch bestaan er ook ouders die het beste willen voor hen kind.

    Scheer ze niet allemaal over een kant. Want ondanks de scheiding van myn ouders ben ik super trots hoe ze het gedaan hebben en heb ik nooit het gevoel gehad dat ik tussen twee vuren in stond.

    En ik hoop voor alle gescheiden ouders dat ze dit lezen en beseffen dat ze het ook goed kunnen doen voor hen kind ondanks ze scheiden!!

    Want ik heb geluk gehad, maar vele kinderen niet.

    En waar twee uit elkaar gaan zijn twee schuld en vecht je met twee uit dus nooit de kinderen ebry betrekken. Dat was de belangrijkste regel die myn ouders my met deze situatie geleerd hebben!!!

  13. zorgwerker (36 jaar) ZEGT: 28 juli 2015 - 12:26

    Bestaat de brief ook in het Engels, Turks en Marokkaans?

  14. Joy (13 jaar) ZEGT: 10 juli 2015 - 21:37

    Vooral dat houden van allebei is heel moeilijk
    Xx joy

  15. Anoniem (13 jaar) ZEGT: 10 juli 2015 - 21:35

    Toen ik deze brief las schoten de tranen in mijn ogen, ik herken alles zo goed het is al 10 jaar dat mijn ouders zijn gescheiden maar ze maken nog steeds ruzie alleen ik ben bang als ik ze deze brief laat zien dat ze dan boos worden ofzo
    Xx anoniem

  16. Pingback: Emotionele gevolgen van een echtscheiding voor kinderen - Brons Mediation

  17. Pingback: Lof voor Villa Pinedo in NRC – Villa Pinedo

  18. Pingback: Kinderen uit de Knel gaat de grens over | AWK Nieuws

  19. Pingback: Een Veilig Nest | Bezint eer ge Gezin't

  20. Pingback: Aan alle gescheiden ouders door Marsha Pinedo & Petra Vollinga - Tweede vader

  21. s@s (Ouder dan 24) ZEGT: 5 februari 2015 - 19:44

    zo veel mensen met ieder allemaal hun
    eigen mening. daar zijn we ten slotte
    allemaal erg goed in. wat mij wel beetje
    frustreert is dat er mensen zijn die dit
    delen op bijv Facebook, maar zelf one big
    happy family zijn. en dit niet mee hebben
    gemaakt maar wel duidelijk kunnen vertellen
    hoe ze erover denken. ik kan helaas wel uit
    ervaring praten. en hoewel het mijn eigen
    keus was, ben ik hier absoluut niet trots op.
    welke keus ik ook maakte het was/ is niet
    goed voor mijn kinderen. bij elkaar blijven
    niet maar ook uit elkaar gaan niet. maar
    bij welke keus dan ook, ik wil het beste voor
    mijn kids en die staan op nummer 1! hoe denk
    je dat het is voor kinderen om later te horen
    dat pap en mam al heel lang niet meer van elkaar
    houden maar dat al die jaren verbergt hebben.
    niet gelukkig zijn en mischien zelfs appart slapen.
    dat is een goed voorbeeld om je kids mee te
    geven. en zeg of denk nooit dat het jou niet
    kan overkomen …. en als je het zelf mee maakt
    … denk dan vooral aan deze brief terug.. en dan
    snap je pas dat je als ouder soms geen keus hebt.
    altijd je kids op nummer 1 plaatsen, dan ben je pas
    een goede ouder in welke keus dan ook

  22. Piet (24 jaar) ZEGT: 17 december 2014 - 11:35

    Ik ben 24 en ouders zijn gescheiden op me 8ste met heel veel ruzie. Nooit verwacht dat ik hier persoonlijke problemen van zou meekrijgen. 1 positief ding is dat je er hard va word en geen zacht eitje bent die alles maar normaal vind. Ik wil graag kwijt aan veel ouders op deze site (want ik denk dat ze dat niet beseffen) is: dat als je ouders zijn gescheiden met haat en ruzie, dat elke keer dat pa of ma bijv klootzak zegt. Dat dat ook inhoud dat pa of ma tegen hun kind zegt dat hij/zei een klootzak is. In andere woorden: een kind is een deel van pappa en een deel van mamma. En als bijv. Pappa zegt dat mamma een stommerd is dan zegt hij ook ( en jammer genoeg realiseert een kind dat pas als hij /zei OUDER is) dat hij het gedeelte van het kind dat op mamma lijkt Stom vind! Het klink misschien erg direct maar dat is het effect. Daarna weet het kind niet wat die vind en dan krijg je dingen als gevoelens opproppen,weglopen, spiegel effect oftewel vijandig gedrag. En dat is moeilijk te zien want een kind is nog in een fase dat hij zei nog van alles moet ontdekken en uitvinden en daardoor woord de schuld al snel bij de kind gelegd zonder door te hebben dat de fout bij de ouders ligt. vandaar littekens van binnen, ze zijn er wel maar een vreemde zou die nooit kunnen zien. Ook al houden ouders heel veel van hun kinderen, ze moeten hun kop erbij houden en niet zomaar egoïstisch ruzie maken met elkaar. Bij deze heb ik alle respect voor de ouders die de kind in dit geval op de eerste plaats hebben gezet.

  23. Wendy (Ouder dan 24) ZEGT: 7 december 2014 - 09:51

    En net als bij elke relatie heb je ook voor deze geweldige opstelling die recht doet aan je kind(eren) nog altijd 2 mensen nodig. Het is heel erg om met lede ogen te moeten aanzien dat je ex zijn of haar belangen bóven die van de kinderen stelt…maar zonder medewerking van die ander kan jij alleen beïnvloeden hoe jij zel handelt en wat jij zegt/niet zegt tegen de kinderen. Hoe dan ook voor kinderen is het verschrikkelijk dat is een ding wat zeker is!

  24. Karin (Ouder dan 24) ZEGT: 29 november 2014 - 13:46

    Het is fantastisch wanneer je als ouders in een moeilijke situatie probeert te vechten voor het huwelijk maar bij elkaar blijven voor de kinderen is geen optie. Kinderen voelen haarfijn aan wanneer de ouders ongelukkig zijn en een huwelijk op basis van kinderen ipv op basis van liefde is geen huwelijk. Ga je toch scheiden zet dan inderdaad de kinderen op de eerste plaats. Onbegrijpelijk dat sommige ouders hun kinderen verdriet doen door slecht over de andere ouder te praten. Besluit je toch te gaan scheiden, probeer er dan fatsoenlijk uit te komen.

  25. Marsha () ZEGT: 28 november 2014 - 21:51

    @Wynand We hebben een Engelse vertaling van de brief. Stuur je even een mailtje naar info@villapinedo.nl, dan mailen we de brief naar jou!

    Groet Marsha

  26. Jacky (Ouder dan 24) ZEGT: 28 november 2014 - 15:45

    Ik vind het een fantastische brief, ik hoop dat het vele ouders de ogen zal openen. Vroeger werd gezegd dat scheiden maar beter was als de ouders heel veel ruzie maakten. Nu wordt daar toch wel iets anders naar gekeken: bij elkaar blijven voor de kinderen is soms toch zo gek nog niet. In ieder geval tot zij op eigen benen kunnen staan en zo lang je het geruzie binnen de perken en weg bij de kinderen kan houden. Het verdriet van een scheiding bij de kinderen is al die tijd onderschat. Ouders gaan verder, maar kinderen kunnen er nog jaren last van blijven houden.

    Toch kan het soms helaas niet anders. En dat is vooral heel verdrietig voor de kinderen. Want de ouders maken de keuze, de kinderen kunnen niet mee beslissen. Ik begrijp de frustratie van vader Bart zo goed, maar mensen die hierop reageren dat dit nu juist is wat kinderen op deze site NIET moeten horen, hebben ook gelijk. Dit is niet de plaats, dat is ook zo. Deze plek is voor de kinderen. Maar veel kinderen (zeker kinderen op deze site denk ik), hebben wel te maken met de situatie dat ouders veel met elkaar blijven ruziën. En wat misschien voor de kinderen hier wel belangrijk is om te weten, is dat ouders ook maar mensen zijn en soms zelf ook niet zo precies weten hoe ze het goed moeten doen.

    Ik kan iets vertellen over mijn eigen ervaring. Ik had me bij mijn scheiding vast voorgenomen om nooit iets rottigs te zeggen over hun vader. Alleen maar positief blijven, het contact juist te stimuleren, geen kant laten kiezen, geen ruzie maken. Maar van de andere kant gebeurde dat allemaal wél. En wat doe je dan?

    Mijn kinderen vroegen mij wel daarnaar, hoe het zat. Maar ik had mezelf heel streng voorgenomen de kinderen nooit te betrekken in nare dingen die er speelden. Wat er ook gebeurde. Zelfs niet toen de kinderen door alle negatieve verhalen ook slecht over mij begonnen te denken. Dat vond ik heel verdrietig. In mijn hart wilde ik zo graag uitleggen hoe het echt was, maar ik kon me niet verdedigen. Want dan moest ik slecht praten over hun vader, en ik had me nou juist voorgenomen dat niet te doen. Hierdoor raakte het contact tussen mij en mijn kinderen verstoord en zelfs een tijd verbroken. Maar ik hield vol.

    Toen ze allemaal goed en wel volwassen waren, ben ik eens met ze gaan zitten en heb ze rustig in één keer mijn kant van het verhaal verteld over wat er allemaal was gebeurd in de afgelopen jaren. Toen pas werden de dingen duidelijk voor mijn kinderen. Mijn zoon zei: had het me dan toch maar liever verteld, dit had ik gewoon moeten weten! Zoveel jaren verloren voor niets. Maar ik kon het toen niet. Ik had het gevoel dat ik het dan alleen maar erger voor ze maakte, ik had het gevoel dat ik geen kant op kon. Achteraf weet ik niet zeker of ik het goed gedaan heb. Misschien heb ik het dan juist toch wel allemaal verkeerd gedaan, als ik dan mijn kinderen zo hoor.

    Heel veel ouders willen graag hun best doen, maar weten soms ook niet zo goed hoe ze het precies moeten doen. Ik heb geprobeerd mijn best te doen, hun vader heeft dat vast op zijn eigen manier ook gedaan. Misschien wist hij niet goed hoe het moest, misschien wilde hij bijvoorbeeld heel graag dat onze kinderen hem zouden begrijpen. Een verhaal heeft altijd twee kanten, soms kunnen ouders dingen heel verschillend zien. Voor hun gevoel liegen ze niet, maar vertellen ze ‘de waarheid’. Dat wil niet zeggen dat ze liegen, maar het verhaal kan er weer heel anders uitzien door de ogen van de andere ouder.

    Hoe het ook zit: weet goed dat een scheiding een verhaal is dat tussen twee ouders speelt, maar dat je als kind niet altijd precies weet wat er nu echt aan de hand is. Je kent de uitdrukking vast wel ‘de waarheid ligt in het midden’. Het is niet zo belangrijk wie ‘gelijk’ heeft of ‘ongelijk’, dit is jouw strijd niet! Dat is tussen de ouders en daar moet het ook blijven. Het mooiste is als je ouders je daar dan ook buiten houden. Maar ook als dat niet gebeurt: waar het om gaat is dat je het recht hebt om van je beide ouders te mogen blijven houden. Jij hebt niet gevraagd om die scheiding, niemand mag van jou vragen partij te kiezen. Nooit.

    Zo’n brief als deze is zó goed, laat je ouders die zien. Blijf praten met ze en vertel ze wat JIJ wil. Vertel ze waar JIJ last van hebt. Ouders horen in de eerste plaats goed voor hun kinderen te zorgen, niet andersom. En zorg ook goed voor jezelf. Vraag een andere volwassene om hulp als je het moeilijk hebt en het niet goed lukt met je ouders te praten. Bij je leraar, een opa of oma, via een website zoals deze…

    Maar vergeet nooit dat je van allebei je ouders MAG blijven houden! Ik kan je verzekeren: ze houden ook nog steeds net zo veel van jou. Allebei! Ook als ze zelf even niet zo precies weten hoe ze het ‘goed’ moeten doen. Zélfs als ze alles ‘fout’ doen. De liefde van ouders voor hun kinderen gaat nooit over.

  27. Bart (Ouder dan 24) ZEGT: 23 november 2014 - 00:14

    Lethi,

    indien ik had geschreven dat ik haar haat dan had ik je gelijk gegeven. Maar dat is juist het punt, ik haat haar niet maar zij haat mij.
    Maar kennelijk is een aantal van jullie zo diep geraakt door jullie eigen problemen dat jullie je eigen problemen gaan projecteren op anderen. In de psychologie noemt men dat spiegelen of projecteren (afhankelijk vanaf welke kant men het beziet).
    Ik postte mijn postings hier juist om aan te geven dat wat ik in de afgelopen jaren heb geprobeerd, zonder mijn kinderen er hoe dan ook in te willen betrekken, het niet heeft gewerkt zodra 1 van de ouders gewoon een mentaal probleem heeft en het leven van zichzelf en anderen middels ziekelijke leugens kapot maakt.

    Mijn voorstel, en de begrijpende lezer had dit waarschijnlijk allang door vanwege mijn e-mail aan jeugdzorg, is dat er op het structurele vlak iets gedaan gaat worden. NIET in het vrijwillige kader maar in het verplichte kader, met zware sancties op die ouder(s) die tegenwerkt en de kinderen daarmee beschadigt.
    Ik als vader overleefde dit, en ook mentaal kan ik dit verwerken. Mijn kinderen hebben vanwege de fysieke aanvallen van hun moeder en oma op mij een trauma opgelopen dat ze hun gehele verdere leven met zich zullen meedragen en dat waarschijnlijk ook invloed zal hebben op hun komende relaties.

    De tijd dat we met pappen en nathouden de zogenaamde “zachte linkse sector” aan het werk houden en problemen niet bij de bron oplossen maar gewoon bezig zijn met symptoom bestrijding, moet nu eens aflopen.

    Het Lorentzhuis is een fantastisch initiatief en ik heb er meerdere malen op gewezen, juist om in de, helaas zieke, geest van mijn ex een punt terug te vinden waar ze voor rede vatbaar zou kunnen zijn, in het belang van de kinderen. En dat is dus niet gelukt.

    Misschien snappen Barbara en lethi nu dus wat ik bedoel ?
    Mijn verhaal is dus niet geschreven vanuit haat maar vanuit een analytisch perspectief als opgeleide analist, met adviezen aan jeugdzorg en aan jullie.
    Doe er je voordeel mee, schrijf jeugdzorg en de RvdK aan als je ex niet wil meewerken met dit project en probeer via een omweg hem/haar gedwongen/overtuigd te krijgen hieraan mee te werken.

    In mijn geval heeft het dus niet gewerkt vanwege een poging tot moord op mijn leven (en dan weet je dus aan wiens kant de haat zit) waarbij ik in het belang van mijn kinderen de strijd opgeef omdat zij anders alleen nog maar meer zullen leiden.

    groetjes,

    Bart

  28. Lehti (Ouder dan 24) ZEGT: 22 november 2014 - 23:38

    Beste Bart,

    Voor jou is het een ramp. Maar door je verhaal juist HIER te delen maak je meer kapot dan je doorhebt. Weet je wat een beschermende factor is bij kinderen van gescheiden ouders? De zekerheid dat ze in liefde zijn verwekt, dat hun ouders eens van elkaar hielden. En, nog belangrijker, een neutrale derde (dus niet papa of mama) bij wie ze terecht kunnen om hun verhaal te doen, ook eens te kunnen klagen over papa of mama, of te vertellen hoe lief papa/ mama was. Tegen de ander, zonder scheve blikken (zie brief). Jouw kinderen zullen bij jou nooit, ook niet als ze zestien zijn, of veertig, iets goeds of slechts kunnen zeggen over hun moeder want je haat haar. Hoe ziek ze ook is, je kinderen zijn uit loyaliteit verplicht haar in bescherming te nemen. Alle aanslagen ten spijt. Hoe slechter je haar neerzet, hoe kapotter maak je je kinderen. Nogmaals succes. Hoop dat het lukt om los te laten. In hun en je eigen belang. Sterkte. (er zijn vast andere fora voor vaders in vergelijkbare situaties)

  29. Bart (Ouder dan 24) ZEGT: 22 november 2014 - 19:31

    Beste Barbara,

    een diagnose van Borderline is bij haar gesteld door een therapeut en zij WEIGERT op alle punten mee te werken aan Villa Pinedo / Het Lorentzhuis. Het belang van de kinderen staat niet in haar vaandel maar haar eigen ego. Zelfs de rechtbank had haar gewezen op dit project en ze weigert.

    Juist vanwege het belang van de kinderen, want de kinderen zaten in de auto waarin op mij werd ingereden en de kinderen zagen dus hoe ik door de auto 75 meter werd meegesleurd, stop ik met het gevecht. JUIST uit het belang voor mijn kinderen zodat ze straks, als ze 16 of 18 zijn, tenminste nog een levende vader hebben en niet nog meer trauma oplopen door verdere moordpogingen of aanvallen (het was namelijk haar derde aanval op mij).

    Dus Barbara, als je volgende keer commentaar hebt op mij, of op je ex, probeer dan even het gehele plaatje te zien en wat minder snel met je oordeel te zijn.

  30. mell (Jonger dan 7) ZEGT: 22 november 2014 - 13:18

    Ouders hebben toch ook gewoon een leven zij zijn ook maar mensen.
    Als het niet gaat dan gaat het niet klaar

  31. barbara (Ouder dan 24) ZEGT: 21 november 2014 - 14:41

    Ik vind het zo Misselijk makend dat er hier “ouders” zijn die uitgebreid in de slachtoffer rol gaan zitten en hun gal spugen over hun ex tot aan wat ZIJ mogelijk aan ziektebeeld heeft, tot aan kopieën van een brief aan een instantie toe. Wat verwacht je nou ?? Wat kunnen wij eraan doen ?? Heb je het idee dat wij je mededogen en steun gaan geven ??En sla jij de plank even volledig mis ?? Het gaat niet om jou !!!! Zoek een therapeut en ga daar lekker 3 x in de week zitten klagen hoe zielig en gefrustreerd je bent !!

    Deze brief is geschreven als bewustwording van ouders die in een vecht scheiding zitten. Het donderd niet wie, wie heeft verlaten voor een ander of wat dan ook de reden is. Dat is jullie probleem !!!

    Er komt een scheiding en kinderen zijn er ALTIJD de dupe van. En je moet aan schade beperking doen. Natuurlijk zijn er gevallen waar een scheiding liever vandaag dan morgen gewenst is. Zoals bij mishandeling verwaarlozing of incest. Vaak zie je dan dat de andere ouder daar alsnog te lang mee wacht. Onder het mom van ik hou van hem/haar. In dat geval is de andere ouder net zo schadelijk en zijn de kinderen beter af bij andere mensen die wel hun welzijn voorop stellen.

    In alle overige gevallen. Hou het beschaafd botvier je frustraties /wrok/gekwetst ego.. niet over de rug van je kind. Get a life and deal with it, And move on….. wees de ouder die ze verdienen en niet de ouder die ze toevallig hebben gekregen.

  32. Tan (Ouder dan 24) ZEGT: 21 november 2014 - 08:08

    En het verhaal gaat er niet over of mensen wel of niet moeten scheiden. Het gaat erover dat er boven de hoofden van kinderen wordt gevochten. En bepaalde ouders dat belangrijker vinden dan het geluk van hun kind. Kinderen worden er doodongelukkig van, maar bepaalde ouders vinden het belangrijker on hun gram te halen. Iedereen water bij de wijn en ….. Gunnen… Als elkaar meer wordt gegund, dan komen ze een stuk verder. Als je de ander bepaalde dingen gunt, dan plukt je kind daar ook de vruchten van.

