Zorgen dat hij niet weggaat

Hoi Sophie, Bedankt voor je berichtje op ons forum! Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie voor je is. Je weet niet wat er gaat gebeuren en je ziet het verdriet van je moeder. Ook kan ik me voorstellen dat het onwijs vervelend is om je vader niet te begrijpen en te zien dat hij erg veranderd is. Je vertelt dat je moeder je in vertrouwen heeft genomen. Heel erg fijn dat ze dat bij jou kan en wil. Dit was bij mij en mijn moeder ook het geval. Ik vond het vroeger namelijk heel fijn dat ik er kon zijn voor mijn moeder en dat ik ervoor kon zorgen dat zij zich iets beter voelde. Ook mijn moeder vertelde dan dingen tegen mij die ik anders nooit te horen kreeg. Ik was ongeveer 17 jaar en dacht dat ik het allemaal wel aankon. Maar het is super lastig om dan 'onpartijdig' te blijven kijken naar je vader en er zelf geen last van te hebben. Ik wil je daarom ook meegeven dat het soms de situatie voor jou wel moeilijker maakt. Je hoort namelijk dingen die je als kind zijnde niet hoort mee te krijgen. Ook al ben je 17 en denk je dat je het allemaal wel aankunt, het maakt het soms wel super moeilijk. Je wilt het dan namelijk voor je ouders op gaan lossen en dat gaat echt niet. Ik snap dat je er wilt zijn voor je moeder, maar mijn tip is om je er zo min mogelijk mee te bemoeien. Als je moeder haar verhaal kwijt wil, probeer haar dan uit te leggen dat je liever hebt dat ze tegen iemand anders praat dan tegen jou, hoe moeilijk dat ook is! Ook vertel je dat je graag wilt praten met je vader, maar dat je niet wilt dat dit gevolgen heeft voor de relatie. Het belangrijkste wat ik erover kan zeggen is: jij als kind kan er nooit voor zorgen dat een relatie kapot of weer gemaakt kan worden. Hoe stom dat ook is, de relatie tussen jouw vader en jouw moeder is tussen hun en daar kan jij niets aan veranderen. Je kunt er dus ook niet voor zorgen dat hij niet weggaat en ik denk dat je ook niet moet willen dat jij die rol gaat nemen. Ik denk wel dat het slim is om te praten met je vader en hem te vertellen dat je het heel vervelend vindt dat hij de laatste tijd heel erg veranderd is en dat je het gevoel hebt dat je hem niet begrijpt. Ik denk dat dat voor jezelf meer rust geeft als je hierover met hem praat. Heel veel sterkte! Liefs, Lynn.

Hallo Sophie, Het is vervelend wat je doormaak, en hopelijk komt er snel rust zodat je gewoon weer vrolijk verder kan zeg maar. Wat ik als tip zou geven om dit aan te pakken is om rustig of met allebei je ouders of een van hen te praten, te vertellen wat jij ervan vind en wat jij erbij voelt en aangeven wat jij graag anders zou zien of zou willen. Ik snap dat dit erg moeilijk is want zelf durf ik dat ook niet