Hi Allemaal, wij zijn op het moment in scheiding, echter weet ons zoontje van 6 dit nog niet. Hij merkt natuurlijk wel dat er spanningen zijn. Doordat ik de keuze heb gemaakt om te gaan scheiden sta ik er in dit geval alleen voor en krijg ik geen steun van de vader om het ons zoontje te vertellen dat mama en papa uit elkaar gaan, omdat ik degene ben die dit dan heeft veroorzaakt. Hoe pak ik dit aan, hoe vertel ik ons zoontje dat wij gaan scheiden.

Als ik mijn kinderen (9 en 4) vraag naar of ze het moeilijk vinden dat papa en mama gaan scheiden, krijg ik daar meestal alleen een “nee” op terug. Welke vragen helpen om het goede gesprek te hebben? Hoe weet ik of ze ergens tegenaan lopen? Hoe voorkom ik dat ze gewenste antwoorden geven?

Hallo, De kinderen (6 jaar en 2 jaar) gaan voor de 1ste keer bij papa slapen. Papa heeft hierover niks verteld, maar ik vind het nogal wat om hierover niks tegen de kinderen te zeggen (voor te bereiden). Vader en ik zijn al 2 jaar uit elkaar. Graag wil ik advies hierover: Moet ik de kinderen iets vertellen dat ze bij papa gaan slapen? Zo ja hoe dit het beste aan te pakken? Groetjes, Ilona

Hallo allen, Ik ben moeder van een zoon van 8. We hebben een 70-30 regeling. Zijn vader is hier mee akkoord gegaan maar staat hier inmiddels niet meer achter. Onze zoon mist (natuurlijk) vaak zijn vader, net als dat hij mij mist als hij een paar dagen achter elkaar bij zijn vader is. Zijn vader bespreekt met hem dat de verdeling niet eerlijk is, dat hij hem mist en dat hij ook wil dat hij vaker bij hem is maar dat ik dat niet toe sta. Dit is natuurlijk allemaal waar maar ik zie dat het mijn zoon belast en hij vraagt inmiddels zelf vaak om meer bij zijn vader te zijn. Er zijn zorgen ivm veiligheid waarom ik een andere regeling niet wil maar kan deze natuurlijk niet met mijn zoon bespreken. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn zoon kan helpen wanneer hij het er moeilijk mee heeft en hoe ik hem ruimte kan geven voor zijn gemis zonder hem te belasten met info waar hij nog niks mee kan. Is iemand van jullie misschien ook in een dergelijke complexe situatie opgegroeid en wat had jou geholpen?

Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar en hebben een 2ling van 15 jaar. Al 9 jaar lang bespreekt vader alles wat volwassen zaken aangaat. Diverse malen gevraagd om hiermee te stoppen, maar hij bespreekt alles met ze. Ik laat mij niet negatief uut over hun vader en geef ze mee dat hun niet de boodschapper zijn van hun vader. Het is heel moeilijk omdat mijn jongens veel last van hebben. Wat kan ik verder nog doen behalve er voor hun zijn?

Hallo allemaal, Onze dochter is 10 jaar. Wij zijn sinds 2023 uit elkaar en verdelen het ouderschap zoveel mogelijk. Nu werkt haar vader voornamelijk avonden, nachten en weekenden, dus de regeling ligt nooit helemaal vast, maar bepalen wij zodra zijn rooster bekend is. Ikzelf ben met mijn dochter in het huis blijven wonen waar ze is opgegroeid en vader is (ondanks alle bezwaren mbt co ouderschap en afstand) 50 kilometer verder gaan wonen. Als onze dochter daar is, brengt hij haar heen en weer naar school. Het is echter wel ingewikkeld om dan speelafspraken etc te plannen.. Onze dochter heeft al een aantal keren aangegeven dat ze door de week liever meer hier is, omdat de afstand en reistijd belastend is. Afgelopen tijd heb ik dat meermalen besproken, ook geprobeerd dit samen met onze dochter erbij te doen, maar vader geeft aan dat hij vind dat onze dochter de consequenties (hem 2 dagen per maand minder zien) van een andere planning, niet kan overzien. Terwijl ik juist denk... laten we het proberen en na een tijdje evalueren. Mijn vraag aan jullie is: op welke leeftijd vinden jullie het prettig en verantwoord (met je ervaring nu) om over zulke zaken mee te praten en op welke manier? Samen? Met iemand erbij? En wat maakt dat jullie je gehoord voelden door jullie ouders? Alvast bedankt voor het meedenken!