  33. Tan (Jonger dan 7) ZEGT: 21 november 2014 - 08:00

    Mijn ex en mijn beste vriendin werden verliefd op elkaar. Na 15 jaar werd ik verlaten. Hoe veel pijn dit ook doet, mijn ex is geen slechte vader. Ik heb nooit slecht gesproken over hem tegen mijn kind. En als haar stiefmoeder haar haar mooi had gemaskt, dan zei ik dat het mooi was. Mijn ouders heb ik er voor het grootste gedeelte buiten gelaten. Die moeten zich vooral bezig houden met opa en oma zijn. En het blijft toch de vader van hun kleindochter. Wij hebben gekozen voor de helft van de week bij de ene ouder en de andere helft bij de andere ouder, zodat we haar allebei niet te lang hoeven te missen en zij ons niet. Wij staan allebei elke zaterdag langs de lijn. Ook met de nieuwe liefdes, want die zijn ook belangrijk in haar leven. We hebben veel contact over school, zodat we thuis aan hetzelfde aandacht kunnen geven. En mijn motto is.. Hij is zoveel vader als dat ik moeder ben. Dus hij heeft net zoveel recht. Mijn dochter is een heel blij en sociaal kind, met verl vriendjes. Het is niet makkelijk geweest, maar ik ben van mening dat boosheid je alleen maar verder in de shit helpt. En als mijn kind ongelukkig is dan ben ik dat ook. Ik heb er alles voor over om mijn kind gelukkig te maken. En dat betekend dat je je eigen problemen soms aan de kant moet zetten of er mee aan de slag moet achter de schermen.

  34. Louise (Ouder dan 24) ZEGT: 20 november 2014 - 15:32

    Maar weet je? Kinderen kunnen ook op latere leeftijd last krijgen als ouders die niet van elkaar houden bij elkaar blijven. Dat voelt net zo onveilig.
    Ik ben daar het levende voorbeeld van. In mijn geval had ik liever gehad dat mijn ouders gescheiden waren.

  35. Wynand (Ouder dan 24) ZEGT: 20 november 2014 - 13:43

    Geweldig. Heeft iemand een Engelse vertaling van deze brief?

  36. Froukje (Ouder dan 24) ZEGT: 19 november 2014 - 22:45

    Nou peter, gelukkig voldoen wij (als gescheiden ouders) aan alle wensen deze kinderen en aan die van ons!

  37. Vissie (Ouder dan 24) ZEGT: 19 november 2014 - 18:36

    Hej Bart,

    Het is niet te geloven dus….Ik ben dus niet de enige….heb nu lbio achter me aan zitten te vissen ongelooflijk dat dit kan in Nederland. Was altijd trots op dit land maar krijg er echt afschuw van ! Mannen kansen ja lauw kans !! Maar Bart laat je de kop niet gek maken he !!! probeer het leven weer op te pakken ik ben nu na 7 jaar strijd en vechten er klaar mee ….kan niet meer op enzzzz Maar het heeft me niks gebracht alleen er ook nog financiële ellende erbij nu…..Maarja ben nu druk bezig met mijn andere droom en hier in kan ze me niet stoppen !! S6

  38. Bart (Ouder dan 24) ZEGT: 19 november 2014 - 17:08

    Lehti Paul,

    de reden dat ik heb opgegeven is dat ik een poging tot moord heb overleefd.
    En ik ga er van uit dat mijn beschermengel geen dagtaak wil hebben aan moordpogingen op mij door mijn ex en haar gekke moeder.
    De eerste keer heeft ze mij het huis uitgeslagen en valse aangiften gedaan, de tweede keer is ze met een auto op mij ingereden en heb ik 75 meter mee mogen liften op de motorkap alvorens ik op het wegdek terechtkwam en (Dank G’d) het heb overleefd.

    Ik geef op.

  39. Lehti Paul (Ouder dan 24) ZEGT: 19 november 2014 - 10:52

    Mike, wat goed dat je hier je ervaringen post. (ook al is het bedoeld voor kinderen, het is ene goede aanvulling volgens mij)

    En Bart, ook al heb je in alles gelijk, verdiend je ex de cel en wil je middels een blog kenbaar je kinderen (later) de mogelijkheid geven een oordeel te vellen….dat alles in nu precies waar de brief over gaat. Kinderen willen niet kiezen. Kinderen willen niet (hoeven) oordelen. Als jij NU kiest om los te laten, schaadt dat alleen jou. Blijven kiezen om je vast te bijten (in Jeugdzorg, of wie of wat dan ook) brengt daarentegen in elk geval je kinderen schade toe. Want kinderen vinden het vaak erg als ze horen dat hun ouders seks hebben, maar vaak vele malen erger als (ze voelen dat) hun ouders ruzie hebben. Daar hebben ze (lees de ervaringen van kinderen van gescheiden ouders hierboven er maar op na) verschrikkelijk veel last van. Stel je er boven, stel je ernaast, in het belang van je kinderen. Sterkte.

    En excuses aan de kinderen voor wie dit forum bedoeld is. Tip: neem een vertrouwenspersoon, een juf, een buurvrouw, je oma. Iemand die gewoon luistert. Zonder dat je het idee hebt dat ze aan papa of mama’s kant staan. Lekke een potje klagen over de 1 of de ander doet soms goed, bij je eigen ouders is dat na de scheiding vaak zo moeilijk. Tegen wie zeg je nu dat Papa’s nieuwe vriendin die zich te veel met je huiswerk bemoeit?, en kun je tegen mama wel zeggen dat je gister bij papa ook al andijvie at?…of patat…dat vindt mama vast erg. Iemand die niet kiest voelt soms wel zo lekker. Succes jullie alle 70.000!

  40. Bart (Ouder dan 24) ZEGT: 19 november 2014 - 01:17

    L.S.,

    ik heb hier al eerder gepost en het probleem is dus dat jeugdzorg niet wilde meewerken aan Villa pinedo / Het lorentz Huis, ookal werd hier tijdens de rechtszitting door de rechters en mijn advocate nadruk op gelegd.
    Tijdens de zitting werd een nieuwe omgangsregeling vastgesteld en, om te voorkomen dat ik mijn kinderen zag op de dag dat deze regeling in ging, probeerde mijn ex-schoonmoeder mij dood te rijden: Ik werd 75 meter meegesleurd op de motorkap van de auto waarin mijn kinderen werden ontvoerd.
    En politie en justitie in Den Haag? Stonden er bij en keken er naar.

    Ik ben dus een ouder die het heeft opgegeven omdat mijn leven en mijn spirituele rust belangrijk voor mij zijn. Als mijn kinderen volwassen zijn moet ik er nog voor ze kunnen zijn, en niet via een graf op een begraafplaats.

    Dit was de brief aan Jeugdzorg in Delft…..

    —————–
    Geachte heer K….

    meerdere malen heb ik u aangegeven dat ik u niet meer als gezinsvoogd wil omdat u gewoon niet capabel bent en alle wettelijke overtredingen, onttrekkingen en leugens van mijn ex-vrouw met de mantel der liefde bedekt. En juist terwijl u wederom een schriftelijke waarschuwing had moeten geven aan mevrouw L. toen zij wederom niet kwam opdagen.
    Desondanks koos u voor een weg om dit te negeren. Zelfs meerdere malen heb ik u verzocht, juist vanwege de adviezen van mijn advocaat, om het Lorentz huis/Villa Pinedo te proberen en te bekijken. En u heeft sinds de tijd dat u voogd bent dit gewoon genegeerd, zelfs nadat dit werd genoemd en geadviseerd in de rechtbank.
    En ondanks mijn verzoeken aan u om af te treden en een andere voogd aan te stellen, blijft u wel als zodanig optreden en negeert u mijn verzoeken.
    Dus denkt u nu echt dat ik enige waarde hecht aan uw slappe gedrag? Een algemeen slap inadequaat “jeugdzorg gedrag ” dat in de laatste jaren al zoveel mensenlevens heeft gekost doordat mensen zoals u niet adequaat willen optreden? En dan denkt u dat ik hier mijzelf kapot ga laten maken door een geschifte moeder die therapie nodig heeft voor haar Borderline omdat u als voogd toch niet handelt zoals het zou moeten? En dan gaat u zitten uithuilen bij uw leidinggevende als ik uw wijs op uw falen? Moet ik u dan nog serieus nemen?

    Meneer k….s, u heeft het volledig mis. U bent totaal ongeschikt voor uw functie. En mensen zoals mijn ex-vrouw dienen gewoon volgens het Nederlandse strafrecht 9 jaar gevangenisstraf te krijgen voor het onttrekken van een ouder aan het ouderlijke gezag. Juist in het belang van de kinderen. “Zachte heelmeesters maken stinkende wonden” luidt het gezegde.
    Aangezien ik geloof dat, wat we ook geprobeerd zouden hebben, dit nu met of zonder de werkelijk wonderbaarlijke en fantastische inspanningen van mijn advocate, tot niets geleid zou hebben en ik misschien mijn kinderen dan na 8 jaar in totaal 48 uur gezien zou hebben ipv nu slechts 24 uur in 4 jaar, geef ik deze fysieke strijd via het Nederlandse recht op.
    Via het Israëlisch recht en via spiritualiteit zal het recht uiteindelijk terugkomen op die mensen die onrecht plegen.

    Hopelijk bespreekt u deze brief met uw leidinggevenden en gaat u proberen uw organisatie te verbeteren. Alleen, gezien mijn ervaringen met uw organisatie zal er helaas nog een heleboel onschuldig kinder- en ouderlijk bloed door de straten moeten stromen totdat dit besef tot de hersenen is doorgedrongen bij de jeugdzorg medewerkers, justitie en advocaten dat dit nodig is. Een zeker gezegde met “kalf, verdrinken en put” schiet mij te binnen.
    Ik heb mijn rust hier in israel en heb ik een blog gestart waarin ik zal zorgen dat alle informatie van de afgelopen jaren publiekelijk wordt geplaatst zodat mijn kinderen, wanneer ze volwassen zijn, mij met gemak kunnen terugvinden en zelf een oordeel kunnen vellen over hun moeder en uw organisatie.
    En heb dan misschien formeel deze veldslag uit eigen wil verloren, maar niet de oorlog.

    veel wijsheid toegewenst.

    ——————————

  41. Ronald (Ouder dan 24) ZEGT: 18 november 2014 - 21:13

    Weet er alles van. Ik ben 53 en kind van gescheiden ouders. Een periode van zowel fysieke als emotionele mishandeling die al lang achter mij ligt. Toch beïnvloed het je hele leven. In werk en privé. Je gelooft het misschien niet maar mijn burn-out ervaring enkele jaren geleden is mede veroorzaakt door mijn relatie met mijn vader en de scheiding. Ik heb mijn vader nooit meer gezien en al lang geleden vergeven. Toch heb ik hem lange tijd gemist. Onder meer bij de geboorte van mijn kinderen en nog veel meer momenten. Hoe mooi is het niet om je kinderen te zien opgroeien en dat je er voor ze kan zijn. Mijn schoonouders zijn twee prachtige mensen als Opa en Oma voor mijn kinderen. Dat maakt veel goed.

  42. Reinier (Ouder dan 24) ZEGT: 18 november 2014 - 19:20

    Hoewel dit forum bedoeld is voor kinderen zijn er toch ”ouders” die hier moeten uithalen naar hun ex-partner. Ga eens nadenken. Zielig.

  43. Mike (Politiemedewerker) (Ouder dan 24) ZEGT: 18 november 2014 - 17:37

    En dan is het weer vrijdagmiddag. Of zaterdagochtend. Of zondagavond.
    En gaat de telefoon.
    “Mijn ex houdt zich niet aan de afspraak en wil de kinderen niet (terug)brengen.”, “Mijn ex staat voor de deur met nieuwe partner en ik wil niet dat mijn kinderen daar mee om gaan.”, “Mijn ex dreigt de kinderen mee te nemen en nooit meer terug te brengen.”. “Ik heb een uitspraak van de rechter en wil nu mijn kind.”.
    Of de uitspraken nu door de vader of de moeder worden gedaan, maakt niet uit, maar deze uitspraken komen met grote regelmaat terug.
    Er zijn ouders die om ieder wissewasje bellen. Dan heb je ouders die alles tot bepaald punt tolereren en dan er in 1 keer alles uitgooien. Tot in het onredelijke.
    Ouders die uit elkaar gaan, vergeten bij een scheiding vaak dat de door de scheiding de ex-partner vaak gewoon in beeld blijft en dat ze meestal beiden co-ouderschap hebben. En ze gewoon met elkaar afspraken moeten maken. In het belang van het kind. Niet in het belang van de ouders. Iets wat bij een scheiding , waarbij kinderen zijn betrokken wordt meegenomen door de mediator of de rechter. Dat wordt dan vaak weer vergeten als er een afspraak wordt geschonden. En dan heb je op gegeven moment de poppen aan het dansen. Om toch maar het gelijk aan je kant als klagende ouder te hebben, wordt bij het bellen met de politie vaak maar het een en ander achterwege gelaten, om er zelf als betere oudere ouder uit te komen.
    Maar normaal gesproken bemoeit de politie zich hier niet mee. Het is een civiel rechterlijke zaak. Er komt geen strafrecht bij een scheiding kijken. Om welke reden je ook gaat scheiden, je beëindigt een overeenkomst die tussen 2 personen overeen was gekomen. Hoogstens bemiddelen we bij een conflict, en altijd in het belang van een kind.
    Ook al ligt er een uitspraak van een rechter dat je dat weekend bezoekrecht hebt. Moeten we dan, omdat pappa of mamma persé iets wil, het kind onder dwang meenemen en overdragen aan de andere ouder?
    Vergeet het maar. Zoiets gebeurt zelden of nooit.
    Hiervoor mag je dan als benadeelde je advocaat bellen en je klacht dar wegleggen. Oh? Het is weekend? Dan bel je maandag maar met je raadsman.
    Beste pappa’s en mamma’s. Ook al mogen jullie elkaar niet meer. Kinderen kunnen vaak niet kiezen: niet omdat jullie gaan scheiden, niet omdat jullie ruzie maken. Belangrijkste is dat jullie samen een of meerdere prachtige kinderen hebben, die overal middenin komen te staan.
    Als je er voor zorgt dat je kind gelukkig is, dan wordt jij dat ook. Is er dan iets mooiers dan kindergeluk?

  44. René (Ouder dan 24) ZEGT: 17 november 2014 - 20:18

    Als kind van gescheiden ouders onderschrijf ik ieder woord uit deze brief. Eindelijk, iemand schrijft vrijwel letterlijk op hoe ik de scheiding van mijn ouders als 12-jarige en de tijd erna heb ervaren. Vreemd, maar heerlijk herkenbaar.
    Ik hoop dat er meer van dit soort brieven zullen volgen. Ik zou bijvoorbeeld alle jonge ouders met kinderen willen oproepen het ietsje langer met elkaar aan te kijken als het even allemaal niet meer zo lekker, sexy en flitsend meer gaat. Vooral de eerste jaren met kinderen kunnen een beproeving zijn voor vrijwel iedere relatie. Jonge ouders van nu zijn vaak niet meer gewend om ook minder leuke zaken te accepteren en nemen veel te gemakkelijk de beslissing om voor zichzelf te kiezen en er dan maar een streep onder te zetten. Het verbaast me hoeveel jonge mensen met soms nog erg kleine kinderen na een paar jaar al uit elkaar besluiten te gaan. Blijkbaar toch de verkeerde verwachtingen gehad. Daar zou wat mij betreft de volgende brief over kunnen gaan. Goede voorlichting aan jonge stellen die overwegen om aan kinderen te beginnen is ook belangrijk (bezint, voor u aan een kind begint!). Van een scheiding kun je als kind nooit helemaal genezen, voorkomen blijft nog altijd beter.

  45. annoniem (Ouder dan 24) ZEGT: 17 november 2014 - 15:19

    Oh wat een mooie brief. Helaas als twee ouders niet meer communiceren kun je er niet voor de kinderen zijn. De acceptatie is er gewoon weg niet. Wel zelf scheiden en dan je kop in het zand steken de gescheiden vrouw spelen maar niet communiceren.
    Over de ruggen van de kinderen alles uitspelen.
    Als achterblijvende vader moet je het dan loslaten voor de gezondheid van de kinderen.
    Hoe hard is dat tenzij je de alimentatie te laat betaald dan zijn er instanties genoeg die weten te vinden. Maar een vader helpen met het zien van kinderen die is er niet.
    Diep triest.

  46. Lehti Paul (Ouder dan 24) ZEGT: 17 november 2014 - 15:06

    Sorry kinderen, lees nu pas dat dit niet voor ouders is bedoeld. Jammer dat er dan juist zo veel ouderreacties staan.

  47. Lehti Paul (Ouder dan 24) ZEGT: 17 november 2014 - 15:05

    Mooie brief. Ook reacties. Scheiden is vaak slikken. Grootste misverstand is dat met de scheiding de irritatie weg zou zijn, want na de scheiding moet je niet minder, maar juist veel meer met elkaar afstemmen. En loslaten (dat de ex jullie kinderen anders grootbrengt dan je zelf zou willen). Scheiden is vaak slikken. Soms is een scheiding een opluchting, ook voor kinderen. 70.000 kinderen van gescheiden ouders. Hoeveel kinderen direct slachtoffer van ouder zelf? Bij schijnbaar keurig getrouwde stelletjes?
    Maar zo kan het ook: http://lehti-paul.blogspot.nl/2012/11/paren-in-het-spookhuis.html

  48. Anoniem (Ouder dan 24) ZEGT: 17 november 2014 - 14:25

    Het is toch eigenlijk te belachelijk voor woorden dat ouders hierop gewezen moeten worden?! Walgelijk gewoon hoe volwassen op kinderachtige wijze hun krenking en verdriet botvieren op en via de kinderen.

  49. Gül (Ouder dan 24) ZEGT: 16 november 2014 - 16:28

    Met veel emotie lees ik deze brief.

    Dit is ook precies wat ik altijd heb willen zien als (stief)moeder, maar helaas ook heb moeten meemaken. Helaas herhaaldelijk over de ruggen van de kinderen. Het is vreselijk dat kinderen hier tussen in zitten en dit moeten meemaken. Het verscheurd je, ook als stiefmoeder.
    Ik en m’n partner blijven positief naar de kinderen en geven ze de ruimte, liefde en warmte die ze zo hard nodig hebben in zo’n situatie. En kunnen we alleen maar hopen dat de ex inzicht gaat krijgen. En haar wrok en woede loslaat en verwerkt.

    Bedankt voor deze eerlijke boodschap. ♡

  50. Pingback: Een boeiend stukje werk - De Haart Mediation & Advies

  51. Anoniem (Ouder dan 24) ZEGT: 20 oktober 2014 - 19:17

    Waren mijn ouders maar gescheiden. Ik ben opgegroeid met ouders die bijna dagelijks ruzie maakten. Toen ik 17 was ben ik letterlijk het huis uitgevlucht. Het gebeurt vaak dat pas na het krijgen van kinderen een stel het niet meer met elkaar kan vinden. Wat niet altijd te voorzien is. Dus ik ben niet tegen scheiden. Wel voor goede omgang met elkaar na scheiding.

