WTF

Hey Koek3, Dank je voor je berichtje! Goed dat je hier terecht bent gekomen met je verhaal. Het klinkt als een hele nare situatie. Ten eerste zou ik je willen zeggen: Laat niemand je vertellen dat je dom bent. Dat ben je niet, en dat je op het gymnasium zit is daar zeker ook bewijs van. Het klinkt alsof je moeder veel onverwerkte emoties heeft, of ergens last van heeft wat ze niet goed kan uiten, en dat ze daarom niet zo aardig doet. het zou heel goed kunnen dat het een vorm van wrok over iets is die op deze manier naar buiten komt. Hoogstwaarschijnlijk voelt ze zich heel vervelend! Desondanks moet ze dat natuurlijk niet op jou en jouw vader afreageren, maar misschien moet je proberen het haar niet te veel kwalijk te nemen, het zou kunnen dat ze het zelf niet in ziet. Misschien kun je haar een brief schrijven waarin je dit allemaal uitlegt? Misschien ziet ze het dan zelf ook! Één ding moet je goed onthouden: Het ligt niet aan jou, het is niet jouw schuld. Dat meen ik. Alsjeblieft, weet dat: Het ligt niet aan jou (dat kan ik niet vaak genoeg zeggen). Heb je er al eens aan gedacht om met iemand te gaan praten, een psycholoog bijvoorbeeld? Er zijn ook gezinstherapeuten die zouden kunnen helpen! Hopelijk helpt dit je een beetje, heel veel succes ermee! Liefs, Emma

hey koek3, wat naar allemaal! ik had dit een tijdje geleden ook met mijn stiefmoeder, ze was alsmaar boos en chagrijnig en als ik een vraag over school had en het haar vroeg (omdat mijn vader het niet wist) dan deed ze alsof ik heel dom was en zei ze dat ik beter moest lezen. Dit was helemaal niet leuk, en mijn stiefmoeder was eerst niet altijd zo chagrijnig. Ik en mijn broertje werden er helemaal gek van daarom heb ik haar een brief geschreven waarin ik schreef dat we het helemaal niet leuk vonden dat ze steeds zo chagrijnig en boos was en dat dat een hele negatieve sfeer in het huis bracht. deze brief hebben we ook naar mijn vader doorgestuurd. ze heeft die brief gelezen en daarna hebben we het er nog een keer met z'n allen over gehad, het heeft heel erg geholpen ze doet nu haar best om gezellig te doen. als ik jou was zou ik een brief schrijven en er met je ouders over praten, dat kan zelf of met de hulp van een therapeut of familielid ofzo. heel veel succes, en goed dat je het hebt gedeeld op het forum! veel liefs

Hallo Koek3 Ik herken veel van mezelf in jouw verhaal. Ik vond mijn moeder ook altijd onmogelijk en heb me soms ook wel afgevraagd hoe het zou zijn als ze er niet meer was. Zou ik me dan rustiger voelen, of juist bezwaard omdat we niet zo'n hechte relatie hadden en we niet meer de kans zouden hebben om dat goed te maken. Na veel ruzies en spanningen ben ik op mijn 18e uit huis gegaan. Voor mij heeft dit veel goed gedaan. De afstand zorgde ervoor dat de momenten dat ik bij mijn moeder was, wat minder spannend waren. Ik weet dat mijn moeder veel van me houdt, maar ik voel het niet altijd. Onlangs ben ik erachter gekomen dat mijn moeder een persoonlijkheidsstoornis heeft. Voor mij heeft dit veel duidelijk gemaakt, waarom ze zich op een bepaalde manier gedroeg etc. Ik wil natuurlijk niet zeggen dat jouw moeder een persoonlijkheidsstoornis heeft. Maar vaak ligt de oorzaak niet bij ons, de kinderen, en is er een externe oorzaak van de reacties van jouw moeder. Voor een kind is het heel moeilijk om uitbarstingen niet persoonlijk op te vatten en het naast je te laten. Mij heeft het geholpen om er met een psycholoog over te praten, al was het alleen maar om er over te vertellen, want ik kon het nergens anders vertellen. De gesprekken met de psychologe hebben me geholpen om sterker in mijn schoenen te staan en hebben mij handvaten gegeven om kalm te reageren of zelfs helemaal niet. Ik hoop dat jij een manier vind voor jezelf om met je moeder om te leren gaan. Of dat nou is door te praten met een professional, er over te schrijven of een andere activiteit waar jij je emoties in kwijt kan. Liefs, Rosa

