Het echte verhaal

Beste L.W., Wauw, wat een verhaal. Je beschrijft alles heel beeldend, waardoor je als lezer meevoelt en echt kunt indenken hoe jij je gevoeld moet hebben (en hoe je je nu dus nog steeds voelt). Moedig van je. Echt waar. Het is niet makkelijk om zo oprecht het hele verhaal te vertellen, zeker niet op een website. Ik heb hier ook voor gekozen, een paar jaar geleden. En drie keer raden: mijn vader is ook meerdere keren vreemdegegaan, met verschillende vrouwen. Ik was wóedend en wilde hem een tijd niet zien. Nu heb ik een geweldige band met hem. Beter dan ooit. Vroeger deden we wel toffe dingen maar dat verdween langzaam voor de scheiding. Pas na die tijd en de verwerking die ik heb doorgemaakt, zijn we elkaar echt gaan opzoeken en hebben we een betere band dan ooit tevoren. Ik zeg dit om te laten zien dat het dus wel kan. Niets is onmogelijk. Jouw reactie is heel begrijpelijk. In jouw ogen is hij de oorzaak van de scheiding (deels is dat natuurlijk zo, maar vaak spelen er al langer meer factoren mee). En de oorzaak van de roddels. Die akelige roddels... ik woon zelf ook in een dorp en weet precies wat je bedoelt. Maar het kan dus wel: soms voel je dat je afstand wil nemen. Dat je tijd voor jezelf wil om alles op een rij te zetten én aandacht wil besteden aan anderen om je heen. Het is ook goed om dit te doen, want je moet altijd luisteren naar je hart. Praten met mensen, blijven doen waar je passie ligt (hobby, sport) en afleiding zoeken. Dat je een brief hebt geschreven vind ik ook sterk. En moedig. Het is goed om nu rust te nemen, tijd voor jezelf. Er komt vanzelf een moment dat je toenadering zoekt of dat hij jou zal aanspreken. De bal ligt bij hem. Hij moet het initiatief nemen. Als jij voelt dat je toch zelf wel graag met hem wil praten (of schrijven natuurlijk), moet je dat ook gewoon doen. Vijf jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. Ik was ook boos, zag mijn vader niet, snapte het niet, voelde me klote, verloor mezelf soms even.. Maar je wordt er sterker van. Je krijgt een rechte rug en wordt volwassener. Zolang je maar praat met de mensen waar je van houdt en niet al je emoties probeert weg te stoppen. Emoties komen namelijk altijd terug als ze niet verwerkt zijn. Zie het als een dal, vaak een lang dal, dat uiteindelijk leidt naar het zonlicht ;-) Sterkte, ook jij bent een kanjer. Yannick La Gordt Dillié

Hoi L.W, Wat een heftig verhaal zeg! En wat dapper dat je dat hier durft te delen. Ik snap je boosheid ontzettend goed, die heb ik zelf na de scheiding van mijn ouders ook heel erg veel gevoeld. Ik wilde hem niet zien, niet horen en het liefste nooit meer iets met hem te maken hebben. Maar nu, jaren later heb ik wel weer contact met hem en kunnen we weer normaal met elkaar omgaan. Zoals Yannick ook al aangaf, niets is onmogelijk. Ook normaal contact met je vader niet. Maar dit moet natuurlijk wel op een tempo gaan waarbij jij je prettig voelt. Dat je nu het gevoel hebt afstand te willen nemen en hem voorlopig niet wil zien of spreken is heel begrijpelijk. Het is natuurlijk absoluut niet goed wat hij gedaan heeft maar ook hier moet ik Yannick nog een keer bijvallen; er spelen vaak bij een scheiding ook al veel meer dingen veel langer mee. Blijf nu vooral lekker je eigen ding doen en doe waar je je prettig bij voelt. Ga lekker hockyen, spreek met vriendinnen af, doe je best op school en blijf vooral ook praten. Er komt vanzelf een moment dat jij of je vader de behoefte heeft om toenadering te zoeken. Ik weet hoe vervelend en pijnlijk een scheiding kan zijn maar ik weet ook dat je er sterker uit kan komen. Volwassener en krachtiger. Zolang je je emoties niet negeert en ze niet opsluit, hierover blijft praten heb ik er vertrouwen in dat je het nog heel ver gaat schoppen. Heel veel sterkte en liefs, Meike