  52. moedertje (Ouder dan 24) ZEGT: 20 oktober 2014 - 14:07

    Zelf ben ik een kind van gescheiden ouders. Was nog maar 4 jaar oud. Nooit gedacht dat mij het zelfde zou over komen. Mijn ex kwam tot de conclusie dat hij nog niet klaar was voor een kind, relatie en gezin. Dus zijn wij uitelkaar gegaan, maar wat ik niet wist was dat hij al een ander had. Waar hij meteen een relatie mee begon. Onze dochter was nog geen 2 jaar oud. Haar vader negeerde haar al volkomen of ging te keer tegen haar. Zette de tv harder omdat hij haar gebrabbel niet wilde horen. Met veel geweld uit elkaar. Wij moesten het huis uit en plaats maken voor zijn vriendin en haar zoon. (iets wat hij niet klaar voor was zei hij) Haar zoon kreeg mijn dochter haar kamer en ze werd in een kamer gestopt waar de troep stond. Als hij haar ophaalde wilde ze niet met hem mee. Krijsen, schreeuwen en hield aan mij vast en om zich heen te schoppen. In de avond belde hij weer met mijn dochter krijsend op de achter grond. Ze was al sinds het ophalen zo heftig aan het huilen. Het brak mijn hart. En hij wilde haar niet terug brengen. Mijn dochter heeft er goed last van gehad. Alles wat haar bekend was werd haar afgenomen en een andere vrouw en kind in haar huis. Werd haar van alles opgedrongen. Tot haar 5 jaar ging ze met veel pijn en moeite met hem mee. Ze voelde zich daar niet gelukkig. Die andere vrouw bepaalde alles. Toen kregen ze ook nog een kind samen. Ze wordt nog altijd anders behandelt daar. Voelt zich de pispaal en durft niet voor haar zelf op te komen. Ze is bang voor haar en haar vader luistert niet naar haar. Ik heb verschillende keren geprobeert tot hem door te dringen, maar hij ziet mij als de vijand en alles wat ik zeg is niet waar volgens hem. Dat ander kind wordt voor getrokken. Ze is nu inmiddels 10 jaar oud, maar heeft er nog flink last van. Ze wil gewoon dat haar vader echt tijd met haar door brengt als ze daar is en niet met van alles en nog wat bezig is. En overal de schuld van krijgt. En ik moet haar weer troosten als ze thuis komt. Dit heeft zoveel invloed op haar ontwikkeling en sociaal leven. Zijn zelfs naar kinderpshycholoog geweest. Haar vader werkte helaas niet echt mee. Hij moest geld neerleggen en dat wilde hij niet. Hij wil nooitmee betalen voor schoolreisjes of wat dan ook nodig is. Terwijl hij een goede baan heeft en alles heeft wat hij maar wil. Naar de buiten wereld doet hij zich voor als de meest geweldige vader. Ondertussen schijn vertoning.Hij scheld en schreeuwt geregeld door de telefoon en alles ligt aan mij en ik ben slecht. In alle jaren heb ik gevochten voor het welzijn van mijn dochter. Ik leef dag en nacht met haar en zie duidelijk wat het met haar doet allemaal. Het doet mij veel pijn en verdriet. Haar vader kan dit nooit meer overdoen. Terwijl het zo belangrijk is dat meisjes een goede band hebben met hun vader. Dat bepaald ook met wat voor man ze later een relatie krijgen. Het enige wat ik kan doen is van minn dochter houden. Haar de liefde en aandacht geven die ze nodig heeft en verdient. Ze is zo een mooie, lueve en zorgzame meid. Met zoveel positieve kwaliteiten en liefde om te geven. Zonder haar weet ik niet hoe mijn leven was geweest en kan mij ook niet indenken een leven zonder haar. Het is zo spijtig dat haar vader liever naar de buiten wereld wil spelen als de goede vader in plaats van het te willen zijn. Een andere in het leven van je ex kan het niet beter op maken. We waren allebei op een andere weg nadat wij uitelkaar gingen. Hij was happy in love terwijl ik alle zorg had over onze zieke dochter. Ze had erg veel last van stress en sliep hele nachten niet. Dat brakmij ook. Mijn kind zo te zien en alles moeten regelen en geen huis hebben, terug moeten naar mijn moeder en jaren van rechtzaken. Regelen van omgang, allimentatie en ons huis. Hij probeerde haar nog bij mij weg te halen. Kan wel een heel boek over schrijven. Jaren van ellende wat nog niet over is. Raar eigenlijk. Hebben ze gekozen voor een ander, nieuw leven, maar toch macht op je blijven uiten en controle willen over alles. Ik ben nog steeds na 8 jaar alleen. Ik wilde mijn dochter niet aan doen wat haar vader haar had aangedaan. We zijn samen en doen veel samen. Hebben een hechte band samen. Ze durft mij alles te vertellen en verteld ook eerlijk alles. Ook hoe ze zich voelt en vond bij haar vader. Ze kan niet vinden met haar half zusje. Die krijgt in alles haar zin. En mijn dochter voelt zich eerder een bezoeker dan dat ze daar hoort. Buitenstaander. Zo triest. Doet je als moeder veel.pijn. Daarom wil ik er alles aan doen om haar gelukkig te maken. En boven al, dat ze weet dat ik er altijd voor haar zal zijn en altijd van haar blihf houden, niks zal dat veranderen. Ik als kind uit gescheiden gezin en nu mijn dochter…

  53. Ik (Jonger dan 7) ZEGT: 14 oktober 2014 - 22:28

    Ik ben 3 jaar geleden gescheiden . En heb op de eerste plaats gekozen voor mijn kind !
    Ik vind dat ik en mijn ex- partner beiden verantwoordelijk zijn voor hoe we met deze situatie omgaan ! We hebben daarom heel goed contact en we kunnen gewoon met elkaar door een deur . Het mooie ervan is dat ik zie dat mijn zoontje heel blij en gelukkig is bij mijn ex en zijn vrouw maar ook bij mij en mijn nieuwe vriend !
    Veel mensen vinden t onbegrijpelijk maar zo geweldig dat t zo kan . Maar ik zeg dan altijd , alles voor mijn zoontje hij heeft niet gekozen voor deze situatie . En t is ook fijn voor jezelf als je verder kan . Samen genieten van t opgroeien van je kind ook al ben je uit elkaar .

  54. Vissie (Ouder dan 24) ZEGT: 30 september 2014 - 12:05

    Tja vandaag net de brief binnen gekregen, dat ik mijn zoon 2 x mag zien in het jaar ! Na jaren van strijd vind ik het goed wat moet ik met een ex die mij verbied om met mijn eigen vlees en bloed om te gaan, dat ik mijn zoon de mooie maar ook de slechte dingen kan laten zien… Jaloers dat hij het leuk vind bij zijn vader ..? Die nog nooit iemand wat kwaads heeft aangedaan…? ( veroordeeld worden voor mishandeling wtf) Maarja 2 x juppie mag ik hem nu zien kan ik dit..? kan hem dan wel weer loslaten dat ventjeuuu wat me dan aan kijkt met zijn pretoogjes pffff dit is nu mijn vraag !!!Hij vroeg hier niet om…..

    Nederland is mooooooi land !!

    Heb de rechter de laatste x maar eens gevraagd of ik eerst crimineel moest worden om mijn eigen zoon te mogen zien. Het ergste vind ik nog van alles dat liegen verschrikkelijk en dan ook nog over de rug van zo”n ventje ! Ik kan er wel een boek of een film van maken denk ook nog dat het s6 word. Maar nee laat je niet gek maken en blijf jezelf zijn de wijze woorden dan van je ouders…Pijn, leeg , moe , een muur trek je op het is verschrikkelijk, hij zit in mijn hart en ik weet dat hij vroeg of laat naar me toe komt….maar moet dat zo lang duren???

    Mensen kijk in de spiegel en denk na en ga NIET het gevecht over de rug van je kind(eren) spelen !!!!!

    Some one who loves his son !!!

  55. anoniem (Ouder dan 24) ZEGT: 29 september 2014 - 10:22

    Hoi, ik wil graag anoniem blijven, omdat het niet zo goed gaat met mijn scheiding. Ik heb er ten eerste niet voor gekozen om te scheiden. Moet erbij zeggen dat er altijd 2 schuldig zijn, dus ik zou wel iets niet goed hebben gedaan. Daar wij nu in een vechtscheiding zitten is het zover gekomen dat de kinderen mij niet meer willen zien. Deze brief ga ik dan ook in de rechtzaal gebruiken om mijn ex-vrouw wakker te schudden. Ik hoop dat dat lukt en dat er alsnog omgang komt.

  56. Anoniem (Ouder dan 24) ZEGT: 27 september 2014 - 21:23

    Ik ben inmiddels 39 en het is 26 jaar geleden dat mijn ouders gingen scheiden. Het was een typische vechtscheiding, waarbij mijn moeder mij leerde mijn vader te haten. Hierdoor heb ik 10 jaar lang geen contact gehad met hem. Jarenlang heb ik de pijn ervaren van keuzes die voor mij gemaakt waren, maar waar ik zelf geen keuze in had. Deze brief is zo herkenbaar, zelfs nog na al die jaren.

  57. m (Jonger dan 7) ZEGT: 26 september 2014 - 16:34

    Mijn kinderen geven juist aan dat ik ze gered heb juist door te gaan scheiden.Geen spanning meer in huis, een blije moeder die er eindelijk voor ze kan zijn en een moeder die geen slaag meer krijgt. Rust in huis en hart…..

  58. anoniem (18 jaar) ZEGT: 25 september 2014 - 16:26

    Na al meer dan 10 jaar ellende en gezeur thuis, kan ik me helaas nogsteeds vinden in deze brief. De tranen schieten me in de ogen.
    Ik hoop dat dit mensen wakkerschud.
    Het lijkt tegenwoordig wel een rage om te gaan scheiden, dat als je gelukkig bent je er niet meer bijhoort.
    Jemig.

  59. Tanja (Jonger dan 7) ZEGT: 23 september 2014 - 14:10

    Zo kan t ook..idd nablijven streven dat t contact goed moet zijn voir beide ouders,…
    Mijn dochter maakte als school opdracht in samenwerking met villa pinedo
    Onderstaande filmpje.. T heeft al veel mensen de ogen geopend
    Neem even de tijd om te kijk
    http://youtu.be/GB_rtjv-VoI ik ben geen kind meer

  60. alleenverder (Ouder dan 24) ZEGT: 23 september 2014 - 11:54

    Ik ken deze brief al wat langer en ik schiet steeds vol als ik hem lees. Mijn vriend heeft 10 maanden geleden besloten om zonder slag of stoot onze relatie te beëindigen. Zonder fatsoenlijke uitleg, gewoon weggelopen en verwachten dat de wereld gewoon doordraait zonder daar zelf een extra vinger voor uit te steken. Ik zit er zo in dat onze zoon contact blijft houden met ons beiden, dat ga ik hen beiden niet ontzeggen. Maar he, wat is het onwijs moeilijk als je ex binnen een half jaar na de scheiding twee keer met een ander en haar kinderen op vakantie gaat en daar het leuke gezin uithangt, niet met mij communiceert en alles wat te regelen valt op mijn nek laadt. Ik heb nog nooit een oprechte sorry of medeleven gehoord of gezien en ik word geacht door te leven (wat ik ook langzaamaan doe). Ik hoop oprecht voor ons kind dat het verdriet slijt en de omgang met mijn ex beter wordt, maar voor nu zie ik mezelf niet gezellig een gezamenlijke verjaardag vieren of samen langs de lijn staan, dat is emotioneel niet op te brengen voor nu. Ik vind de ouderavonden van school samen al een hele opgaaf. Wat ik wil zeggen is dat de inhoud van deze brief heel terecht is en precies waar ik regelmatig van wakker lig. Het toepassen ervan is echter niet in alle gevallen (direct) realiseerbaar, simpel omdat de vertrekkende partner een puinhoop achterlaat. En ga dan maar eens om met alle waaromvragen van je kind. Voor nu vind ik het het meest belangrijk dat ons kind ons allebei ziet en zich in beide gezinnen veilig voelt.

  61. Moederhart (Ouder dan 24) ZEGT: 22 september 2014 - 10:04

    Ik heb deze brief nu al een paar keer gelezen en telkens weer staan de tranen in mijn ogen en voel de pijn van de “getroffen” kinderhartjes.
    8 jaar gelden ben ik in de steek gelaten door de vader van m’n kinderen. Niet mijn keuze maar het was zo. Ik heb me vanaf het begin onze fijne tijd en zorgzame vader en partner voor ogen gehouden. Zo ook de keer dat mijn dochter van toen 3, ziek was en het “zijn weekend” was. Ik heb haar de keuze gelaten tot groot ongenoegen van mijn moeder:”een ziek kind hoort bij haar moeder te zijn”. Waarom?….hij is altijd goed en zorgzaam geweest voor de kinderen is dat nu ineens verandert????
    Inmiddels heb ik al 6 jaar een nieuwe relatie met 2 dochters erbij. Onze 4 meiden zijn er helaas inmiddels te groot voor maar jarenlang hebben mijn vriend, mijn ex en zijn vriendin samen Sinterklaas gevierd en zaten mijn stiefdochters bij m’n ex en z’n vriendin op schoot. Helaas gaat het aan de andere kant stukken minder soepel; ruzies, modder gegooi, kinderen een tijd niet mogen zien en omkoperij. Zo schrijnend voor de kinderen. Mijn jongste stiefdochter (8) zei onlangs tegen m’n vriend (toen m’n ex en mijn vriend samen langs de lijn stonden bij de voetbalwedstrijd van mijn oudste):” jammer papa dat jij en mama zo niet met elkaar om kunnen gaan. Dit doet een moederhart zo’n enorme pijn. Maar ja……je hebt hierin helaas 2 partijen nodig om dit doel te bereiken.
    Voor iedereen die gaat of is gescheiden: wees geen egoïst en zet eens even jezelf opzij. Blijf niet hangen in je verdriet en boosheid maar relativeer en denk terug aan de mooie tijd samen. Op deze manier lukt het je om je ex als mens te blijven bekijken en komt dit je kind ten goede.
    Tuurlijk weet ik dat dit een ideaal beeld is en dat er uitzonderingen zijn met een gewelddadige relatie maar het grootste gedeelte is puur gekwetste trots. Laat dit niet de liefde voor je kind overschaduwen.
    Veel sterkte, kracht en vooral wijsheid allemaal

  62. SvB (Ouder dan 24) ZEGT: 21 september 2014 - 20:33

    Deze brief hebben we als uitgangspunt genomen voor de samenstelling van de scheidingsconvenant. De brief staat er meteen aan het begin letterlijk in, keurig met verwijzing naar Villa Pinedo. Het heeft ons (mij) ontzettend geholpen om de scherpe kanten van deze ongewenste maar onvermijdelijke situatie weg te halen. Dankzij de brief lukt het om je eigen emoties even aan de kant te zetten en door de bril van je kinderen te kijken. Gek genoeg help je niet alleen je kinderen er enorm mee maar ook jezelf tijdens en na de scheiding. De brief, een aanrader; eigenlijk een must-have.

  63. Jan (Ouder dan 24) ZEGT: 21 augustus 2014 - 09:53

    Ik heb net de brief gelezen en het breekt me hart aan alle kanten.
    En de pijn door mijn lichaam stroomt door het lichaam heen.
    Uiteindelijk heb Ik zelf niet gekozen om uit elkaar tegaan,maar omdat mijn ex haar werk en vriendinnen belangrijker vond.Heeft dat wel mijn familie gekost en kapot gemaakt.Waardoor mijn kindjes en Ik uit elkaar zijn terwijl wij er niet omgevraagd hebben om uit elkaar te gaan..gelukkig kunnen we elkaar elke dag zien en we proberen zoveel mogelijk bij elkaar te zijn.Gelukkig nog een paar jaar en dan kunnen we met zijn 3en weer verder en hopelijk ook met een leuke vrouw die wel weet dat een familie bijzonder en heilig is.En ook leuke dingen met de kinderen wil doen en niet dat haar werk belangrijker en haar vriendinnen..

    Jan

  64. Marretje (Ouder dan 24) ZEGT: 25 juli 2014 - 09:24

    @Malina dat vind ik best knap, hoge priesteres zijn op 14 jarige leeftijd. Nogmaals zet een advertentie in de krant o.i.d en gebruik dit onderwerp niet voor commerciele doeleinden. Dat is niet priestelijk maar triest.

  65. Moeder van 4 kinderen (Ouder dan 24) ZEGT: 13 juni 2014 - 10:47

    Hallo,

    Ik ben moeder van 4 prachtige kinderen (14,12,10 en 6) en zit op dit moment midden in de scheiding. Na heel veel jaar van therapie e.d. hebben mijn nu-nog-man en ik besloten om uit elkaar te gaan. We zijn compleet uit elkaar gegroeid…Ja dat is heel erg verdrietig.. ook voor ons als ouders, want het huwelijk loopt dus niet zoals je gehoopt had…en dat doet zeer….

    Waar ik echt héél erg blij mee ben is dat mijn “man” en ik wat de kinderen betreft echt op 1 lijn staan. We willen wel als ouders naast elkaar blijven staan hoe moeilijk dat soms ook is en kan zijn. We zijn vrij open geweest naar de kinderen en doen dat nog steeds…Natuurlijk wel rekening houdend met hun leeftijd. We hebben ook gezegd dat ze boos, verdrietig enz mogen zijn, maar ook dat de scheiding absoluut NIET hun schuld is, maar dat papa en mama niet meer samen in 1 huis kunnen wonen.Dat al die ruzies ook niet goed voor hen zijn. Ook hebben we gezegd dat we misschien wel een betere papa en mama zouden kunnen worden dan we nu zijn… De kinderen weten dat ze met vragen en problemen bij ons mogen en kunnen komen en gelukkig doen ze dat ook. Als ik merk dat er iemand ergens mee zit neem ik ook de tijd om naar het kind te luisteren en zeker te laten merken dat hoe ze zich voelen voor mij heel erg belangrijk is.

    Ik ben me er van bewust dat een scheiding een hele grote verandering voor de kinderen is. Ik hoop ook dat ik ze goed begeleid om hun eigen plekje weer terug te kunnen vinden en dat ze zich zowel bij mij als bij hun vader veilig voelen en zich verder kunnen ontwikkelen tot 4 prachtige mooie mensen.

  66. Veronique (24 jaar) ZEGT: 30 mei 2014 - 20:02

    Zo’n 10 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden en sindsdien is de familie nog steeds verscheurd. Een tijd mijn vader niet gezien, een tijd geen van beide ouders gezien, en nu zie ik mijn moeder en mijn broer niet. En mijn ouders zien elkaar trouwens ook niet.

    Het is kl*te want zeker de afgelopen 10 jaar zijn dé momenten geweest dat ik juist mijn beide ouders en mijn broer nodig had. Nog steeds zitten mijn broer en ik in de nasleep van alles wat er toen gebeurd is.

    Voor alle kinderen die er nog middenin zitten, zeg gewoon wat je vindt! Het is jouw toekomst en je gaat nog zoveel mooie momenten meemaken waar je allebei je ouders bij wilt hebben. Jij bent niet degene die moet kiezen tussen je ouders want je houdt van ze allebei! En als je bang bent dat je eerder misschien een verkeerde keuze hebt gemaakt, dit is niet erg. Praat erover met je ouders.

