Lilly (21 jaar) in

Niet meer deel van hun gezin

Ik was 16 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, het is een heel lang verhaal wat er daarna allemaal gebeurde maar ik heb uiteindelijk met behulp van therapie het een plek kunnen geven. Toch loop ik de laatste tijd tegen een ‘ nieuw’ probleem aan. De vriend van mijn moeder (5 jaar relatie met mijn moeder nu) was in het begin ontzettend lief voor mijn en mijn zusje (nu 18), hij deed enorm zijn best om een aanvullende rol te spelen in ons gezin en zich niet op te dringen. Dit heb ik altijd heel erg gewaardeerd en ben hem uiteindelijk ook als een echt volwaardig lid van het gezin gaan zien en ben ook van hem gaan houden. Hij heeft een hele ernstige auto-immuun ziekte en kan van de een op de andere dag heel ziek worden. Daarom zit hij werkloos thuis. Vroeger was dat geen probleem tot dat mijn moeder en haar vriend verhuisde naar een woning op het platteland en ik met mijn vriend ging samen wonen. Mijn moeder en ik hebben een hele hechte band (mijn vader en ik trouwens ook hoor). Het liefste ga ik minstens 1 keer in de week een nachtje logeren. Maar de laatste tijd zorgt deze behoefte voor veel problemen, zo was ik bijvoorbeeld een keer best wel ziek en kon ik vanwege de ziekte van de vriend van mijn moeder niet naar haar toe, ze is toen wel op bezoek gekomen maar dat is toch niet hetzelfde. Dat deed mij ontzettend veel verdriet maar na heel boos te zijn geworden kon ik het relativeren en ook begrijpen. Maar de vriend van mijn moeder gaat steeds verder, hij word ook steeds minder lief en bemoeit zich steeds meer met de dagen dat ik langs kom.

Nu hebben ze een nieuwe puppy en ik ben echt gek op dieren. Dus het liefste had ik vakantie genomen van mijn werk en was ik daar een weekje komen logeren. Helaas kon ik geen vakantie nemen maar ik was van plan om elke vrije dag naar mijn moeder te gaan. Nu mag ik weer niet komen omdat de vriend van mijn moeder een ‘ rust’ dag nodig heeft. Ik ben hier zo ontzettend verdrietig van en heb het gevoel dat ik niet meer deel ben van ‘ hun’ gezin, dat het wij gevoel weg is. Ik weet dat het misschien raar over komt maar ik krijg het gevoel dat de vriend van mijn moeder mijn drang om ‘ naar huis’ te gaan kinderachtig vind en dat ik maar op mezelf moet gaan leren leven. Ergens voel ik ook dat hij wellicht gelijk heeft maar het doet toch zo’ n enorme pijn (waarschijnlijk ook omdat hij diegene is die dit van mij verlangd).
Hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

4
Reacties

avatar
4 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
BeauLillyFeline Recent comment authors
  Op de hoogte blijven  
nieuwste oudste meest gestemd
Laat het mij weten wanneer er
Beau
Beau

Hey Lilly, Dankjewel voor je reactie en excuses dat een reactie van mijn kant even heeft geduurd. Jammer dat het zo uit de hand is gelopen met je moeder. Voor nu is het – hoe moeilijk ook – goed om het de tijd te gunnen. Is het een idee om in de tussentijd eea van je af te gaan schrijven? Op die manier kun je hopelijk het nodige meer van je af te zetten in de situatie en/of er later nog op teruggrijpen. De onrustige nachten kunnen denk ik zeker wel te maken hebben met de scheiding, maar helaas weet… Lees verder »

Lilly
Lilly

Hoi lieve mensen, Dank jullie wel voor jullie begrip en tips, om te reageren op Feline; dat ziek zijn er niet naar huis kunnen komen kan ik inderdaad begrijpen maar het is dus wel zo dat ze mij bewust op afstand houden. Beau: ja, dat vond ik ook, dus heb ik het geprobeerd uit te praten en vanuit mij zelf uit te leggen waarom dit mij zo kwetst. Helaas is het nu volledig ontspoord. Mijn moeder had het in eens over ‘ hun’ rust dag en dat ik er niet tegen kan als ik mijn zin niet krijg. Terwijl ik… Lees verder »

Feline
Feline

He Lilly, Het lijkt mij een lastige situatie voor jou. Goed dat je je verhaal hier komt doen en van ons tips vraagt hoe je hier mee om kan gaan. Ik begrijp goed dat je de behoefte hebt om nog thuis bij je moeder te komen, ik heb dan ook nog steeds heel erg. Het is ook logisch dat je verdrietig bent wanneer je niet langs kan komen, maar probeer ook te begrijpen dat ziek zijn inderdaad gevaarlijk voor de vriend van je moeder kan zijn. Ik denk dat je moeder en haar vriend jou niet bewust willen weghouden, maar… Lees verder »

Beau
Beau

Hey Lilly, Dankjewel dat je hier bij VP een bericht met je verhaal hebt geplaatst. Hoewel de situatie niet hetzelfde is, herken ik me wel heel erg in hetgeen dat je beschrijft over het verlangen hebben om naar huis te gaan. Ik woon sinds niet al te lange tijd ook op kamers, maar vind het ook fijn om regelmatig weer naar huis te gaan. ‘Thuis’ is er toch een bepaalde geborgenheid en vertrouwdheid die je niet altijd zo sterk ergens anders kan vinden. Bovendien heb je ook een aantal jaar met de mensen samen een ‘thuis’ opgebouwd, dus het is… Lees verder »