heey, ik heb alles gelezen... ik was eerst bang om de reacties te lezen maar ik heb et toch maar gedaan. ik las iets over een wrok over iets, in de reactie van Emma. daarom even over mijn moeder: mijn moeder heeft een hele nare jeugd gehad, ik weet niet de details maar de moeder van mijn moeder is een heks!!! ze vind het heel lastig om er over te praten. ik heb haar wel eens gevraagd voor een psycholoog maar dat wil ze ABSOLUUT NIET!!!! volgens mij wil ze die hele fase niet nog een keer herbeleven. maar ik, ik weet niet of ik het wil? een psycholoog? weet niet.... er stond ook in een reactie dat het heel moeilijk is voor een kind om uitbarstingen niet persoonlijk op te vatten en het naast je te laten. daar heb ik ervaring mee... niet om stom te doen maar... als iemand mij al sukkel noemt blijft het in mijn kop zitten, hoe vaak ik ook tegen me zelf zeg: "het was een grapje, neem het nou niet serieus!!!" maar dan blijft het gewoon een week in mijn kop zitten. -.- en een brief: blijkbaar is het niet gek om dat te doen, ik heb dat al vaker gedaan. het helpt alleen maar voor 1 dag en daarna is mijn moeder weer zo rottig als eerst. bedankt voor reacties xx iemand nog tips? ps: ik waardeer het echt als iemand reageert daar vrolijk ik van op :)

ik snap je ik heb dit met mijn vader♥♥

Hey Koek3 Wat vreselijk om te lezen... Ik zelf heb een hele sterke band met mijn moeder. Ik heb aan haar gevraagd wat ik jou als advies zou kunnen geven en mijn mam zei: Blijf herhalen dat je het niet leuk vind zoals ze doet! keer op keer... Misschien helpt het? heeeel veeeeel sterkte meissie en blijf vooruit kijken en ga door!! Xx Lotte

Hoi ik ben yuki twaalf jaar oud. Mijn ouders zijn ook gescheiden. En ik snap je wel een beetje....... Oké ik heb een tip bedacht. Ik weet niet of je mee eens bent maar ik zeg het toch........ Tip 1 : naar de huis arts gaan en om de hulp vragen Tip 2 : iemand zoeken die je kan helpen Tip 3 : meer berichten hier in villa pinedo en mensen laten troosten Dat was het, ik zou ook een paar berichtjes zetten over mij verhalen of gebeurtenis over en scheiding tussen mij ouders want ik heb ook een hulp nodig . Ik weet niet of je eens bent met mijn tips maar probeer het als het kan het is wel moeilijk hè ik snap het maar toch nog succes!!

Haai Koek3, ik herken me heel erg in jouw verhaal. Toen ik nog thuis woonde had ik ontzettend veel ruzie met mijn moeder en had het gevoel dat zij me niet begreep. Wat ik heb gedaan is alles van me afgeschreven in een dagboek. Daar los je natuurlijk de problemen niet mee op, maar het kan wel ontzettend opluchten! Ook vond ik sporten heel erg fijn, even alle boosheid eruit rennen.. Je kunt ook eens proberen om met je moeder te praten? Al kan ik begrijpen dat dat lastig is (ik kon vroeger ook nooit met mijn moeder praten over dingen). Probeer iemand te vinden waarmee je wel kunt praten over je gevoelens, want dat is ontzettend belangrijk. En soms zijn dingen niet altijd 1, 2, 3 op te lossen, dus probeer het zo aangenaam mogelijk te maken voor jezelf :) Liefs, Janouk

Ik snap je helemaal heb ik soms ook maar ja het hoort helaas bij het leven

Ik snap ju gistere avind Haden mijn auders ruzi