  67. Regien (Ouder dan 24) ZEGT: 30 mei 2014 - 10:45

    Sandra, Inderdaad ontwrichting, ja. Dat is namelijk de letterlijke betekenis van scheiding, is de meest bizarre gebeurtenis in de samenleving. Scheiding door dood is natuurlijk en niet te voorkomen, scheiden uit eigen keuze is altijd onnatuurlijk. En met kinderen is het vervolg vreselijk ingewikkeld, kost veel tijd en geld, en is moeilijk te verklaren. Je ouders zijn niet meer één maar leven nog wel. De situatie die er voor de kinderen was is niet meer hetgeen ons van oorsprong ingegeven is.
    Kinderen lijken op beide families, van vader en van moeder. Als dat gescheiden is, als men niet meer kiest voor eenheid komt dat over als een tegennatuurlijke scheiding. Keuzes die men maakte als één gezin worden keuzes die men individueel gaat maken. Dit fenomeen gaat dan zelfs bij de kinderen ten opzichte van hun ouders gelden. Het wordt er niet gemakkelijker op je ouders te eren voor het feit dat je er bent. Het maakt je als kind meer kwetsbaar en voorzichtig als je ouders gescheiden zijn.

  68. Sandra (Ouder dan 24) ZEGT: 29 mei 2014 - 17:16

    Aan Regien
    Jij bent 50, ik bijna 52 en net als jij kind van gescheiden ouders. Heb eerder geschreven op 16/09/2012.
    Je schrijft over ontwrichting, waar je je hele leven last van kan hebben. Zo geldt het ook voor mij. Haat tussen ouders blijft afschuwelijk voor kinderen, hoe oud die kinderen ook zijn en hoelang die scheiding ook geleden is. In mijn geval is dat ook bijna 40 jaar geleden. Mijn vader zal met die haat sterven, al vijf jaar wil hij met niemand meer contact. Mijn moeder is gelukkig bijgedraaid en vindt het zelfs erg dat wij geen contact meer hebben met vader. Deze houding van haar maakt het stukken makkelijker om met haar om te gaan. Maar de vete zal pas over zijn als beide ouders dood zijn.

  69. Regien (Ouder dan 24) ZEGT: 28 mei 2014 - 14:05

    Er staat: “aan alle kinderen van gescheiden ouders”. Dus… ik ben 50 jaar en heb gescheiden ouders en heb daarom al eens gereageerd op deze stelling. De impact van gescheiden ouders en daardoor ontwrichting, gaat niet voorbij als je als kind ouder wordt.

  70. ouder (Ouder dan 24) ZEGT: 4 mei 2014 - 13:40

    DE PLEK VOOR JONGEREN
    MET GESCHEIDEN OUDERS

    staat hier nou jongeren?

    Kan de redactie alle reacties van slecht lezende ouders aub verwijderen.

  71. Bart (Ouder dan 24) ZEGT: 28 april 2014 - 00:12

    Helaas ben ik een gescheiden vader van 3 schatten van kinderen (5, 7 en 8) waarvan de moeder mij al 4 jaar de kinderen onttrekt. Alleen middels Jeugdformaat en Jeugdzorg heb ik de kinderen kunnen zien omdat ze me in dat kader wel met de even met de kinderen wil laten zijn, maar 2 trajecten daarvan heeft ze middels diverse truukjes weten te saboteren.

    Alle omgangsregelingen en gerechtelijke uitspraken ten spijt: niets heeft gewerkt.
    De laatste uitspraak van de rechter met de omgangsregeling heb ik bijna met de dood moeten bekopen omdat haar moeder (dus de oma MZ) mij moedwillig met haar auto heeft aangereden om te zorgen dat ik niet bij mn kinderen kon, zoals de rechter heeft bepaald. En het erge was dat mijn kinderen die aanrijding hebben gezien (ze zaten in de bewuste auto) en zagen hoe ik op de motorkap belandde en na 75 meter van de auto ben afgevallen op de straat, terwijl de auto gewoon doorreed.

    En mijn advocaat wil nu eigenlijk dat ik met mijn ex, die me liever dus dood heeft zodat ik niet bij mn kinderen kan komen, via jullie programma ga werken aan een oplossing.

    ps:
    M’n ex is zelf uit een gescheiden huwelijk en haar moeder (dus de oma van mijn kinderen) heeft exact hetzelfde gedaan met haar vader en hem zijn dochter onttrokken. De gevolgen zijn dus dat de geschiedenis zich herhaalt.

    Instanties en therapeuten vermoeden dat er hier sprake is van een borderline gerelateerde persoonlijkheidsstoornis bij mn ex-vrouw.

  72. Malina (Jonger dan 7) ZEGT: 11 april 2014 - 05:26

    Mijn man en ik al door zo vele beproevingen met
    familie doden en zijn ziekte, die ons beiden veranderd.
    Ik werd een ongelukkig en un waarderende vrouw.
    Mijn man liet me voor een andere vrouw. Mijn relatie
    met de Heer leed. Zijn vertrek was het ergste dat ooit
    is mij overkomen. Op een dag, terwijl ik door het
    internet zag ik een man genaamd Dr Ibolo, ik contact
    met hem hij vertelde me alleen vertrouwen, hoop,
    geloof en moed te hebben als hij overgaat tot mijn
    spell werk, in 2 dagen mijn verloren man kwam
    terug. … en nu zijn we een gelukkig gezin en zijn
    ziekte is niet meer en ik werd zwanger in een paar
    dagen en nu hebben we een jongetje … Met dank aan
    Dr Ibolo, kunt u contact met hem op zijn e-mail op
    (theangelsofsolution @ gmail.com) voor hulp …
    Dank u en gezegend worden

  73. Sunny (Ouder dan 23) ZEGT: 1 maart 2014 - 00:58

    Net een week geleden heb ik besloten te gaan scheiden, omdat onze relatie al lang niet goed liep. Het is voor mij de allermoeilijkste beslissing geweest die ik ooit heb genomen want als kind van gescheiden ouders weet ik wat de gevolgen zijn voor mijn kinderen.

    Ik had niets liever dan hun dit willen besparen en, ondanks dat ik nu het gevoel heb dat de wereld onder mijn voeten vandaag is gehaald, weet ik dat het verdriet bij hun velenmalen erger is. Ik wil niets liever dan dat zij een goed contact hebben met mijn echtgenoot en omwille van mijn kinderen doe ik alles.

    Ik zie dat zij ontzettend veel verdriet hebben op dit moment en vooral mijn zoontje het gevoel heeft een keuze te moeten maken. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat dat dus absoluut niet hoefde want dat ik het juist heel fijn zou vinden als hij een goede band heeft met zijn vader. Ik zit ook te denken om met mijn kinderen naar gezinstherapie te gaan zodat zij ook een stem krijgen in dit hele proces, maar als jullie tips hebben dan zijn ze meer dan welkom.

    Ik wil zo graag dat ze gelukkig zijn en ben jullie ook dankbaar dat jullie deze website hebben opgezet!!! Ga asjeblieft zo door!

  74. marianne (Ouder dan 23) ZEGT: 24 februari 2014 - 20:08

    Het ergste van alles…op een paar na…hier gaan de ouders gewoon door terwijl dit forum voor de jullie jongeren is.
    Nog niet duidelijk blijkbaar…zo jammer dit!
    Ik wil jullie alleen heel veel sterkte wensen en alsjeblieft zoek iemand in je omgeving met wie je erover kan praten, die je kan steunen!
    Liefs

  75. Marrigje (Ouder dan 23) ZEGT: 22 februari 2014 - 13:25

    8 jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn 6 kinderen. En ja, ik heb een nieuwe liefde (hij had die al langere tijd, dat was de reden van de scheiding) Ik ben gelukkig met mijn nieuwe liefde, maar dat zegt helemaal niets, maar dan ook helemaal niets over het verdriet dat ik heb over die scheiding. Makkelijk om aan te nemen dat de ouders geen verdriet hebben van de scheiding, blijvend verdriet, net als de kinderen.

  76. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 21 februari 2014 - 10:49

    Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog een klein meisje was. Mijn moeder had veel woede in haar en heeft mijn vader dan ook altijd flink zwart gemaakt. Mijn vader zag ik 1x in de 3 weken in het weekend. Wat je moeder zegt, geloof je…. helaas…. “Hij geeft alleen om je broer, omdat hij een stamhouder is. Jij bent geen stamhouder dus wil hij jou niet” “Je bent een huwelijksreddertje van een huwelijk dat niet meer te redden viel”. Met andere woorden: welkom in de wereld… (voelt u de sarcastische ondertoon?). Toen mijn moeder haar woede na ongeveer 18 jaar iet wat was kwijt geraakt was ze ineens van mening dat zij nooit kwaad over mijn vader had gesproken. Tegenspreken durf je dan niet… Ze was er zo van overtuigd. Inmiddels zijn mijn beide ouders overleden, maar het minderwaardigheidscomplex zit nog enorm in mij. Dat blijft de rest van mijn leven een vechtpartij (intern). Toen ik trouwde met mijn man hebben wij afgesproken de rest van ons leven bij elkaar te blijven. En dat gaan we doen! Bedenk goed wat je tijdens een scheiding (en daarna) met je kinderen doet!! Inmiddels ben ik in mijn dertiger jaren en ik heb er nog last van…..

  77. Klaasje (Ouder dan 23) ZEGT: 11 februari 2014 - 21:43

    Ik ben een moeder van 40 en wij zijn aan het scheiden, we wonen al 8 maanden niet meer bij elkaar. Ik ben nu bezig met het ouderschapsplan en ik ga de advocaat zeggen dat hij deze brief moet opnemen in ons ouderschapsplan.
    Toen we net uit elkaar waren (wat heel plots en onverwacht gebeurde, en afschuwelijk voor ons allemaal) attendeerde iemand ons op deze brief. We hebben toen meteen besloten (ondanks alle emoties en narigheid) dat deze brief leidraad voor ons zou zijn en dat we elkaar hierop zouden wijzen als dat nodig zou zijn.
    En dat doen we dan ook.
    Heel erg dank makers van deze site en schrijvers van deze brief

  78. Anoniem (Ouder dan 23) ZEGT: 8 februari 2014 - 13:39

    Hallo ik ben al tien jaar samen met mijn man en hij heeft 2 kinderen uit zijn vorige relatie,we hebben samen 1 zoontje die er kapot van is dat hij zijn zusjes niet te zien krijgt
    mijn man ziet zijn kinderen weinig om dat de moeder van hen over de rug van de kinderen de vader kapot maakt ,dat maakt zijn kinderen ook kapot omdat ze nix durven te zeggen

  79. Jootje (Ouder dan 23) ZEGT: 29 januari 2014 - 15:20

    Geweldige brief, dikke tranen hier. Lig zelf sinds 3 maanden in scheiding. Dankzij mijn expartner in vechtscheiding. Hij gunt mij de kids niet en de kids mij niet. Hij ziet niet in wat hij de kids aan doet met zijn gedrag. En dat alles voor zijn eigen belang. Zelf zit ik emotioneel erdoorheen maar voor mn kids vind ik het dubbel zo erg. Voor mij is het helaas de geschiedenis die zich herhaald maar als moeder van mn kids ben ik radeloos nu. Ik krijg het maar niet aan zijn verstand dat we beiden ouder zijn en dat de kids door zijn gedrag blijvende schade oplopen. Vrijdag doet de rechter uitspraak(hopelijk in belang van mn kids en niet hun vader). Mn ex eist de kids op zonder gegronde reden om mij buiten te sluiten. Ik ben inmens verdrietig en mn kids missen mij natuurlijk ook heel erg. Hij sluit mij overal buiten en omdat hij in de wia zit kan hij dit qua tijd ook doen. Normaal praten kan hij niet met mij zonder geweld te gebruiken. En dat de kids erbij zijn doet er voor hem niet toe. Zelf ben ik vroeger mishandeld en weet ik wat het voor de rest van je leven met je doet. Hopelijk vrijdag meer rust maar dat zal hem nog niet dwingen tot normaal gedrag. Hij maakt mij ook zwart tegenover mn kids….. mocht iemand tips hebben? Deze hoor ik graag….. liefs van een moeder in scheiding die niet kiest voor een vechtscheiding maar er door haar ex wel in zit.

  80. Je voornaam (is niet verplicht) (Jonger dan 7) ZEGT: 24 januari 2014 - 20:13

    Mijn ouders zijn ook uit elkaar gegaan en ik heb dat toen moeten ontdekken en geheim moeten houden. Heb het er erg moeilijk mee gehad en soms nog steeds. Me vader zijn nieuwe vriendin is een golddigger en haar dochter van 12 is hier helemaal mee ingegroeid wat erg vervelend is. Het aller ergste ik ben nu 28 en als mijn vader nu tegen mijn zegt dat hij zijn stiefkind wil adopteren terwijl ze nog ook een eigen vader hebt en die elke week ziet vind ik ook heel erg. Weet vaak niet hoenik hiermee om moet gaan. Gelukkig heeft mijn moeder wel een hele leukean ervoor terug gekregen die ik beter bij mijn moeder vind passen als mijn eigen vader. Al met al scheden is klote. Maar ja we moeten gewoon doorgaan.

  81. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 21 januari 2014 - 19:34

    de reden van een scheiding doet er niet toe, het gaat om de kinderen. Kinderen hebben geen belang erbij waarom een huwelijk niet gelukt is. Feit is dat je met je ex-partner kinderen hebt gekregen en dat je beide veel houdt van je kinderen. Gebruik nooit je kinderen om de achillespees te raken van je ex. Kinderen hebben en het maakt niet uit hoe oud ze zijn hun moeder en ook hun vader nodig om tot een evenwichtig zelfstandig persoon te worden. Belast ze niet met je eigen haat tegenover je ex. Door ze in een loyaliteitsconflict te zetten, maak je meer kapot dan je lief is. Misschien niet op korte termijn maar wel degelijk op een lange termijn. En niemand wil zien dat zijn bloedeigen kind zich in de vernieling werkt op wat voor manier dan ook omdat je zelf zo egoïstisch bent geweest. Mijn situatie, ik ben een kind wat letterlijk een keuze heeft moeten maken tussen vader en moeder. De keuze die ik destijds heb gemaakt als 22 jarig kind beviel mijn moeder niet, dus ze verbrak het contact. Mijn dochter heeft ze niet zien opgroeien omdat haar haat tegenover mijn vader groter was dan de liefde voor mij. Zelf ben ik moeder, en ik hou meer van mijn kind dan dat ik mijn ex haat. Hij maakt deel uit in het leven van onze dochter. En ik ben stiefmoeder en weer leef ik dag in, dag uit met het feit dat een moeder haar eigen belang, haar wraak vooropstelt boven dat van haar kinderen. Ik zie dagelijks wat haar effect teweeg brengt bij hun kinderen. En kan ik het veranderen, nee dat kan ik niet. Ze zal ooit erachter komen wat ze heeft aangericht maar ik ben bang dat het dan te laat is.

  82. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 20 januari 2014 - 10:20

    Ik ben nu zelf 12 jaar gescheiden en na een moeizame start van een half jaartje hebben mijn ex en ik gelukkig zelf het inzicht gekregen dat we met respect met elkaar om moesten gaan, omwille van het geluk van ons kind. Alle doktersbezoekjes, schoolafspraken, voetbalwedstrijden, diploma uitreikingen en andere hoogtepunten in een kinderleven hebben we samen gedaan, en nu nog! Hoe anders loopt het bij mijn huidige partner, al 10 jaar lijden zijn kinderen onder de haat die hun moeder naar ons toe heeft. Bijna volwassen maar een litteken voor het leven… Al gun je elkaar het licht in de ogen niet, denk aan het welzijn van je kind!!

  83. Nigel (22 jaar) ZEGT: 20 januari 2014 - 10:16

    Deze brief is zo duidelijk en mooi geschreven. In het dagelijks leven zie ik hoeveel leed een scheiding kan brengen. De een heeft geen contact meer met zijn/haar vader, de ander niet meer met zijn/haar moeder, lieve mensen om mij heen die in een (v)echtscheiding liggen, ouders die hun kind niet meer kunnen zien.. Een scheiding zelf is al ontzettend heftig, ingewikkeld en pijnlijk voor een ouder, laat staan voor een kind. Daarom kan ik zo ontzettend kwaad worden als kinderen worden betrokken bij een (v)echtscheiding. Zelfs later zie ik hoe een scheiding een (jong) volwassene kan kenmerken in denken, handelen en voelen.

    Gelukkig lees in de reacties dat er ook genoeg ouders zijn, die snappen dat een kind op de eerste plaats komt en dat zij er niet bij worden betrokken, op alle gebieden (financieel, emotioneel enzovoort). Zo hoort het ook.

    Helaas hoor ik ook zo vaak dat het misgaat en dat het uiteindelijk aankomt op een vechtscheiding. Dan begin ik soms echt te twijfelen aan de meerwaarde van een huwelijk, hoe ten zeerste ik de traditie ook respecteer en waardeer.
    Gelukkig komen er ook veel goede dingen voort uit het huwelijk. Mijn ouders zijn namelijk meer dan 30 jaar getrouwd en nog steeds gelukkig met elkaar :) Ik ben er elke dag zo dankbaar voor dat mijn ouders zo liefdevol met elkaar omgaan en dat ze niet in scheiding liggen of gescheiden zijn (niet dat gescheiden ouders niet liefdevol met elkaar kunnen omgaan, maar ik ben gewoon dankbaar en blij dat ze bij elkaar zijn).

    Ik hoop dat door het lezen van deze brief bepaalde ouders eindelijk meer gaan beseffen dat het belang van het kind voorop staat in een scheiding. Dat bepaalde ouders eindelijk het lef hebben om hun egoïsme en eigenbelang opzij te zetten, puur uit liefde en harmonie voor de kinderen. Want wees eens eerlijk: wie heeft er nou toch zin in een vechtscheiding?

  84. Esther (Ouder dan 23) ZEGT: 20 januari 2014 - 09:54

    Er zijn veel ouders die scheiden en gelukkig doen er genoeg ouders het op een nette manier. De brief is geschreven omdat heel veel ouders dat niet doen. Mijn parner is nu dik 10 jaar gescheiden en heeft de laatste 4 jaren veel gezins therapie moeten doen, omdat de kinderen in een conflict zitten. Heeft het geholpen nee! Als er 10 jr geleden hier al beter naar werd gekeken had veel leed verkomen kunnen worden.
    hoezeer je je ex partner ook haat. Hij/zij blijft de ouder van jullie kind (eren). Laat de eer aan jezelf en is het geen goede ouder laat het kind daar zelf over beslissen. Laat respect zien, dat wil je zelf toch ook.

  85. Bloem (Ouder dan 23) ZEGT: 20 januari 2014 - 09:47

    Mijn partner mist zijn kinderen heel veel en zijn kinderen missen hem ook. Ik heb de brief op fb gezet in de hoop dat hun moeder het leest en de kinderen een kans gaat geven om hun vader weer te leren kennen.

  86. Brechtje (Ouder dan 23) ZEGT: 18 januari 2014 - 10:35

    Gelukkig is het bij ons ook niet zo gegaan, ja wij zullen samen zitten bij de musical groep 8 etc wij communiceren beter dan tot 4 jaar geleden. Ik gun hem alle geluk van de wereld maar zonder mij, wij zijn nu met zijn 4 en veel gelukkiger, ja de kinderen ook…..