Mijn man heeft 7 jaar lang een affaire gehad, hier ben ik onlangs achter gekomen. Mijn man heeft de affaire nu pas beëindigd hij wil mij niet kwijt: Ik kan het hem niet vergeven en wil niet meer samen verder. We hebben de kinderen (9, 12, 13) 2 weken geleden verteld dat we uit elkaar gaan omdat wij niet meer gelukkig samen zijn. Wat moeten we de kinderen vertellen over de affaire? Ze stellen nu geen vragen over de reden. Ik ben bang dat als wij het niet vertellen het van een ander horen uiteindelijk.

Ik ben de nieuwe partner van hun vader. Op dit moment zijn wij bezig de kinderen meer bij ons te krijgen. Dat is ook hun wens anders waren we er ook niet aan begonnen. Ze vragen het ook al jaren om vaker te komen. Echter hun moeder houd alles tegen, communiceert niet beslist zelf op welke sport club de kinderen komen, maar houd er dan geen rekening mee dat wij hen niet kunnen brengen/ halen ivm met te grote reistijd. En plaatst de kindjes tussen hen in en maakt ons de boe man. Maar wat zeg je wel en wat zeg je niet tegen hun. Ja het geruzie is onze zaak. Maar de kinderen zijn niet gek en merk dat ze het ook wel prettig vinden dat we bepaalde dingen wel tegen hun zeggen. Maar de vraag is wat zeg je wel en wat zeg je niet. Zeker als de kinderen om wat vragen. Wij ook graag willen maar moeder houd alles tegen.

Mijn partner en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. We hebben nog weinig geregeld voor de scheiding. De kinderen hebben we ook nog niet ingelicht, alleen mijn ouders en zijn ouders. Ik merk dat ik er enorm tegenop zie en er heel veel moeite mee heb om het de kinderen te vertellen. Ik weet niet hoe ze gaan reageren. Mijn oudste zoon (12) heeft wel eens vertelt thuis dat er veel kinderen in zijn klas zijn die gescheiden ouders hebben en hij hoopt dit niet mee te maken. Door dit soort opmerkingen merk ik dat er een schuldgevoel opkomt en angst. Het voelt egoïstisch. Het gesprek wordt op deze manier ook elke keer uitgesteld en iedere keer is er iets waardoor het niet lukt. Wellicht hebben jullie tips om hier mee om te gaan en hoe een dergelijk gesprek aan te gaan met de kinderen.

Hai, Sinds een paar maanden ben ik gescheiden. Dat is mijn keuze gemaakt vanuit een innerlijk proces niet vanuit een liefdeloze of naar huwelijk. Mijn beide zonen, 22 ,en 26 jaar hebben het er moeilijk mee. De oudste voelt afstand naar mij toe, ziet op tegen de feestdagen en geeft aan dat hij niet meer een 'gezin' heeft. Ik geef hem ruimte om zijn gevoelens en gedachten te uiten. Ik verander de situatie niet...wat kan ik doen of niet doen om hem te steunen. Want mijn hart breekt iedere keer als ik zijn pijn of afstand voel. We hebben goed en liefdevol contact alleen nu is er tegelijkertijd ook afstand. Hij zei: ik kan je niets kwalijk nemen. En ergens doet hij dat wel. Het laatste wat je als ouders wilt, is je kind pijn doen. En toch doe ik het door mijn keuze. En ...hebben jullie ideeën voor de feestdagen? Zijn broer van 22 is er dan niet. Dus zit hij alleen met deze kwestie . Jongvolwassenen die dit misschien ook lezen: wat hadden jullie nodig van je moeder /ouders om dit te verwerken? Vast bedankt voor jullie reacties. Warme groet Simone