Dag, onze kinderen zijn 17 en 13. Wij hebben als ouders een maand geleden verteld dat we uit elkaar gaan. We hebben alleen absoluut geen ruzie of iets wat er op lijkt. We doen aan birdnesting. We eten 1 x per week samen en zijn soms ook een uurtje samen in het ‘familiehuis ‘ als overdracht. We zijn lief voor elkaar. Nu geven de jongens aan dat ze het heel raar en ongemakkelijk vinden dat als we samen thuis zijn en nu ook samen Sinterklaas willen vieren. ‘Dit hoort niet’ zeggen ze. We leggen steeds uit dat we geen ruzie hebben en graag met zijn 4 -en zijn. Hoe moeten we hier mee omgaan? Naar hen luisteren en niet meer samen eten of samen feestdagen vieren? Of een ander gesprek aangaan? We vinden het heel verdrietig en naar voor de jongens dat ze zich zo ongemakkelijk voelen als we met zijn 4en zijn. Groet, een bezorgde ouder.

Hoi allemaal, Mijn ex-partner en ik zijn nu 4 jaar uit elkaar. De band tussen mijn dochter van 13 en haar vader is nooit heel goed geweest. Ze gaat al langere tijd met tegenzin naar haar vader. Ze gaat om het weekend naar haar vader samen met haar zusje. Begin oktober kwam ze op vrijdag huilend uit school dat ze echt niet wilde gaan dat weekend. Haar vader was toen al bij mij thuis en wachtte op haar zodat ze met hem mee kon. Ze heeft toen alles aangegeven waarom ze niet wil gaan. Ze geeft aan dat haar vader snel boos wordt, haar zusje voortrekt, hij niet naar haar luistert en dat ze liever bij haar moeder is. Dat weekend is ze niet gegaan. En was zichtbaar opgelucht. Ze vrolijkte helemaal op. De keer erna is ze 1 nacht gegaan. Dit wilde ze zelf. Maar ze had er z’n stress van dat ze lichamelijke klachten had. Maar is toch gegaan. Dit weekend heeft ze aangegeven niet te willen gaan. Haar vader vind dat we haar moeten dwingen en ze zich er maar overheen moet zetten. Ik vind dat we een tussen weg moeten zoeken die voor haar prettig is. Bv alleen zaterdag overdag en daarna weer naar mij. Maar hij wil dit niet. Hebben jullie advies?

Ik heb een vriend en hij heeft net als ik 2 kinderen. Zijn zoontje van 4 jaar was eerst heel erg open, maar we merken dat hij het nu steeds lastiger vindt en zich afsluit. Inmiddels is hij 5 jaar en lijkt hij in conflict te zijn tussen mij en zijn moeder. Ik zeg nooit iets slechts over zijn moeder en ben juist positief. Aan de andere kant lijkt dit minder goed te gaan. Wij hebben al uitgelegd dat ik nooit zijn mama kan zijn en dat hij mij meer mag zien als een tante erbij. Hoe kan ik hem nog meer helpen?

Mijn dochter is vanavond heel resoluut. Ik ga niet met papa mee nadat papa boos is geworden omdat zijn ego is gekrenkt omdat zn dochter niet zo enthousiast was om papa te zien en niet bij mama weg wilde. Vervolgens heb ik haar moeten vertellen dat dit de afspraak is die er is gemaakt en dat we volgende week als ze terug wis we samen hier naar gaan kijken. Inmiddels is mijn moederhart gebroken en heb ik haar tegen haar wil in meegekregen met haar vader.. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin goed te ondersteunen, niet tegen de regels in te handelen en haar het gevoel te geven dat ik haar begrijp en snap en en en....

Goedenavond, Afgelopen week heb ik het webinar mbt 'steun' gekeken, en heb nog een concrete vraag. Ruim een jaar geleden zijn we gescheiden, en onze kinderen (nu 10 en 8) leken daar in eerste instantie een weg in te vinden. Sinds de zomer, en twee verhuizingen verder, merken we (beide ouders) veel verdriet bij met name onze oudste. Aangeven dat er verdriet is lukt, ook dat het met de scheiding te maken heeft. Er verder woorden aan geven lukt niet. En het liefst wordt alles weggestopt. Op welke manier kunnen we hem een opening bieden om hier over te praten en/of de 'juiste' vragen stellen en/of op welke manier voor hem er te zijn. Hebben jullie tips cq handvatten hoe hier mee om te gaan? Alvast bedankt!