  87. anoniem (Ouder dan 23) ZEGT: 14 januari 2014 - 18:25

    Niet elke gescheiden ouder is zo of gaat het zo als in de brief vermeldt.
    Niet iedereen over een kam scheren! Dit geldt niet voor alle gescheiden ouders en “gescheiden” kinderen. Ik heb de beslissing genomen om uit elkaar te gaan, want het leven in het bij elkaar zijn van de ouders was een hel ook voor mijn zoontje. Het is de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Mijn zoon 3,5 jaar had nog geen nacht doorgeslapen, toen ik wegging samen met mijn zoon bij mijn ex partner, sliep hij als een roos. ik heb mijn zoontje altijd op de eerste plaats gezet, mezelf altijd weggecijferd, nooit slecht gepraat over zijn vader. Toen ik mijn nieuwe liefde tegenkwam hebben we enorm lang bijna 2 jaar gewacht om onze kinderen daarmee te confronteren, we hebben de kinderen laten aangeven wanneer ze er aan toe waren. Mijn (stief) kinderen vragen iedere dag wanneer kom je bij ons wonen? ik heb ze tot nu toe veel geleerd en veel liefde en warmte gegeven, wat in hun oude gezin nog wel eens ontbrak. kortom niet iedereen is hetzelfde en niet iedere gescheiden ouder is hetzelfde soms is het beter ook voor de kinderen om een andere weg te kiezen. Maar laat kinderen kinderen zijn zij hebben deze keuze niet gemaakt.

  88. Patries (Ouder dan 23) ZEGT: 14 januari 2014 - 10:01

    Wat een prachtige, maar verdrietige brief….

    Toen ik besloot, dat de vader van mijn kinderen en ik niet meer goed waren voor elkaar en de knoop doorhakte, heb ik dat natuurlijk nooit na een nachtje slapen gedaan… Daar is een hele tijd overheen gegaan, een hele tijd van nadenken, proberen, verdriet, nog een keer proberen, ruzie, toch nog een keer proberen, praten en nog een laatste keer proberen….. Mijn kinderen zijn in die tijd niet ook maar een moment uit mijn gedachten geweest, zij zijn het belangrijkste in dit hele verhaal, maar wel degenen die er niks over te zeggen hebben en alles maar moeten ondergaan…. Soms is en kan het helaas niet anders. Dat dat “soms” 70.000 kinderen per jaar betreft is echt heel verdrietig, maar ook die ouders hebben net als ik zo hun redenen. Ik probeer het zo goed mogelijk te doen met mijn kinderen en echt, ik doe misschien wel 100 dingen verkeerd, maar ik doe mijn stinkende best….

    We weten allemaal wat kinderen van gescheiden ouders het allerliefste willen, ik weet wat mijn kinderen graag willen en door het lezen van deze brief komt het wel weer even binnen…

    Sorry mijn schatten!! xx

  89. Sara (Ouder dan 23) ZEGT: 13 januari 2014 - 23:27

    Nee Hans. Sommige ouders weten dat niet.

  90. Hans (Ouder dan 23) ZEGT: 13 januari 2014 - 16:43

    Alsof ouders die gaan scheiden of gescheiden zijn dit nog niet wisten…..

  91. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 2 januari 2014 - 11:20

    @Rita
    Vind deze brief van een kind best een serieuze gelegeheid en u gebruikt dit voor commerciele doeleinden. Vind ik raar.

  92. rita (Jonger dan 7) ZEGT: 31 december 2013 - 10:42

    Mijn naam is Rita ik was in een verhouding van 3
    jaar met een kind dacht ik dat ik meer van hem hield dan
    iets in de wereld na een tijdje
    Ik heb gemerkt dat sommige veranderingen in de thingsthat
    hij doet , begon hij te schelden voor hen, dus
    Ik wist dat er iets mis was geprobeerd om hem te behagen in verschillende ,
    maar toch was het niet de uitkomst. Ik besefte al snel
    ik zag een ander meisje die naar geprobeerd
    hem begrijpen dat ik zoveel van hem hield , maar hij deed
    Heb je wel luisteren . Op een dag las ik een getuigenis
    in een soortgelijke zaak , een persoon getuige van de
    dit grote werk van Dr Okojie en zelfs wanneer het
    Ik notbelieve Ik was ervan overtuigd door mijn
    vriend , dus ik contact met hem en probeerde te krijgen zijn
    methode tegenzin verrassend
    minder dan een week mijn geliefde contact
    me en tot op heden zijn we nog steeds samen
    gelukkig getrouwd met een kind . Ik ben zeer
    dankbaar aan Dr Okojie wordt specialiesed in
    oplossing van andere problemen , waaronder
    volgende : .. ( 1 ) Als u wilt dat uw ex terug ( 2 )
    als je ooit nachtmerries ( 3) Wil je zijn
    gepromoot in zijn kantoor . ( 4) Wil Vrouwen /
    mannen die achter je. ( 5) Als u
    wil een kind . ( 6 ) Als u hulp nodig
    financiële . ( 7) Als u wilt dat de genezing van het
    HIV AIDScontact nu voor onmiddellijke oplossing
    yourproblems dat
    Drokojiehealinghome@gmail.comThank

  93. Mirjam (Ouder dan 23) ZEGT: 18 december 2013 - 11:18

    Ik ben nu 25 .. ben nooit opgevoed door mijn vader.. hij is een vriendelijke leuke lieve grappige man.. helaas woonde hij aan de andere kant van de zee en heb ik hier nooit wat van meegekregen… deed en doet me elke dag pijn.. nu ben ik moeder van een zoontje van 6… ik weet niet meer hoe ik met mijn gevoel moet omgaan.. ben uitelkaar met zijn vader die onmogelijk is .. en waarschijnlijk ben ik zelf ook onmogelijk… het doet me verschrikkelijk veel pijn… ik mis mijn vader.. en mijn zoontje mist zijn vader… en ik ben vaak prikkelbaar en dus ook niet de leukste persoon om mee te zijn… ik wil heel graag veranderen.. maar het is moeilijk als je het gevoel al sinds je jong hebt om het tog niet waard te zijn… en niet leuk en lief en mooi genoeg te zijn… gewoon niet goed genoeg.. en nu doe ik keihard mijn best voor mijn zoon maar het kost zoveel moeite dat ik niet meer blij kan zijn.. en mijn pijn uit zich in woede… en ik krijg meer pijn doordat ik zo ben geworden.. en het cirkeltje is rond… ik zie de pijn bij mijn zoontje.. en voel me nog een grotere mislukking… en ik wou dat mensen niet zo gemakkelijk deden over scheiden.. maar ook ten eerste over trouwen (samen kinderen krijgen) … kies je levens partner met je hersenen maar niet met je hart… want je hart veranderd om de dag.. en kan veroverd worden door een ander… je hersenen heb je zelf het meest grip op en je liefde zal groeien voor de persoon waarvan je al zijn of haar goeie slechte kanten van kent en over na hebt gedacht en voor hebt gekozen… mensen kiezen met hun hart… liefde op het eerste gezicht… maar die liefde vervaagt en teleurstelling komt in de plaats omdat de persoon niet de droom was van het hart

  94. Zita (13 jaar) ZEGT: 14 december 2013 - 13:43

    Lieve ouders,

    Dit is zo waar. Doe er iets mee.
    Ik ga denk ik deze brief ook aan m’n vader laten lezen.

    Kinderen voelen zich echt zo, en het is niet leuk.
    Alle ouders die hier hun reactie hebben achtergelaten, dat zijn echt gave ouders.

    Heel erg veel succes met de thuissituatie!

    Liefs Zita (13 jaar, zit nu ook in de scheiding)

  95. Sophie (17 jaar) ZEGT: 5 november 2013 - 13:01

    Beste ouders,

    Ik zie in de reacties dat er discussies ontstaan over de open brief. Onze Villa Pinedo jongere Yannick heeft een heel mooi artikel geschreven waarin hij zijn mening geeft over deze brief.

    Mocht je hem willen lezen, dan kan dat hier: http://www.villapinedo.nl/reactie-open-brief/

    Sophie

  96. Hanneke (Ouder dan 23) ZEGT: 5 november 2013 - 11:52

    Een prachtige brief, waarvan ik ontroerd raak telkens als ik hem lees. Ik laat hem vaak lezen aan mijn cliënten die in een scheiding verkeren. Maar het is soms heel moeilijk om hen te laten focussen op hun kinderen, want velen van hen zijn teveel met hun eigen boosheid en verdriet bezig. Net zoals een aantal mensen hieronder. Ze zeggen het belang van de kinderen voorop te stellen, maar doen het niet. Het waanidee dat je kind er baat bij heeft om precies te weten wat en wie hun moeder of hun vader als de oorzaak van de echtscheiding ziet. Dat vertel je echt alleen maar voor jezelf.

    Lees en herlees de brief: een kind wil gezien en gehoord worden. Niet zenden maar luisteren dus. Luisteren en proberen te begrijpen. Proberen de werkelijke behoefte van je kind aan te voelen. Hoezeer je het ook logisch vindt om je kind te beschermen tegen die vreselijke man, en hoeveel weerklank je bij je kind ook lijkt te krijgen, dat is toch heel naar! Je gunt een kind toch een liefdevolle relatie met een – niet zo perfecte – vader en moeder?

    En geloof me, uiteindelijk is het voor jezelf ook helend als je ooit over die boosheid heen komt, als je harmonieus verder kunt met je leven. Dan word je voor anderen een leuker mens en ook voor jezelf. En zeker voor je kind. Die heeft veel liever fijne, vrolijke ouders die na de echtscheiding grote schoonmaak hebben gehouden in hun hart en daarmee ruimte hebben gemaakt voor hun kind met al zijn/haar emoties.

    Tot slot aan de jongeren van Villa Pinedo, bedank voor alle energie die jullie steken in de bewustwording van alle gescheiden ouders in Nederland, hoe hopeloos dat misschien soms lijkt. Alle beetjes helpen, succes!

  97. rini (Ouder dan 23) ZEGT: 16 oktober 2013 - 12:10

    Het belang van het kind moet altijd op de eerste plaats komen,en dan pas je eigen.

  98. monique (Ouder dan 23) ZEGT: 15 oktober 2013 - 23:56

    De open brief vond ik prachtig verwoord en als ‘zogeheten medeschuldige’ vrouw aan een scheiding heb ik hem toch op fb gedeeld. Omdat ook ik opensta voor t hartezeer van een kind. Hun stem moet ook gehoord worden!
    Maar als ik de haat en nijd en onverwerkt verdriet van de zogenaamde volwassenen hieronder lees voel ik plaatsvervangende schaamte.
    Het gaat deze keer om de kinderen. Niet om jullie !
    Tss..

  99. mama (Ouder dan 23) ZEGT: 13 oktober 2013 - 09:23

    Ik hoop dat ouders beter hun best gaan doen na het lezen van deze prachtige brief.
    Ik heb de kinderen (13 en 15) gevraagd ons direct te vertellen als we ons niet houden aan de punten uit de brief. Hopelijk smoren we het zwartmaken dan gelijk in de kiem.

    En aan alle ouders die gelijk zeggen, “Ja maar dat ligt niet aan mij maar aan mijn ex”. Heel simpel: alles wat je niet kunt veranderen laat je los, en focus op je eigen gedrag. Daarmee doorbreek je de cirkel. Doe het voor het geluk van je kinderen.

  100. Caro (Ouder dan 23) ZEGT: 1 oktober 2013 - 12:31

    En toch kan het ook anders..

    Ik heb een ware vechtscheiding meegemaakt, maar ondanks alles heb ik met opgeheven hoofd alles doorstaan, nooit en te nimmer ook maar iets over de ruggen van mijn 2 zoontjes uitgevochten. Ik wil namelijk dat mijn kinderen later trots op mij kunnen zijn, en zeggen “mam, dat heb je goed gedaan”. Mijn ex en ik zitten nog steeds op 1 lijn als het om de jongens gaat.. kids first, dat is altijd ons motto geweest en nog steeds. Toen mijn jongste zoontje afgelopen zomer groep 8 verliet heb ik zelfs mijn ex zijn vriendin uitgenodigd om naar de musical te komen kijken.. en regelmatig kom ik beide tegen op het voetbalveld en maken we gewoon een praatje met elkaar en drinken een kop koffie. Kijk en zo kan het dus ook…
    Ik ben met mijn ex nog niet uitgevochten over het financiele gedeelte, maar daar hoeven onze jongens geen weet van te hebben.. laten zij maar lekker kind zijn en genieten van beide ouders.

  101. Regien (Ouder dan 23) ZEGT: 30 september 2013 - 22:42

    beste mensen, voor wie was deze site ook weer bedoelt?
    Toch voor kinderen van gescheiden ouders?!!!
    Jullie lijken net mijn moeder, ook iedereen meedelen, waarom ze wel uit elkaar moesten, altijd en overal gelijk willen halen waarom het zo moest, niet anders kon.
    En wij, wij baalden gewoon. Boeien… waarom het zo moest.
    Zo is ook nog eens een ding dat kinderen het heel bont kunnen maken.
    Ze mogen altijd terug komen. Waarom verlaten ouders elkaar wel als het ze te bont wordt? Zij waren toch een, anders was ik er toch niet?
    Ik ben toch het bewijs van hun liefde voor elkaar!
    Ze zijn trots op mij, maar niet op elkaar, dat is raar!

  102. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 29 september 2013 - 08:51

    Oeps vergeet mn leeftijd….:-)

  103. Marretje (Jonger dan 7) ZEGT: 29 september 2013 - 08:50

    @Heleen
    Heb nergens gezegd dat mensen die dit doen respect verdienen, wat ik zei was om als ouder de eer aan jezelf houden en niet je kinderen te leren dat ze geen respect meer moeten hebben voor hun andere ouder.
    Dus proberen om de andere ouder niet zwart te maken. Dat is ook 1 vd verzoeken van de brief schrijver.
    Ze moeten de kans krijgen hun eigen beeld te vormen en niet vergiftigd worden in hun denken door de haat van de gepijnigde ziel vd ander. Hoe logisch die haat en pijn ook is.

  104. Heleen (Ouder dan 23) ZEGT: 28 september 2013 - 18:07

    Ikke van 27 september
    Je hoeft je niet te verontschuldigen dat je geen respect meer hebt voor die man (al vind Marretje hier van wel) en ook je kinderen niet als dat zo is. Ik heb het zelfde meegemaakt als jij na een huwelijk van 28 jaar, Mannen en vrouwen die dit soort dingen doen, nooit iets laten merken en er van de ene op de andere dag met een ander vandoor gaan, verdienen geen respect en als hun kinderen dat ook niet hebben heel begrijpelijk. Tenslotte toonde hij/zij ook geen respect voor hun eigen kinderen. Ik voel het zelfde als jij bij dat diepe litteken wat onze kinderen hebben en dat hebben ze niet verdiend en wij ook niet. Hou je goed, jij zit op je nieuwe stek en ik hoop dat je het geluk weer mag vinden. Ik moet met mijn zoon op 14 februari 2014 uit het huis zijn en heb nu nog geen idee waar we terecht komen, dat is hier in het westen heel moeilijk maar ik blijf hoop houden.

  105. ikke (Ouder dan 23) ZEGT: 28 september 2013 - 14:41

    Ben het helemaal eens met de brief, zo zou het moeten zijn. Helaas wordt het je niet altijd makkelijk gemaakt om zo te reageren. Reden ruim 2 jaar terug werd mijn ex betrapt door zijn 2 dochters, bleek allang een relatie te hebben. Er storten een wereld in voor mij en mijn kinderen, na een huwelijk van 20 jaar. Begreep nu wel meteen zijn mopperende reactie’s in de afgelopen jaren, ik gooide het op druk bestaan etc. Volgens experts zit hij nu in een midlifecrisis, een nieuwe hype anno deze jaren. Ik noem het zwakheid, niet willen inzien hoe schitterend het gezin was met ups en downs. Noem het ff iets anders proberen ben immers bijna 50.
    Heeft in de tijd voor de scheiding op papier rond was, zoveel dingen veranderd waardoor zijn draagvlak lager uitkwam en laat ons dus 2 keer stikken. Een jaar geleden ben ik verhuisd met de kinderen, samen hebben we het huis verbouwd.
    Er heerst weer harmonie in ons gezin heb hier kei hard voor moeten, en ja ook zeker mijn 3 kanjers hebben zich super ontwikkeld.
    Helaas krijg ik het niet voor elkaar om te reageren of alles maar goed moet zijn.
    Voel me niet prettig in het bijzijn van hen op een feest, zeker ook omdat de meiden een andere reactie krijgen op sms berichten als ik. De dames hebben verder geen contact meer met hem, mijn zoon spreekt hem nog wel gaat sporadisch op bezoek.
    Het gevoel, wij die onschuldig waren zijn verhuisd, heb een nieuwe baan moeten zoeken, en moet alle touwtjes aan elkaar knoppen om de kinderen te onderhouden.
    Zij is verhuisd naar mijn woning doet of haar neus bloed, lacht van oor tot oor, ja ook zij had 3 kanjers van kinderen waar ze na 2 mnd al afstand van nam.
    Het spijt me zulke zwakkelingen verdienen weinig respect ook al blijven het ouders van.
    Ja een diep litteken hebben mijn kinderen op het hart wat nooit zal helen, wat ze helaas hun hele leven bijdragen, ze niet gegund is had het zo graag anders gezien.
    Het enige wat is ze mee kan geven, probeer ondanks dat jullie grote voorbeeld hier in faalde….respect, liefde en vertrouwen hoog in het vaandel te houden, waardeer elkaar, en als het minder gaat vecht ervoor. Helaas is mij die keuze nooit gegeven

  106. Regien (Ouder dan 23) ZEGT: 27 september 2013 - 09:54

    Marretje, Natuurlijk is het zo dat het mogelijk is, en van alle tijden dat sommige relaties vastlopen of stuk gaan, in weinig gevallen verbetering optreedt. Maar met de te vele echtscheidingen tegenwoordig vraag ik me wel eens af of mensen nog zin kunnen en willen maken, dat liefde en geloof voor elkaar minder een gemoedstoestand zou moeten zijn, voor de kinderen, maar een uitzien naar, een blikrichting… , voor vrienden, familie, de buurt en de wereld.

  107. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 27 september 2013 - 08:40

    @Regien….

    Zo zou het ook moeten zijn…ruzie maken en weer goed maken. Werken aan je relatie, communiceren met elkaar en oplossingen zoeken.
    Maar als je niet meer van elkaar houdt, als er sprake is van een onveilige situatie of gewoon niet meer gelukkig bent in of met een situatie…dan mogen we als ouder tegenwoordig ook voor onszelf kiezen. En dat klinkt misschien egoistisch tegenover de kinderen maar wat heeft een kind aan een ouder die ongelukkig is? Wat heeft een kind aan leven in een explosieve situatie?
    Ik heb het vaak geroepen….goh waarom geven mensen zo snel op? Wat is er gebeurd met het werken aan een relatie want dat je moet werken aan een relatie is een feit….
    Nu zit ik zelf in een bepaalde situatie en nu pas begrijp ik de andere kant. Ik neem al mijn vooroordelen en veroordeling van toen terug…..

