Zes jaar

Beste M., Dankjewel voor je berichtje. Goed dat je om hulp vraagt op ons forum. Het is zeker niet leuk voor jou dat je je agressief voelt en dat soort buien hebt. Is het een idee om hierover eens te praten met bijvoorbeeld een aardige leraar of lerares waar je goed mee kan opschieten? Of een oma/opa, een bekende in de buurt of op school? Het is namelijk goed om je gevoelens te uiten en anderen duidelijk te maken hoe jij je voelt. Ik herken het wel: ik had jaren geleden ook buien waarin ik me boos voelde. Dan zocht ik wel eens ruzie met iemand of schold ik veel, terwijl ik dat normaal gesproken niet zo snel doe. Dat komt gewoon doordat je je gevoelens 'opkropt': lange tijd voel je je down en dan groeit de woede in je hoofd, maar het kan er niet goed uit. Het lijkt erop dat je moeder behoorlijk veel heeft meegemaakt en dat je vader haar pijn heeft gedaan. Toch betekent dat niet dat zij het contact mag verbieden. Jij wil je vader misschien graag weer eens zien, weer eens spreken. Dat moet zij ook kunnen begrijpen. Heeft je vader nooit gebeld of jou nooit een brief geschreven? Misschien kun jij dat eens doen. Een brief waarin je al je gevoelens opschrijft. Ook zou ik eens goed met je moeder gaan praten. Ik zou haar vertellen dat het voor jou heel onbegrijpelijk is dat je je vader niet kan/mag zien. En dat jij je daardoor niet goed meer voelt, dat je agressief en boos wordt, ook in de klas. Dat is niet fijn en dat zal jouw moeder zeker begrijpen! Het mag niet zo zijn dat het jouw ontwikkeling en je gevoelens in de weg zit. Veel succes en sterkte, kop op! ;-) Yannick

Hoi M, Het moet denk ik erg lastig voor jou zijn dat jij je vader al zo lang niet gezien hebt. Je moeder kan hem wel een sukkel vinden maar het blijft toch jouw vader. Wat hij dan ook gedaan heeft. Het lijkt mij heel frustrerend dat als je dit aangeeft bij je moeder, zij het niet serieus neemt. Niet om je moeder te veroordelen, misschien zijn er dingen gebeurt waardoor het heel begrijpelijk is dat zij je vader liever niet ziet. Echter geldt dit niet voor jou. Ik hoop dat je moeder dat kan begrijpen, hoe lastig dat misschien voor haar kan zijn. Wat betreft je woede aanvallen. Ik begrijp dat deze voortkomen uit je frustratie en woede omdat je je vader niet kan zien en omdat je niet begrepen wordt. De manier waarop je ermee omgaat is alleen niet goed. Andere kinderen waarvan de ouders niet gescheiden zijn kunnen daar niks aan doen. Ze verdienen het niet om gehaat te worden. Dat zij niet weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben betekent niet dat ze wel naar jou kunnen luisteren, jou kunnen troosten en hun best kunnen doen om jouw te begrijpen. Je doet ook jezelf te kort! Misschien helpt het om er met iemand over te praten. Gelukkig heb je je bff's . Misschien helpt het ook om met een leraar of vertrouwenspersoon op school te praten. Die kan je helpen om je woede en frustratie op ern andere manier kwijt te kunnen en misschien ook wel moet je moeder praten en kijken of het tkch mogelijk is als jij af en toe cobtact hebt met je vader. Veel succes Liefs evi

mijn ouders zijn ook gescheiden het is echt naar als je je vader niet ziet ik wil alleen maar zeggen dat ik je veel sterkte wil wensen en als tip: als je boos word ga dan even apart staan en ga tellen of koop een boxbal en ga daar dan tegen aan slaan. ik weet hoe rot het is ik heb het ook. veel succes liefs esmee