Hoi! Sinds een paar maanden ben ik gescheiden. Dat is mijn keuze. Er was geen ruzie oid, maar mijn ex en ik zijn uit elkaar gegroeid, kort gezegd. Behalve mijn ex, hebben mijn prachtdochters van bijna 12 en 14 jaar het er moeilijk mee. Naar mij willen ze niet of nauwelijks praten over hun gevoelens over de scheiding. De oudste van 14 zoekt de confrontatie steeds meer op met mij. Als jij mij pijn doet, dan doe ik jou pijn, zijn letterlijk haar woorden. Dat betekent geen contact op de dagen dat zij bij haar moeder is, overal Nee op als ik met haar thuis ben en/of negeren, schelden op mij en verwijten maken. Ik begrijp dat dit uitingen zijn van haar verdriet en boosheid, maar het maakt de verwijdering tussen ons snel groter. En dat is het laatste wat ik wil. Ik heb hulp gezocht bij een psychologe, maar ik hoor ook graag jullie ervaringen en tips. Hoe kan ik haar de ruimte bieden voor haar emoties, zonder dat dit ten koste van gaat van respect of een constructieve houding?

Mijn man en ik liggen in scheiding. Met kinderen in puber leeftijd is dat echt vreselijk. Voor hen vooral, maar natuurlijk ook voor ons. Nu ben ik de boksbal van onze oudste dochter. Ze schreeuwt me dingen toe, echt vreselijk. Heel persoonlijk kwetsende dingen, echt buiten alle grenzen. Ik voel haar onmacht, maar het lukt me niet om mijn mond te houden. Ik kan het niet accepteren, maar weet ook dat ik olie op het vuur gooi. Wat kan ik doen om die situaties niet te laten escaleren en hoe krijg ik haar zover om er met iemand over te praten. Ze zegt ook verontrustende dingen over wat ze wil of gaat doen… het maakt me zo machteloos om haar verdriet, boosheid en machteloosheid te zien en voelen.

Hoi Allemaal, Ik ben al 6 jaar gescheiden, mijn dochter is nu 8 jaar. Wij hebben co ouderschap, dus om de week. Sinds ruim een half jaar geeft ze aan dat ze niet meer naar papa wil, of eerder weg wil, en ze er echt niet wil zijn. Ze kan het niet goed vinden met haar stiefmoeder en zusjes.. Haar vader wil alles zo houden, want hij wil haar gedrag niet belonen hoe ze daar doet.. maar ze is duidelijk ongelukkig .. ik praat met haar, luister naar haar Maar wat kan ik nog meer doen?

Hoi, Ik ben op zoek naar advies. Mijn dochter wordt tiener en haar vader en ik zijn gescheiden toen ze heel klein was. Zij heeft een goede relatie met haar vader en met mij, en we doen een paar keer per jaar iets samen, wonen bij elkaar in de buurt en de situatie is stabiel en rustig. Destijds bij de scheiding heb ik in een blijf-van-mijn-lijf-huis gezeten vanwege huiselijk geweld. Ik heb in die tijd diverse aangiftes gedaan van geweld en stalking. Mijn dochter weet hier allemaal niets vanaf en heeft er gelukkig geen herinneringen aan. Ze weet nog wel dat we in het bvml-huis zaten, ze kan het gebouw nog aanwijzen als we erlangs komen, maar ze weet niet wat voor plek het is. Ik vond het heftig om daar te wonen, maar zij vond het supergezellig en dat weet ze nog wel. Nu komt de vraag: wat vertel ik haar? Niets? Ze kan op een gegeven moment zelf googlen wat dat voor gebouw is, ontdekken dat je daar niet zomaar komt te wonen. Mijn motto is om geen geheimen te hebben, maar jarenlang heeft ze lekker haar eigen relatie met haar vader kunnen opbouwen zonder mijn bagage en dat wilde ik graag zou houden. Als ik haar iets vertel, kan ik het niet meer terughalen. Wat wil zij weten, denken jullie? Als ik het vertel snapt ze wel waarom hij nooit verder mag komen dan de voordeur, dat ze haar huissleutel niet mag meenemen naar hem, etc. Ik ben wantrouwig en trek bepaalde grenzen heel strak. Ik hou er niet van dat ik smoesjes verzin, ze voelt heus wel aan dat het smoesjes zijn.

Hoi, Ik heb co-ouderschap over mijn dochter van bijna 3. Als ze 3 jaar wordt moeten haar vader en ik een school voor haar kiezen. We hebben goed contact en eten nog een keer in de week samen dus ik heb er vertrouwen in dat we er samen uit gaan komen. Ik vind het wel een lastige keuze, we wonen inmiddels allebei aan de andere kant van de stad, zo'n half uur fietsen van elkaar vandaan. Ik zou graag jullie ideeën willen horen over het kiezen van een school bij één van ons in de buurt of juist in het midden. Wat zou jullie voorkeur zijn? Altijd wat verder moeten fietsen naar school en vrienden of toch liever soms vrienden dichtbij en soms ver weg? Wat zou voor jullie nog meer belangrijk zijn in deze keuze? Ik hoor het graag, Groetjes, Daniek