  108. Regien (Ouder dan 23) ZEGT: 27 september 2013 - 08:32

    In katholiek nieuwsblad kwam ik het artikel van Villa Pinedo tegen over kinderen van gescheiden ouders. Het leek mij eens goed om hier te reageren. Ik ben 50 jaar oud, zelf was ik 17 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. mijn vader is opnieuw getrouwd en mijn moeder is na 27 jaar nieuwe relatie weer vrijgezel. Het is beter om wat afstand van je ouders te hebben als ze gescheiden zijn. Maar als kind waren we natuurlijk nog wel afhankelijk, dus neem je veel zoals zij het bedenken. Nog steeds huppen we op zijn tijd meer mee met de ene ouder en dan weer mee met de andere ouder. Dat blijft dus zolang als zij leven soms een pijnlijke zaak, zowel voor ons als voor hen. De vrienden en kennissen van mijn ouders van vroeger zie je ook haast niet meer, die hebben ook al moeten kiezen, wat een gedoe. En altijd voelt het nog een beetje onhandig als we bv met weinig mensen erbij een verjaardag hebben of zoiets. Altijd voelt iedereen weer aan dat we ooit lange tijd met elkaar waren als een gezin en dat wij daarvan zijn gekomen, deze roze wolken in de rouw. Uit hun liefde zijn wij geboren, en we lijken op hen natuurlijk, ook dat nog. Dan hoop ik toch niet met de scheidingsdaad. Zelf ben ik nu 26 jaar getrouwd en heb kinderen nu zo oud als toen mijn ouders gingen scheiden. Wat ik toen heb gemist aan mijn ouders die rond sjokten in hun eigen sores, kan ik nu mijn kinderen wel meegeven, daar geniet ik enorm van. Toen werd ik meteen gedwongen zelfstandig. dat gaf wel rust, maar was toen ook wel heftig, alsof je in het diepe werd gegooid. Ik was best jaloers op mijn vrienden en iedereen die in een normaal gezin waren. waar ze gewoon ruzie maken en toch lekker bij elkaar blijven en hun best doen om het weer goed te krijgen, onvoorwaardelijk en voor altijd. Dat voelt beter en goed. Nog steeds…….

  109. Karin (Ouder dan 23) ZEGT: 23 september 2013 - 22:22

    Ik vind het jammer dat de boodschap bij een aantal mensen die hier reageren blijkbaar niet helemaal duidelijk is. Het gaat om de belangen van het kind!! En dus niet om de uitleg over het hoe en waarom van de scheiding.

  110. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 23 september 2013 - 07:57

    Nou inderdaad trots papa….
    Heleen dat klopt natuurlijk van geen kant. Een kind aanpraten geen respect meer te hebben voor haar vader. Kinderen zijn te allen tijde slachtoffers van het gekloot van volwassenen. Laten we op zijn minst nog voor de kinderen laten zien dat we ondanks het feit dat we mensen zijn en fouten maken, op een volwassen respectvolle manier met elkaar om kunnen gaan. Het heeft geen enkele meerwaarde om kinderen te gaan opjutten tegen de andere ouder. En een kind gaat dat vroeg of laat ook inzien en het je kwalijk nemen. Ik kan het weten want mijn ma heeft mijn hele leven lelijk gesproken over mijn vader. Je neemt het een tijd voor waarheid en gaat er naar handelen maar op een gegeven moment vallen er stukjes op zijn plaats. En dan zie je in dat in mijn geval, mama, ook geen schoon geweten heeft. Het zegt meer over de persoon die de ander zwart maakt dan over de zwart gemaakte persoon. Ook al maakt de tegenpartij jouw zwart siert het de ander om zichzelf niet tot dat niveau te verlagen.

  111. Trotse Papa (Ouder dan 23) ZEGT: 22 september 2013 - 22:22

    Heleen wat een onzin praat jij dus door jouw zeer moet jou kind dr vader haten??
    Kennelijk was de vlam voor jou uit maar niet voor zijn dochter onthoud goed een kind is nimmer te vervangen een vrouw wel! dus voor alle kinderen met haat dragende moeder richting de vader luister naar je hart want je hebt maar een vader en zolang je vader goed voor jou is koester dat maar want er zijn genoeg waardeloze vaders die leven in een gespeelde relatie!!

  112. Heleen (Ouder dan 23) ZEGT: 19 september 2013 - 16:15

    14 jaar. ik leeft met je mee en voel je pijn. Ik ben ook een moeder die door haar man verlaten is moest ook zo nodig vreemd. Lees mijn verhaal hier elders. Ook jou vader verdient geen enkel respect meer van jou en je moeder. Laat je moeder nooit vallen zoals mijn dochter gedaan heeft. Die laat zich omkopen met cadeautjes van pappa! Begin er niet aan, laat hem maar. Zijn pijn komt nog en dat verdient hij dubbel en dwars! Sorry dat ik het zo zeg. Ik wens je heel veel sterkte voor de toekomst!!!

  113. - (14 jaar) ZEGT: 19 september 2013 - 04:38

    Hallo !
    Ik ben ook een van al die kinderen die 1 van de ouders moet missen,
    De ellende begon 4 jaar geleden, mijn ouders gingen scheiden. Mijn hart brak letterlijk door midden, want je ouder zijn het belangrijkste in je leven op zo’n leeftijd. Wat ik een van de ergste dingen vond toen was dat we moesten verhuizen, met mijn vader en mijn moeder, dat is weg uit je vertrouwde kamer, omgeving en eigen plekje dat je in de jaren hecreerd hebt. En dat is echt verschrikkelijk, alsof de hele wereld omdraaid en je in eens in china woont in je eigen dorp.
    Mijn vader verhuisde naar een flatje een halfuur van mijn moeder vandaan. Al gauw kwam zijn nieuwe vriendin waarmee hij dus vreemd was gegaan helemaal uit frankrijk met haar 3 kinderen daar wonen. En dat was dan echt vreselijk, ik zag mijn vader nog maar om de 14 dagen en ik had het gevoel dat zijn hele gezin vervangen was, mijn vader begon zich ook heel anders te gedragen en langzaam veranderde hij in een heel ander mens, heel streng niks mocht en altijd chag. Na 3 jaar verhuisde mijn vader met dat gezin naar frankrijk. Dat is vanaf hier 1308 km verder. Toen heb ik hem die vakantie nog 2 weken bezocht maar dat was echt niet leuk, we mochten het huis niet uit , niet op warme tijden zwemmmen , niet zwemmen na het eten en allemaal van dat soort regels, en dat was echt niet uit te houden in de zomer in zuidfrankrijk ..

    Nu heb ik mijn vader een jaar niet gezien, zijn gezin is letterlijk vervangen , hij belt nooit en antwoord niet op alle smsjes die ik stuur. En dat is nog het ergste, hij weet niks van mij, in welke klas ik zit, hoe het op school gaat, wie mijn vrienden zijn enz…
    Gelukkig heb ik altijd nog mijn moeder, mijn moeder is er altijd voor mij en zalij en mijm zus en zusje nooit laten vallen, mijn moeder is mijn alles en dat is waarmee ik deze brief af wil sluiten.

  114. Marlies (Ouder dan 23) ZEGT: 18 september 2013 - 14:57

    Ongelooflijk wat een herkenning in de brief… Een brok in mijn keel!

    Ik ben 28 en was 21 toen mijn ouders uit elkaar gingen en ook dan voel je je een kind, doet het pijn en doet het zo ontzettend veel verdriet. Ook dan (en nu) voel je je nog even klein als het gaat om de scheiding van je ouders…. Vele ouders vergeten dat de kinderen de grootste klap krijgen. Mijn vader heeft altijd gezegd ‘het is iets tussen je moeder en mij’ en hij kon er niet meer naast zitten. Door die instelling is hij zowel mij als ook mijn broer kwijt geraakt… Mijn ouders zijn niet on speaking terms, zaten bij mijn diploma uitreiking niet bij elkaar en konden elkaar met moeite feliciteren met het feit dat HUN dochter afgestudeerd was. Na een vechtscheiding van 7 jaar heb ik, ondanks het feit dat ik volwassen ben, mijn eigen huis, baan en leven heb, nog dagelijks verdriet van het feit dat ze uit elkaar zijn en de impact die dat heeft.

    De brief sluit ik in mijn hart en ik hoop dat er vele ouders zijn die deze wijsheid in zich op zullen nemen!!

  115. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 16 september 2013 - 07:28

    Kennelijk zijn veek volwassenen niet in staat om zich ook volwassen te gedragen als het op een scheiding aan komt. Ineens veranderen we in intollerante monstertjes die over lijken kunnen gaan om elkaar te treffen. Alleen wat lelijk is blijft nog over. Dat er eens liefde was waaruit die kinderen zijn geboren wordt dan geheel naar de achtergrond verplaatst. Waarschijnlijk is het mensenelijk en vergt het een bepaalde capaciteit om helder te blijven en correct met elkaar om te gaan omwille van je kinderen.

    Ik ben van mening dat men tegenwoordig vaak niet hard werkt aan het goed houden van een relatie. Alles is uit zijn taboe getrokken en we verlaten elkaar om het minste geringste. Deze tijd maakt dat mogelijk waar het vroeger gewoon veel minder maatschappelijk geaccepteerd was.
    Maar de omstandigheden maken wel verschil. Dus om nu te roepen dat mensen hun verontwaardiging maar om moeten zetten in een goed sexleven, zoals Eugenie zegt, is wat mij betreft kort door de bocht. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan. Mijn beste jaren zitten in 25 jaar bij hem blijven. Maar op een gegeven moment kun je niet meer leven met de vernedering (zelfs tijdens die geweldige sex) en de dreiging die er in huis is als je probeert voor jezelf op te komen.

    Ik probeer wel aan de kinderen te denken. Hun vader niet zwart te maken en details te uiten over wat maakt dat ik weg wil bij hem. Andersom gebeurt het wel en zijn het nog leugens ook.
    Ik vertrouw erop dat ze het een keer gaan inzien. Maar weg zal ik gaan. Het spijt me voor mijn kinderen. Ik had oud willen worden met hun vader….die wil hield op toen de vernedering en dreiging bijgestaan werden door zijn vuisten en voeten.

  116. Corrie (Ouder dan 23) ZEGT: 14 september 2013 - 11:21

    Wat jammer om te lezen dat opnieuw ouders zich geroepen voelen te reageren zoals ze blijkbaar altijd al deden. Begin bij jezelf met positief te reageren. Blijft de andere ouder doen zoals hij/zij doet, dan heb jij in ieder geval je verantwoordelijkheid genomen. Waarom wijzen neer de ander en zeggen ” pas als hij/zij stopt met lelijk doen, doe ik het ook.” Je wilde toch geen dingen meer samen doen, waarom dan dit wel? Kinderen willen niet scheiden, dat willen hun ouders, om reden dat ze als partners niet meer van elkaar houden. Ouder van je kind(deren) blijf je altijd, waarom probeer je elkaar dan te “pakken” op waar je allebei nog wel van houdt? Wie denk je dat hier de dupe van worden? Neem je volwassen rol als ouder op en laat de kinderen weten dat je van hen houdt en houd de kinderen buiten je vechtgedrag. Succes.

  117. R (Ouder dan 23) ZEGT: 14 september 2013 - 09:43

    Ik doe mijn best, wil het heel graag, maar mijn ex man die zelf wou scheiden, er verschillende andere vrouwen op na hield, wil dit niet die maakt alleen maar ruzie wil geen psychische hulp voor de kinderen. Ik zit zonder dat ik dit wil in een vechtscheiding, maar kan dus niet omwille van de kids alles van hem accepteren, dat zou ze zeker ook erg schaden. Het is zo vervelend dat voor psychische begeleiding beide ouders toestemming moeten geven. Ik wil mijn kinderen helpen maar door niet meewerkende vader is het onmogelijk. Tuurlijk heb ik in het proces ook wel eens een foutje gemaakt, dit heb ik echter wel onderkend en mijn excuses voor gemaakt. Hij die zich vreselijk gedraagt heeft echter nog nooit naar zich zelf gekeken of een Excuses gemaakt. Ik hoop idd voor de kinderen dat het zo gaat als in de brief, ik blijf voor mijn kinderen mijn best doen maar helaas heb je voor een harmonieuze scheiding wel 2 welwillende partijen nodig.

  118. Heleen (Ouder dan 23) ZEGT: 13 september 2013 - 18:08

    Eugenie, misschien toch eerst goed alles lezen voordat je zo reageert. Ik heb niet om de scheiding gevraagd en heb me 28 jaar lang voor 100% en nog meer ingezet voor ons huwelijk. Donderslag bij heldere hemel was het zijn vertrek en ik ben niet de enige die dit overkomt google maar eens. Blijkbaar zijn er veel meer van dit soort vrouwen en mannen die dit flikken en die totaal niet begrijpen wat ze kun kinderen aan doen. Ik heb daar nog elke dag verdriet van en ik hoop dat hij het eens op zijn bord zal krijgen wat hij bij zijn kinderen kapot gemaakt heeft dat verdient hij dubbel en dwars. En als je dan na de mededeling als een zak vuil behandeld wordt sorry maar dan kan ik het fatsoen niet meer opbrengen om ooit nog aardig tegen deze man te zijn. Het feit dat mijn zoon (is 24) hem nooit meer wil zien zegt genoeg over de man (vader( die hij geworden is door toedoen van een vrouw die na 3 mannen ook nog wel eens een 4e wilde proberen. Net een jaar getrouwd met een weduwnaar met 2 kinderen die dus ook hun moeder weer kwijt zijn. Nee Eugenie ook niet voor mijn kinderen deze man verdient GEEN ENKEL RESPECT meer en dat zal zijn dochter ook gaan inzien die koopt hij nu met cadeautjes!!! Misschien wordt het tijd dat vele volwassen landgenoten, media eens stoppen met het goed praten van scheidingen omdat je wel eens wat anders wil. Walgelijk is het al dit mooi praten door zoveel mensen. Armoe houdt fatsoenlijk de tijd waarin wij nu leven is te goed en wekt al dit soort zaken in de hand zeker als er nog eens zo makkelijk over gedaan wordt door heel veel mensen.

  119. Eugenie (Ouder dan 23) ZEGT: 13 september 2013 - 15:39

    Fantastische actie! Gefeliciteerd. Als kind van gescheiden ouders, die ongelooflijk druk waren met hun eigen woede en verdriet, kan ik dit initiatief van harte toejuichen. Zelf heb ik een gelukkig huwelijk, waar heel bewust en keihard aan wordt gewerkt om onze kinderen niet hetzelfde te laten doormaken als wij vroeger (mijn man is ook ervaringsdeskundige). Het irriteert mij enorm om hier veel te veel reacties te lezen van gescheiden ouders: het gaat niet om jullie. Houd je fatsoen naar elkaar, jullie kinderen en leer luisteren. Denk overigens vooral niet dat een scheiding iets oplost, je neemt slechts je onvrede mee naar een volgende relatie (en sleept je kinderen daar ook weer achteraan). Denk na, werk élke dag aan je relatie zodat je niet hoeft te starten als het al te laat is en blijf altijd de beste vriend van je partner. Maak heel bewust je gezin je eerste prioriteit en zie het niet als een sluitstuk in je drukke leven dat toch wel loopt. Zet al je verontwaardiging maar om in een goed seksleven. Dat ontspant, maakt je blij en zorgt voor verbondenheid.

  120. Robin (Ouder dan 23) ZEGT: 12 september 2013 - 20:25

    In november vorig jaar al eens gereageerd. Ben nu 34 jaar. En dan behoor je een volwassen vent te zijn. Inmiddels lukt dat aardig, maar door de scheiding van mijn ouders heb ik me heel lang “6 jaar” gevoeld. Ik was 6 toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik moest wonen bij een moeder die niets met ons kon, niets met ons deed. Mijn vader zagen we alleen in het weekend. Hoewel hij erg zijn best heeft gedaan realiseer ik me nu dat hij mij toen ook verlaten heeft. Het onderkennen van dat laatste heeft heel lang geduurd en deed heel veel pijn. Nu ik zelf vader ben en voel wat mijn kinderen in mij los maken, begrijp ik nog steeds niet hoe mijn ouders door hun scheiding mij en mijn broer zo in de steek hebben kunnen laten. Ook al deden ze dat onbewust en onbedoeld. Ik ben wel blij dat ik inmiddels weer kan “voelen”. Sinds de scheiding van mijn ouders is mijn gevoel lang, heel lang morsdood geweest. Het eerste dat ik voelde, écht weer voelde, was de liefde voor mijn zoon toen hij geboren was. En die liefde, die ik nu ook nog voor een dochter mag voelen, is mij heilig!

  121. Zebra (Ouder dan 23) ZEGT: 12 september 2013 - 17:14

    Mijn verhaal:

    Nadat mijn man mij verlaten heeft voor een ander op een niet zo nette manier komt er eerst veel verdriet, onbegrip en boosheid. Dan is het als mens met al zijn gebreken en onvolkomenheden heel moeilijk, zoniet bijna onmogelijk om dat helemaal niet uit te stralen naar je kinderen. Maar wanneer herpak je jezelf wanneer kijk je in de spiegel, wanneer schudden de mensen om je heen je wakker…Het moment dat zelfmedelijden stopt en je ziet wat werkelijk belangrijk is opent je de ogen om anders met de dingen om te gaan. Ik heb de fout gemaakt om mijn oudste dochter te veel te belasten met mijn problemen (toen 13) Ik ben me hier ook bewust van dat ik deze fout gemaakt heb maar ook blij dat ik dit op tijd heb ingezien. Ik mag heel blij zijn dat mijn kinderen nu gelukkig zijn met twee ouders, die naast elkaar staan langs de lijn die samen naar ouderavonden gaan die zo nu en dan samen even een borrel drinken met de kinderen erbij die samen overleggen en 1 standpunt innemen naar de kinderen toe waar de kinderen vrij zijn om te gaan naar papa of mama wanneer ze willen pas wanneer dit gerealiseerd was kwam er rust in hun koppies. Ik wil dan ook als gescheiden ouder iedere ouder op het hart drukken dat voor kinderen niets zo belangrijk is als TWEE ouders die samen ouder zijn en hun eigen problemen voor zich houden. Dan pas is er rust…

  122. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 12 september 2013 - 13:32

    @Heleen
    Ik begrijp je heel goed. Soms denk ik wel eens dat scheiden van je partner nog moeilijker is als je kinderen volwassen zijn. Als ze klein zijn hebben ze in elk geval geen mening. In mijn geval ben ik degene die veranderd is en weg wil. Dus zijn beide kinderen boos op mij. Ik besloot na bijna 24 jaar een keer voor me zelf op te komen en het niet meer te pikken dat ik gedenigreerd werd en gedreigd. Mijn plotselinge opstandigheid heeft geleid tot in elkaar geslagen worden bovenop de verbale en mentale mishandeling die al aanwezig was. Het heeft geleid tot twee kinderen waar ik alles voor over heb gehad die nu kwaad op mij zijn. Het heeft ook geleid tot uitlatingen van hem dat ik hem altijd tekort heb gedaan op seksueel gebied en hij mij daarom tot zijn zakelijke cocainehoer bombardeerde…een uitlating die hij maakte terwijl we “het” deden. Ik kon idd niet tippen aan zijn konijnenlibido maar was hem desondanks toch nog gemiddeld drie keer per week terwille. Nu niet meer…allang niet meer. Ik ben nog thuis omwille van de kinderen die dreigen te stoppen met studeren als ik opstap omdat papa heeft aangegeven het huis dan niet alleen te kunnen betalen. Maar er komt een tijd dat ik mijn moederliefde on hold moet zetten om voor mezelf te kiezen. Want leven in ongeluk en dreiging houd ik niet eeuwig vol. Ook niet omwille van het geluk van mijn kinderen. Ik probeer wel mijn mening over hem voor me te houden, iets wat hij niet doet. Want ik ben de “blanke” vrouw die in een midlifecrisis zit en in de rondte wil neuken. Dat de reden van mijn wegwillen te maken kan hebben met wat hij mij aandeed dat komt niet in hem op. Hoe kan een vrouw zo een lekkere vent nou laten zitten? Dat bestaat in zijn wereld niet. Dus moet ik wel een ander hebben. Heel triest…onze kinderen zijn natuurlijk de dupe ook al noemt hij zichzelf het grootste slachtoffer hierin. Maar mijn kinderen zullen over niet al te lange tijd hun vleugels uitslaan en ik maak mezelf liever van kant dan dat ik dan nog met hem in 1 huis blijf zitten. En anders doet hij het misschien wel.

  123. Maria (Ouder dan 23) ZEGT: 12 september 2013 - 13:29

    Wat een geweldige brief,zo denk ik er ook over.
    Ouders denken te veel aan zichzelf en vergeten hoe kinderen zich kunnen voelen.
    Hun hele leven wordt op de kop gezet en kunnen dan bij niemand terecht.
    Het gevoel van zekerheid ,veiligheid is weg.
    Daar de ouders in gevecht zijn.Het brengt veel verdriet met zich mee.

    Een oma met 2 verdrietige kleinkinderen.

  124. Heleen (Ouder dan 23) ZEGT: 12 september 2013 - 12:50

    Ja het allemaal makkelijk praten dat je je kinderen moet ontzien maar dat heeft wel heel erg te maken hoe je scheiding verlopen is. Mijn man komt na 32 jaar op een avond thuis en zegt te willen scheiden na een huwelijk van 28 jaar omdat hij 3 weken verliefd is. We hadden een goed huwelijk maar door mijn overgang stond de seks op een laag pitje het laatste 3 kwart jaar. We hebben daar uitvoerig samen over gesproken en het was allemaal geen probleem. Nou wel dus. 2 volwassen kinderen de ene leugen na de andere van hem, mij vernederd tot en met ik heb nooit gedeugd, onze seks was nooit goed en ga zo maar door. Dan krijg ik nog een leuke brief van zijn nieuwe vriendin waarin ik ook voor van alles en nog wat uitgemaakt wordt en uiteindelijk zijn we voor de rechtbank gescheiden. De kinderen en ik mochten alles hebben (dat hoefde voor mij niet eens) maar daar kwam hij al gauw van terug. Mediation 1 groot drama. Mijn zoon wil zijn vader nooit meer zien en mijn dochter die vol van frustraties over haar vader geen respect meer voor mij is boos het huis uit gegaan naar haar vader. Gaan kinderen mij nu vertellen dat wij normaal met elkaar om moeten gaan????? Sorry maar ik kan dat niet en wil dat ook niet ook niet voor mijn dochter, mijn zoon staat na 2 jaar nog steeds op het standpunt dat hij zijn vader nooit meer wil zien en dat doet mij goed. De respectloze behandeling van deze man voor zijn kinderen en voor mij is onbeschoft en buiten proporties. Na ruim 2 jaar moet ik nu in februari mijn huis uit en sta ik met mijn zoon op straat! Nee sorry kinderen ik kan en wil geen respect meer opbrengen voor deze schoft! Ik hoop hem voor de rest van mijn leven nooit meer te hoeven zien. Sorry maar het is niet anders. Er is te veel kapot gemaakt en we zijn te veel vernederd terwijl dit NIET VERDIENT hebben.

  125. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 10 september 2013 - 23:12

    Via een vriendin las ik deze brief. Mijn ouders gingen scheiden na een vervelend huwelijk op het moment dat ikzelf net moeder was.
    Indrukwekkend en goed om als ouder in scheiding met je neus op de feiten te worden gedrukt. Want ja, in de ingewikkelde persoonlijke fase waarin je terecht komt, moet je je ten alle tijden realiseren wat elke actie met je kinderen doet. Hoeveel vijandigheid er ook ineens kan bestaan: ons probleem, niet van de kinderen. Gun hun hun eigen proces.
    Mooie woorden, hoe voer je dit uit?
    Dat is lastig. Iemand met wie je 20 jaar lief en leed deelt, in vertrouwen neemt en vertrouwd, is plotseling een vreemde. In tijden van ruzie konden we elkaar steunen als het om opvoeding ging. En nu: lijnrecht tegen elkaar, met elk een eigen koers en gevoel. Een lastige puzzel.

  126. Roos (Ouder dan 23) ZEGT: 8 september 2013 - 08:41

    Mijn ouders zijn na een huwelijk van bijna 20 jaar gescheiden. Ik was toen 18 jaar. Mijn moeder zat vol wrok en het ging slecht met haar. Ze lag vaak in bed en ik had vaak het gevoel dat ik voor haar moest zorgen in plaats van andersom. Nadat ze beiden nog wel op het huwelijk van mijn zus en later van mij zijn geweest wilde mijn moeder daarna niets meer met mijn vader te maken hebben. Ik vertelde niet eens dat ik naar hem toe ging. Dat was echt heel moeilijk en toen ik uit huis ging heb ik ook hulp gezocht van een psycholoog. Dat hielp gelukkig erg goed. Met mijn vader ging het veel beter en hij is nooit negatief over mijn moeder geweest. Zelf ben ik ook gescheiden en hebben we een dochter die ten tijde van de scheiding 2,5 jaar was. We doen heel erg ons best om het voor haar goed te doen en ik denk dat we daarin aardig slagen. Geen geruzie, geen stress en vooral geen gepraat over elkaar tegen haar. We gaan samen naar ouderavonden, op belangrijke momenten zijn we er allemaal (inclusief onze nieuwe partners) en het gaat in goede harmonie. Dat wens ik iedereen toe die toch besluit uit elkaar te gaan. Je kind mag nooit slachtoffer worden van iets waar het absoluut niets aan kan doen. In mijn omgeving zie ik dat het ook veel slechter kan en dat doet me echt zeer. Ik heb me voorgenomen het anders te doen dan mijn ouders en ik kan echt zeggen dat me, of eigenlijk ons, dat gelukt is! Heel veel sterkte voor de kinderen én ouders waar het minder goed gaat!

  127. Karel (Ouder dan 23) ZEGT: 2 september 2013 - 19:50

    Hoi, vorig jaar gaf mijn vrouw aan van mij te willen scheiden. Dit kwam geheel onverwachts. Zij heeft mij altijd verteld dat zij in de overgangsfase zat en daardoor minder stabiel functioneerde. Achteraf bleek dat ze er meerdere vrienden op na hield toen we nog getrouwd waren, ook stuurde ze naaktfoto’s naar andere mannen. Ze ging tijdens het huwelijk steeds vaker weg, met de leugen dat het om werk ging….
    Ik kan, nadat ik later achter de ware reden van haar scheidingsmotieven kwam, geen respect voor haar opbrengen. Toch moet ik mijn kinderen missen als ze weer bij hun moeder zijn. Los van de financiële verplichtingen! Ik probeer neutraal te reageren als het over mijn ex gaat….., maar dat is vreselijk moeilijk!

  128. Anouk (Ouder dan 23) ZEGT: 4 augustus 2013 - 21:47

    Lieve Lisa en Maran,

    Heel mooi en waar deze brief op Villa Pinedo. Wij, mijn vriend en ik, werken er zo hard aan om jullie dit te geven, maar o zo moeilijk voor mij als gescheiden moeder die in een situatie zat met huiselijk geweld waar jullie, kinderen van gescheiden ouders bij waren.

    Zowel toen mijn middelste zoon in de buik zat en mijn oudste dochter op de arm van jullie biologische vader terwijl ik zwanger was en mocht incasseren. Uit angst heb ik gezamenlijk ouderlijk gezag getekend en wil ik bovenstaande voor jullie realiseren, al heel lang.. maar het wil niet lukken… de communicatie blijft stroef, ik heb mijn angsten niet verwerkt en ik probeer jullie echt er voor te behoeden dat jullie hier iets van mee krijgen wat bijna onvermijdelijk is….

  129. Marianne (Ouder dan 23) ZEGT: 11 juli 2013 - 21:16

    Beste H,

    Die pijn herken ik….de pijn van ouders die bij elkaar bleven. Omdat ze dachten dat dat beter was. Omdat ‘de buitenwereld’ dat vond. Omdat ‘ons-soort-mensen’ niet scheidden. Omdat dat goed is voor de kinderen.
    Ik zag als kind ook die bitterheid, voelde de haat, de uitzichtloosheid, dat geven ouders door. Ook al denken ze van niet. Ik kamp alle dagen nog met die somberheid.
    Ondanks mijn happy scheiding, super beginnende volwassenen. Goede co-ouderschap. En…schuldgevoel, ondanks beter weten.
    Een lieve groet, van een trotse moeder

  130. H (Ouder dan 23) ZEGT: 11 juli 2013 - 19:26

    Mijn ouders zijn niet gescheiden en dat lijkt een compliment waard. Ze zouden ons geen pijn gedaan hebben. Soms heb ik gedacht dat hun keuze om bij elkaar te blijven onverstandig was. Veel van wat gescheiden ouders op afstand doen hebben ik en mijn broers in de relatie van mijn ouders ervaren. Ik herken en erken de invloed op kinderen van gescheiden ouders en ik heb me in de thuissituatie niet veilig gevoeld, zag ouders die lekaar negeerden, was bij de conflicten en hoorde hun slechte verhalen over elkaar. Ze hebben elkaar niet verlaten. Ik heb de overtuiging dat ze hun best gedaan hebben en…..ik ben getekend omdat ik mn zelfvertrouwen heb verloren en weinig met complimenten kan.
    Die situatie bracht mij de overtuiging dat ik mijn kinderen zo’n leven niet wilde laten leven. Ik ben nu dus de vader die gescheiden is. Wel in de overtuiging dat ze het beter op 2 plaatsen goed kunnen hebben dan op 1 plaats slecht.
    Ik hoop dat mijn ‘verbouwing’ goed is gegaan. Nu zijn mijn (ja, ook nog onze) twee kinderen ondertussen jong volwassenen. Ik vind dat ze zich er geweldig doorheen geslagen hebben. Nu 15 jaar na de scheiding staan ze goed in het leven, komen nog steeds graag bij mij en ik hoop dat ze mijn liefde en trots voelen. En dat ondanks de lastige (v)echtscheiding waarin alle kwalijke elementen aanwezig zijn geweest. Ik ga niet beschuldigen, ik was er immers bij en heb het toen ook laten gebeuren.
    Mijn hart is al gebroken in mijn jeugd, het brak voor de 2e keer toen mijn huwelijk strandde en ook de 3e keer is de breuk ontstaan toen ik in de loopgraven zat tijdens de scheiding.
    Ik kan alleen maar hopen (en daar heb ik hard aan gewerkt en doe dat nog) dat mijn kinderen die pijn bespaart blijft.
    Ja, het was mijn keuze, ik voel me schuldig en ik kon niet anders. Vergeef me.

  131. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 3 juli 2013 - 13:37

    Het doet pijn in m’n hele lijf als ik dit lees… ik heb 3 kinderen (van 0, 3 en 5) en mijn man wil van me scheiden. Afschuwelijk…

  132. vanny (21 jaar) ZEGT: 17 juni 2013 - 14:02

    wat een perfecte omschrijving van hoe veel kinderen zich voelen. 10 jaar na de scheiding van mijn ouders voel ik mij nog zo… ik heb nooit gepraat over de pijn die het mij heeft gedaan. ik moest snel volwassen worden en voor mijn jongere broertje zorgen zodat mijn moeder kon werken om voor ons te kunnen zorgen. zij zal mij hier uiteraard heel dankbaar voor zijn en hier heel veel waardering voor hebben, dat heb ik ook voor haar. er is echter nooit gevraagd aan mij wat het met mij heeft gedaan en hoe het voor mij voelde. na 10 jaar, denk ik dat het toch maar eens tijd wordt dat ik dit gewoon eens een keer vertel.

  133. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 11 juni 2013 - 21:49

    Prachtige brief, tranen over m’n wangen…soms is de scheiding niet je eigen keus en moet je er het beste van maken…

    mama van een super dochter

  134. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 4 juni 2013 - 08:01

    Nog niet zo heel lang geleden schreef ik een blog die ik de naam “Dont use love as a throwaway product” noemde. Inhoudelijk ging het over het gemak waarmee hedendaagse ouders omgaan met liefde. Het gemak waarmee ze een einde maken aan relaties en hoe ze nog makkelijker nieuwe liefdes in het leven van hun kinderen brengen en de gevolgen die het kan hebben. Ik ben nog steeds van mening dat mensen te makkelijk opgeven. We vechten er bijna niet meer voor. Alles is uit zijn taboesfeer getrokken. Liefde en lust halen we door elkaar en we zijn heel makkelijk geworden in het kiezen voor eigen geluk. Wat me niet meer gelukkig maakt moet eruit om plaats te maken voor wat me op dat moment ogenschijnlijk wel gelukkig maakt. We mogen voor onszelf kiezen tegenwoordig. Dit heeft gevolgen voor al die kinderen die we op de wereld zetten. Ouders maken bij een scheiding veelal een puinhoop van het leven van hun kinderen. Alles om elkaar onderuit te halen. Een echtscheiding wordt een vechtscheiding. We zijn niet voorbereid. Want wie denkt er nu aan uit elkaar gaan als je verliefd bent en samen graag een kindje wil krijgen? Nemand gaat een relatie aan met het idee om na verloop van tijd de realtie weer te beeindigen. Niemand zet een kind op de wereld en denkt dan bij voorbaat na over:”ja maar wat als we na zoveel jaar besluiten uit elkaar te gaan?”
    Er zouden trainingen moeten zijn voor aankomende ouders. Want we zullen niet terugkeren naar de tijd dat alle scherven gelijmd werden in plaats van weg te gooien. Ook al deed je jezelf pijn bij het oppakken van de scherven en ook al zouden de aan elkaar gelijmde stukken voor altijd zijn schoonheid verloren hebben. Toekomstbeeld is dat scheidingen aan de orde van de dag zijn en dat we daarmee nog heel veel kinderzieltjes zullen schaden.

  135. Marretje (Ouder dan 23) ZEGT: 4 juni 2013 - 07:45

    Ik heb gehuild bij het lezen van de brief. Ik zit er midden in en ik ben in dit geval de persoon die ervoor kiest om na een relatie van 25 jaar te stoppen met de relatie. Iemand zei mij onlangs dat het mooiste cadeau wat je je kind kan geven als een scheiding onvermijdelijk is dat je als ouders gewoon op een normale volwassen manier met elkaar kan blijven gaan. Helaas….meeste ouders zijn niet in staat om zich volwassen te gedragen. Ik voel de pijn die mijn kinderen op dit moment hebben en dat maakt dat ik elke dag huil. Ik huil om mijn keuze. Ik huil omdat die keuze hun leven overhoop gooit. Ik huil omdat ik dood ga aan schuldgevoel omdat ik voor mijn gevoel de oorzaak ben van het onderuithalen van hun vertrouwde leven. Ik ga geen “maar” gebruiken omdat ik dan een excuus lijk te verzinnen en dat wil ik niet. Het is gewoon feitelijk een keuze tussen mijn geluk en ongeluk. Scheiden is voor een kind altijd erg. Geen één kind wil zien dat ouders uit elkaar gaan. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hun pijn snap want ik ben zelf ook een kind van gescheiden ouders. Maar zij gaan over niet al te lange tijd hun eigen volwassen leven starten en zullen hun eigen geluk leven gaan zoeken. Iedereen heeft recht op dat beetje geluk. Ik heb maar één leven. Ik wil dit gevoel van ongeluk kwijt. Ik ben geen leuke moeder meer. Ik kan alleen maar hopen dat mijn kinderen mij vergeven en mij op een bepaald moment in hun leven begrip hebben voor mijn keuze.

  136. tasja (Ouder dan 23) ZEGT: 29 mei 2013 - 23:26

    Mijn ouders zijn 40 jaar geleden gescheiden, het lezen van deze brief maakt na al die jaren het verdriet nog helemaal los. Van mij mag ie op alle billboards in alle dorpen en steden van Nederland. Diep van binnen gaat de pijn nooit over denk ik.
    Afijn, ik ben toch zeker al 25 jaar getrouwd en ook mijn huwelijk is niet altijd zo mooi geweest, er waren tijden dat er een scheiding aan zat te komen. Maar ik wilde dit perse niet voor mijn kinderen. Na een fikse dip van 3 jaar heb ik de liefde teruggevonden die ik ooit voelde, dingen veranderen blijvend maar het is dezelfde man op wie ik zo verliefd was en bij wie ik mij zo thuis voelde, met wie ik samen het mooiste op deze wereld heb gekregen – onze kinderen-. Dat moet je willen zien, dat moet je willen voelen. Ik ben zelf niet gelovig maar bij een trouwerij hoorde ik een pastoor eens zeggen “je besluit van iemand te houden” en daar heeft hij m.i. gelijk in. Ik denk dat veel huwelijken stranden op “niet zo veel meer voelen voor elkaar etc” was ik geen kind van gescheiden ouders geweest dan was het mijne ook gestrand, zeer zeker.
    Ik vel geen oordeel over mensen die scheiden omdat ik denk dat een scheiding altijd een moeilijke beslissing is, zonder mijn achtergrond was ik ook gescheiden immers.
    Ik denk ook zeker dat niet elk huwelijk te redden valt, maar als je het redt ben je een stap verder dan heb je iets belangrijks bewaard.
    Ik moet zeggen dat ik iedere keer als we gezellig om tafel zitten, of sinterklaas vieren of een BBQ bij opa en oma hebben of wat dan ook, ik ons “hele” gezin koester
    ik voel mij dan echt gelukkig en ik heb geen twijfels.

    Ik vind de scheiding van mijn ouders begrijpelijk, hoe ze er mee omgingen naar mij en mijn broertje toe niet, het heeft ons vernield. Het enige dat ik kan hopen is dat de openheid die er tegenwoordig is en de hulp voor kinderen en ouders de pijn kan verzachten, dat er inzicht komt. Vooral omdat ik weet dat wanneer ze je maar “laten lopen” je 40 jaar na dato nog last kunt hebben van een scheiding.

    Afijn, ik wens iedereen alle het moois toe 😉

  137. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 23 mei 2013 - 08:16

    Ik werk in een jongerencentrum en zie dagelijks de gevolgen van scheidingen. Er zijn onhoudbare situaties, maar er zijn ook tal van scheidingen op basis van ‘de liefde was er niet meer’, ‘we hebben niks meer gemeen met elkaar’, ‘jij geeft mij niet meer wat ik verlang’ etc. En die scheidingen zijn zo pijnlijk voor jongeren. En daar start het pas… alle verwarring naderhand bij nieuwe partners/stiefbroertjes en -zusjes.

    Helaas zijn jongeren die het niet kunnen vinden met hun nieuwe stiefvader of moeder, geen uitzondering. En het meest pijnlijke is dat hun eigen ouder de kant kiest van de nieuwe partner en hun kind links laat liggen. Onbegrijpelijk!

    Ik denk dat als je een scheiding niet kan voorkomen, voorlopig maar eens alleen moet blijven. Investeer in je kinderen en een goede opvoeding. Zorg dat jou kinderen niet hetzelfde moeilijke schuitje komen als de ouders. Geef ze normen en waarden mee over seksualiteit en trouwen.

  138. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23) ZEGT: 21 mei 2013 - 22:56

    Sorry carine, maar nu zeg je iets dat ik niet vind passen op deze site voor kinderen: niet scheiden???!!! Dit meen je toch niet serieus? Dan heb je het een paar jaar moeilijk…huh??? Wie zegt dat het maar een paar jaar is??? Dat betekent dus ook dat de kinderen het moeilijk hebben. En ik heb gelezen dat kinderen jarenlange ruzie erger vinden dan scheiden. En wat denk je bij mishandeling? Moet ik mijzelf en evt de kinderen maar laten mishandelen??? En jij kunt voor een ander niet bepalen of een scheiding wel of niet nodig is. Wat voor de 1 “niet erg” is of overkomt, kan voor een ander een hel zijn. En ik denk dat als men voor scheiden heeft gekozen, het niet meer op een andere manier op te lossen valt. Anders kozen ze echt niet voor scheiden. NIEMAND kiest met plezier om te scheiden als je kinderen hebt. Neem dat maar van mij aan.

    Ik zie nu al kinderen met jouw reactie hier naar hun ouders rennen: ik heb de oplossing! Niet scheiden!

    Echt een goeie tip hoor, maar niet heus!!!

  139. Carine (Ouder dan 23) ZEGT: 21 mei 2013 - 22:30

    Bedankt voor deze brief. Het valt me op dat er veel gescheiden ouders reageren maar ik hoop dat vooral de kinderen van de gescheiden ouders hier hun voordeel mee kunnen doen. Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en je hebt helemaal geen vechtscheiding nodig om toch er heel veel pijn en verdriet van te hebben. En daarna nog weer een hoop gedoe (zoals elke verjaardag weer even onderhuids gaan zitten katten). En als je zwanger bent/een diploma haalt of wat voor levensgebeurtenis dan ook, daarbij ook nog eens een keer dat zo moet brengen dag jij niet 1 van je ouders achterstelt. Tsja, bedenk goed: na de scheiding zal er altijd 1 zijn die het het eerste hoort en daarna komt de tweede. Oók daar kies je voor bij een scheiding.

    Ik ben ondertussen zelf moeder en moet er niet aan denken dat ik dit mijn kinderen zou moeten aandoen. Ik las in de reacties: doe je best maar voor je kinderen. Tip: dat kan misschien ook zijn: niet scheiden maar de problemen met elkaar op een andere manier oplossen. Dan heb je het een paar jaar moeilijk met elkaar. Ik weet ook wel dat dit niet altijd gaat maar soms hoor ik verhalen waarvan ik het mijne denk. Neem de verantwoordelijkheid voor je kinderen mee, voordat je voor een scheiding kiest.

  140. Martijn (Ouder dan 23) ZEGT: 21 mei 2013 - 13:04

    Ben 4 jaar geleden gescheiden, vanaf het eerste moment was het welzijn van onze kinderen (toen net geen 2 en net geen 5) mijn belangrijkste ijkpunt. Ze nooit een ruzie of discussie laten bijwonen, nooit een lelijk woord over hun moeder. Interesse tonen wat er bij de andere ouder gebeurt, samen praten over de kinderen en beslissingen nemen, terwijl ik haar bloed wel kon drinken. De tijd nemen bij de wekelijkse overdracht. En het gaat heel erg goed met de boys, en met mij en mijn ex. Ik ben stomverbaasd over hoe andere ouders er een eindeloos slagveld van maken. Elkaar alles misgunnen, wraak via de kinderen en niet aflatende wrok. WORD WAKKER en neem je verantwoordelijkheid als ouders samen. Je kunt van elkaar af, maar samen ouder zijn blijf je je hele leven. Je kunt niet weglopen van die gezamenlijke verantwoordelijkheid. Wie dat wel doet ( en dat zijn de meesten) heeft als ouder gefaald. Weg met de wrok en het zelfmedelijden en neem als volwassene je verantwoordelijkheid voor het welzijn van je kinderen.

  141. Anoniem (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 20 mei 2013 - 19:06

    Ben 33 jaar en mijn ouders zijn net een paar maanden gescheiden. Heb zelf twee jongens van 3 en 7 jaar . Maar dit word idd mooi omschreven. We hebben nu rust nodig om alles te verwerken. Heeft veel indruk op onze oudste .en kids praat erover hoe moeilijk het ook is. Liefs.

  142. Goede brief (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 20 mei 2013 - 11:35

    Ik begrijp heel goed wat hier staat, mijn ouders hebben elkaar in bijzijn van ons nooit zwart gemaakt. Mijn vader was alcoholist en daardoor hebben wij als kinderen de keuze gemaakt om niet meer naar hem toe te gaan, het was ook te onveilig. Soms hebben ouders het niet in de hand over hoe de ander is. Sommige ouders kunnen ook heel moeilijk doen bijv. een vader die van de moeder de kinderen niet mag zien en daar heel weinig tegen kan doen omdat de moeder zoveel rechten heeft. Geloof me vaders doen het niet altijd verkeerd… Dat wordt wel vaak afgeschilderd in de Nederlandse maatschappij.

  143. Marianne (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 11 mei 2013 - 10:46

    Ik zal het nooit begrijpen, dat 2 mensen die ooit zoveel van elkaar hebben gehouden en kinderen hebben uit liefde, elkaar zwart kunnen maken. Elkaar de liefde naar en van hun kinderen niet gunnen.
    Co-ouderschap is m.i de oplossing. Beide verantwoordelijk. Even veel! Woon bij elkaar dicht in de buurt en verwerk je verdriet ipv omzetten in haat. Huil maar hou je hoofd erbij. Je mantra: ‘in-het-belang-van-de-kinderen’. Waardeer elkaar om wie je was en bent en gedenk je liefde. De kinderen zijn daar een bewijs van immers.
    Praat en blijf met elkaar praten. Dan wordt je als gezin sterk. En met co-ouderschap en onderling overleg wisselt dat sterke gezin ‘gewoon’ om de week van ouder. Maar er blijft continuïteit. Lekker latten! Doe maar moeite voor je kinderen!

    Marianne, moeder van 2 zonen van 18 en 17. En 6 jaar co-ouderschap op 1 minuut afstand. Al 6 jaar gelukkig gescheiden.

  144. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 29 maart 2013 - 19:03

    Mooi geschreven, maar een narcistische ouder zoals de vader van mijn kinderen zal dit echt niet interesseren en zal zijn gedrag hierdoor ook niet veranderen…. jammer genoeg…

  145. Jennifer (17 jaar) ZEGT: 28 maart 2013 - 08:55

    Wauw, meer kan ik hier even niet opzeggen..

  146. tonny (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 20 januari 2013 - 22:03

    Er is niks verkeerds te melden over die brief, en ja hij komt binnen. Mijn ervaring is dat mijn kind dit niet zo snel zal zeggen, zijn verdriet uiten en de frustraties verwoorden die hem dwars zitten, daarom raakt mij de brief. Nu ben ik een gescheiden (5 jr geleden) vader van een pracht zoon (9 jr), onze scheiding is verlopen zoals het zou moeten hoor ik vaak, en ja ik ben er zelf ook “trots” op dat we ons kind nooit met ruzies of ellende opgezadeld hebben. We zijn er samen uitgekomen, een 2e huis op 10 min afstand, omgangsregeling van 50/50, samen op verjaardagen, sinterklaas, school gesprekken-you name it! begrijp me niet verkeerd ik ben aller minst
    “trots” op onze scheiding, en loop nog regelmatig rond met het schuldgevoel omdat mijn kind hier niet om vroeg. Begrijp me ook niet verkeerd ik wil zijn moeder niet terug als mijn vrouw maar vind haar belangrijk voor mijn zoon, en daarom ook het contact tussen ons 3e.
    Soms denk ik wel eens dat onze soepele verloop van de scheiding tegen ons werkt, dat het nog steeds hoop wekt bij ons kind, want waarom niet, we lullen niet slecht over elkaar, zien of bellen elkaar geregeld en vallen elkaar niet af, vullen elkaar eerder aan in de opvoeding. Vanavond bijv. hij was emotioneel, ik zag het, nu is hij geen prater, en door deze site begrijp ik ook dat een kind woorden heel voorzichtig afweegt om mij niet pijn te doen of zijn moeder niet te laten vallen, ik had eindelijk een doorbraak en hij sprak zelf over het verdriet van onze scheiding, en hoe hij hoopt op een samenkomen van zijn ouders. Hij durft het bijna niet uit te spreken, zo’n pijn doet het hem, en de angst voor de waarheid! Ik probeer zo vaak om hem te leren praten over zijn gevoelens, en dat het hem kan helpen of op z’n minst kan verlichten, en natuurlijk zeg ik dat ik niet boos zal worden ongeacht wat, en ook dat ik wil helpen bij een evt oplossing, maar hij is ook niet dom, deze oplossing heeft ook zijn vader niet! Ik leg hem dit ook uit, dat papa & mama niet meer bij elkaar komen, maar wel ontzettend van hem houden, en samen nog steeds klaar staan voor hem. hij klampt zich vast en je voelt zijn verlatings-angst. Dat gevoel, die kras op zijn “vinyl” die is zwaar, en ik weet dat het uiteindelijk goed komt, en dat hij ooit zal zeggen mijn ouders waren nog steeds lief voor elkaar ook al waren ze gescheiden! Noem het karma or whatever, in de tussentijd bloed ik.

  147. Je voornaam (is niet verplicht) (Jonger dan 12) ZEGT: 18 november 2012 - 00:23

    Inderdaad een mooie brief.En ik begrijp deze kinderen ook volledig,alleen heb je het als ouder niet altijd in de hand,er zijn bv moeders of vaders die hun kind in de steek laten,en probeer dan die partner maar eens te overtuigen,ook als zij of hij het contact onmogelijk maakt.Mijn ex is onderandere zo een persoon,daarom dat ik eens zoveel voor mijn zoontje doe .

  148. koen (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 17 november 2012 - 09:21

    jammer word in nederland te vaak te snel altijd geluisterd naar de moeder zolang de moeder bij een scheiding meer rechten heeft dan de vader zullen er altijd problemen blijven eerst zal dat moeten veranderen bij een scheiding bestaat er geen gelijkheid voor partners wat raar is getrouwd wel de zelfde rechten maar bij een scheiding blijkt de moeder ineens meer rechten te hebben

  149. Anneke (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 14 november 2012 - 16:13

    Maar waarom zou je als kind kiezen dan? Als de rechter vraagt voor wie kies je kun je toch zeggen: ik weet het niet, of: ik kies niet.

  150. Philip Winkelhorst (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 9 november 2012 - 16:02

    Omgang tussen kind en ouder is helemaal geen zaak voor advocaat maar een zaak voor de Staat (BJZ) Kinderen hebben een fundamenteel recht op bescherming van hun familiebanden en een fundamenteel recht op contact, zorg en liefde van beide ouders. Onze rechtsstaat is VERPLICHT dit met alle beschikbare middelen en inzet te beschermen. Echter dit gebeurd volstrekt onvoldoende. Dit kan niet anders uitgelegd worden als ernstige discriminatie van het betreffende kind. Ook de vrijwilligheid die de omgangsintrekkende ouder wordt gelaten is een duidelijke aanwijzing van discriminatie van ouder en kind. Discriminatie is een misdrijf! Ouder en ook het kind moeten hiervoor gewoon aangifte kunnen doen bij de politie. Tegen zowel de weigerende hulpverleners (persoinlijk) als de weigerende en blokkerende ouder. Kinderen hebben het recht op vergaande bescherming en ingrijpen door de Staat en haar hulpverleners.

  151. José (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 9 november 2012 - 14:47

    Wat een goede brief, het zet je wel aan het denken!
    Ik ben zelf sinds 1 jaar gescheiden en heb 2 volwassen kinderen, die beiden op zich zelf wonen. Maar ook aan hen merk ik dat ze zeker nog last van de scheiding hebben, een van hen zei zelfs dat ze liever klein was geweest op het moment van de scheiding. Ik had niet gedacht dat het ook voor hen nog zoveel impact zou hebben.
    We hebben beiden gezegd dat ze absoluut niet hoeven te kiezen, maar het blijft moeilijk om hier mee om te gaan. Ook ik bega soms de fout om iets over de ander te zeggen waar de kinderen niets mee kunnen, ik probeer dat dan wel recht te zetten maar het leed is dan al wel geschied.
    Gelukkig kunnen we wel samen in 1 ruimte zijn en praten dan ook wel met elkaar, ook al is het wel summier. We zijn ook samen op kraambezoek geweest bij ons eerste kleinkind, dit voelde ook goed om te doen.
    Ik hoop wel dat ik het te horen krijg als ik het niet goed doe, zo af en toe gebeurt dat ook wel. Dat vind ik wel moeilijk, maar ook fijn.
    Het zou echter ook fijn zijn als je soms hoort dat je het goed doet. Dit is voor iedereen altijd goed om te horen, maar zeker ook voor gescheiden ouders.
    Ik ben blij dat ik deze brief gelezen heb en me aan het denken heeft gezet. Ik zal er dan ook zeker wat mee proberen te doen. Verder hoop ik dat veel ouders deze brief te lezen krijgen zodat ook zij er iets mee kunnen doen.

  152. Die ene.. (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 9 november 2012 - 13:12

    Ik ken de gevoelens, als “gescheiden” vader en na diverse relaties waar kinderen bij betrokken waren. Zelf ben ik er al lange tijd overheen,maar merk dagelijks bij vorige en huidige partners hoe de ” natuurlijke” ouders maar zeer zeker niet te vergeten de GROOT-ouders nog veel oud zeer in stand houden… Zelfs als de scheiding al langer is dan het hele huwelijk heeft geduurd… Namaste

  153. Roelfina (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 7 november 2012 - 17:20

    Ik heb mij als jurist en NMI-registermediator gespecialiseerd in familierecht. Toen ik de brief onder ogen kreeg dacht ik meteen: die moeten alle ouders die in mijn praktijk komen lezen! Ik laat de brief nu standaard lezen aan ouders die bij mij in mediation zijn. En iedere keer weer zie ik dat het een diepe indruk maakt. Je ziet gewoon de kwartjes vallen. Laatst zei iemand letterlijk: “Ja, dit is wat er fout gaat. Je moet niet jezelf maar het kind centraal stellen”.

    Ik ervaar de brief als een enorme bijdrage aan het tot stand komen van goede ouderschapsplannen en een goede oudercommunicatie tussen ex-echtgenoten.

    Dank daarvoor!

  154. Je voornaam (is niet verplicht) (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 10 oktober 2012 - 08:40

    Mijn ervaring is dat rechters totaal niet luisteren naar wat kinderen inbrengen of ouders op tafel leggen bij de zitting, al doen advocaten het nog zo goed/slecht. Er is een standaard procedure: rechtbank weet het niet, laten we onderzoek doen door kinderbescherming –> komt met onbetrouwbare rapportages die niet op waarheid zijn gebaseerd –> rechter neemt klakkeloos over. De zitting is slechts voor de vorm, om de illusie bij het gepeupel hoog te houden dat er hoor-wederhoor plaats vindt en de rechter kan zich verschuilen achter een rapportje van zgn onpartijdige deskundigen. Terwijl ook de RvdK het niet weet, maar juist door laster en leugens gedwongen wordt 1 van de ouders te kiezen. Gevolg: schrijnende ONrechtvaardigheid dat juridische “vecht”scheidingen jarenlang in stand houdt met onnodig trage procedures. Voila daar ligt de kern van het probleem, maar de schuld wordt ALTIJD intimiderend op ouders afgewenteld. De rechter geeft moedwillig een onderzoek aan een onbetrouwbare instantie en is beschermd tegen ontslagrecht. Het systeem zit volledig vast, maar ouders blijven knokken om het beste voor hun kinderen te doen.

  155. Brigitte (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 26 september 2012 - 08:55

    Nondeknetter, die komt even binnen!

    Mijn hart gaat direct uit naar mijn prachtige dochter en twee prachtige stiefkinderen. Wat zou ik hen graag de veiligheid willen geven waar zij gewoon recht op hebben. Op twee fijne, veilige huizen. Geen vechtende ouders. Ouders van wie zij zo ontzettend veel mogen houden en dat op alle wijzen mogen laten blijken.

    Deze brief zet me, wederom, aan het denken.

    Mijn nieuwe partner en ik werken eraan, proberen onze kinderen te geven wat zij nodig hebben. We blijven leren. Niet alleen uit boeken, maar vooral van onze kinderen.

    De brief… die stuur ik door naar hen die ook gescheiden zijn. Doen zij het al goed? Is niet erg, nogmaals lezen hoe jóuw kinderen een scheiding ervaren, hoeveel impact jóuw handelen op hen heeft… is de moeite meer dan waard om de brief te lezen. En te voelen wat er staat…

    Jeetje, wat een brief!

    Een (stief)moeder van drie geweldige kinderen

  156. Sandra (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 16 september 2012 - 21:16

    Op mijn dertiende zijn mijn ouders gescheiden, nu 37 jaar geleden. Ze hadden een vechtscheiding die tot op vandaag voortduurt. Beiden hebben zich nooit afgevraagd wat dit voor ons (de kinderen) betekent. Pas als ze beiden dood zijn, zal de vete met hun mee het graf ingaan.
    Het “veilige huis” is op mijn dertiende ingestort en is bij beide ouders niet meer opgebouwd. Ik heb in mezelf m’n eigen veilige huis opgebouwd.
    Ik zou willen dat mijn ouders de voorbeeldbrief begrepen, maar dit is voor hen onmogelijk. Ik hoop dat er toch (gescheiden) ouders zijn die het wèl begrijpen. Die niet zichzelf centraal stellen, maar het welzijn van hun kinderen.

  157. Gescheiden, maar vader voor altijd (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 16 september 2012 - 20:59

    Wauw. Die komt binnen.
    De briefschrijvers hebben volkomen gelijk. Ze verwoorden wat ontzettend veel kinderen denken of voelen, maar niet kunnen of durven zeggen.
    Eigenlijk moet elke ouder die in scheiding gaat, dit verplicht lezen. Boven zijn en haar bed hangen. En misschien wel een brief terug schrijven, wat hij en zij gaan doen om dit ook echt waar te maken. Al is die brief alleen maar voor zijn en haar eigen ogen…

  158. Robin (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 14 september 2012 - 22:22

    Als kind van gescheiden ouders hoorde ik de brief vanmorgen op Radio1. Tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Ben nu 33 jaar en heb er nog steeds last van. Als vader weet ik nu, dit mag je je kinderen niet aandoen. Het maakt zo veel kapot… Ik hoop dat ik er ooit overeen kom.

  159. Nic (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 14 september 2012 - 20:22

    Wat een alles verwoordende, mooie brief die recht in het hart van de papa’s en de mama’s moet binnenkomen. Ik heb tranen in mijn ogen!
    Was deze brief er 22 jaar geleden maar!
    Na 20 jaar vechtscheiding van mijn ouders heb ik er als, inmiddels zelf moeder, nog steeds last en verdriet van. Tot op de dag van vandaag kunnen mijn ouders niet samen in 1 ruimte zijn. Zelfs niet na de geboorte van hun eerste kleinkind…
    Ik hoop dat alle (aanstaande) gescheiden ouders heel goed naar deze brief willen kijken en hoop voor alle kinderen dat hun stem gehoord word want anders achtervolgd het hun hele leven…
    Heel veel sterke en liefde voor alle kinderen!

  160. Donald (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 14 september 2012 - 18:11

    Mooie duidelijke brief. Het lijkt me afgrijselijk om als kind mee te maken en ik weet als (ex-) vader hoe de andere kant voelt. Dit moet niemand willen maar…
    Ik zal jullie adviezen ter harte nemen en het proberen te vertalen naar mijn situatie. Bedankt voor de duidelijke boodschap.

    Donald (vader van 3 kinderen)

  161. Peter (Ouder dan 23 jaar) ZEGT: 14 september 2012 - 12:09

    Tranen en een brok in m’n keel. Wat een goede brief!

    De scheiding is niet terug te draaien, dat kan ook niet, moet ook niet. Maar jullie kinderen zijn wel het allerbelangrijkste.

    Gelukkig doe ik al heel veel dingen wel goed. Aan de andere dingen blijf ik werken!

    Bedankt voor de wijsheid en het inzicht.

    Gescheiden Papa van 2 geweldige kids

mijn reactie

  • Ik ben…

микрозайм на банковскую карту срочно займы онлайн наличными быстро