Altijd ruzie

Mijn ouders zitten nu ook in scheiding en dat vind ik echt niet leuk. Maar ik kan je vertellen dat het echt heel goed voelt om er met iemand over te praten. Met school, met een vriendin etc. En als je nauwelijks contact heb met je ouders is dat ook niet zo goed. Ik zou contact opnemen met een professionele psycholoog of de kindertelefoon. Ik wens je heel veel sterkte en succes Jori

lieve anoniem! Soms zou je je ouders wat he! Ze begrijpen jou niet. Of laten dat in ieder geval niet merken. En als het op jou aankomt dan ligt het aan jouw 'puber' zijn. Wat je ouders niet begrijpen is dat jij aan hun vechtscheiding onderdoorgaat.. En misschien wel positieve aandacht wilt. Je slaapplaats is de ultieme schuilplaats he;) heerlijk! Maar verschuil je er niet te veel, laat je gezicht veel zien bij vriendinnen als je gezellig wat gaat drinken of wat leuks gaat doen. Probeer beneden een boek te lezen of iets actiefs te doen dat je ouders doorhebben dat jij ook een leven hebt! desondanks begrijp ik je heel goed wanneer dat niet gaat. Ik schrok even heel erg dat je zelfs zelfmoord overweegt! Probeer die gevoelens te vermijden of te uiten door te sporten, praten, boksen, zingen, schreeuwen etc. en juist ontzettend leuke dingen te gaan doen met je leuke vriendinnen:)! Het is zó zwaar optimistisch te blijven, maar deel al je gevoelens met je beste vriendin! Dat als je er pessimistisch bij zit en er compleet doorheen zit je altijd bij haar terecht kan en dat ze alles weet. En je bent veel en veel te jong nu te stoppen met leven! Er ligt zo een ontzettend leven voor je, die nu even uitzichtloos lijkt, maar houd moed! Wees sterk en laat jou doel nu zijn je ouders het tegendeel te gaan bewijzen en sterker dan hen te zijn, te laten zien hoe het wel moet! Laat ze een poepie ruiken;)! Hoe lastig dat soms ook is.. Probeer je gevoelens continu te uiten, hou je taai en soms breken is ook goed en totaal niet erg! Hou vol, je komt er! Hoe lang het ook lijkt te gaan duren! O en probeer vooral te genieten van de rest van het leven en geloof in jezelf! x

Dag Anoniem, Bedankt voor het delen van je verhaal. Dit was een heel zwaar bericht voor mij. Dus ik kan me jou situatie niet eens voorstellen. Je bent een zeer dapper meisje dat je je verhaal durft te vertellen. Het is nooit leuk om te horen als je ouders iets negatiefs tegen je zeggen. Ouders horen dat soort dingen niet te zeggen tegen hun kind. Als ik jou was dan zou ik ook snel naar mijn kamer toe gaan. Dat is helemaal niet erg. Soms is het goed om alles even uit te huilen. In jou situatie is dat zeker niet verbazingwekkend. Heb je wel contact met de rest van je familie. Bijvoorbeeld ooms, tantes, neefjes en nichtjes? Ik weet zeker dat je een heel leuk meisje bent en dat veel meer mensen dat vinden. Heb je al eens met je huisarts hierover gesproken? Hij kan naar je luisteren en een paar beslissingen samen met je doornemen. Daarnaast heb je het over leuke vriendinnen. Heb je het al met hen erover gehad. Zij kunnen je dan erdoorheen loodsen. Vrienden staan klaar voor je in de goede tijden, maar tijdens de slechte tijden zijn ze er voor je! Ik weet zeker dat ze je graag willen helpen als ze je situatie kennen. Natuurlijk hoef je je verhaal niet te doen bij iedereen, want sommigen zullen het niet snappen. Daarnaast zijn er op vrijwel alle scholen een vertrouwenspersoon. Zij hebben op school de functie om te luisteren naar jongeren en ze (proberen te) helpen. Zij kunnen heel erg goed naar je luisteren en geven je vaak oplossingen hoe je met een bepaalde situatie om kan gaan. Het is zo moeilijk om te zien dat je al gedachtes hebt gehad over zelfmoord. Ik ken ook een paar mensen die daaraan hadden gedacht toen we met z'n allen op de middelbare school zaten. Ze hadden het toen ook zwaar, maar naarmate ze over hun problemen spraken en echt het gevoel kregen dat er naar ze geluisterd werd, gingen die gedachtes steeds meer naar hun achterhoofd. Daarna verdwenen die gedachtes. Hopelijk gebeurt er bij jou hetzelfde als jij er met iemand over gaat praten. Dat zou ik heel fijn vinden voor je. Je moet alleen aan je eigen verwachtingen voldoen. Je hoeft je niet naar iemand anders zijn/haar verwachten te werken als dat niet comfortabel voor je aanvoelt. Als het even niet goed gaat, richt je dan op hetgene waarom het niet goed gaat. In dit geval door de (v)echtscheiding van je ouders. Wat je kunt doen is je ouders eens confronteren, hoe moeilijk dit ook is. Je kan dan je gevoelens uiten met wat ze tegen je zeggen en hoe jij je voelt over de manier waarop ze uit elkaar gaan. Wat denk ik voor jou het meest nuttig is, is om te zeggen hoe jij je voelt. Als je het niet met allebei je ouders tegelijk kunt doen dan kun je het als eerst met een van je ouders erover hebben en daarna met de ander. Ik wil nogmaals benadrukken dat je dapper bent dat je je verhaal hebt gedeeld. Als je er eens met iemand over wilt praten kun je altijd de Kindertelefoon bellen. Daar spreken ze vaker met kinderen die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt. Zij kunnen heel goed luisteren en je mogelijk ook helpen je situatie de baas te zijn. Ik hoop dat je iets hebt gehad aan deze tips. Ik hoop voor je dat je situatie snel beter wordt. Dan kan je weer genieten van je leven en weer plezier hebben met je vriendinnen. Ik hoop dat de scheiding van je ouders ook snel achter de rug is op een goede manier. Dan heb je weer rust in je hoofd. Misschien is de online workshop voor volwassenen iets voor je ouders. Hierin krijgen ze informatie hoe ze beter kunnen omgaan met de scheiding, zodat het zo makkelijk voor jou gaat. Met vriendelijke groeten, Bob

heey anoniem meisje, jeetje wat een heftig verhaal... ik schrik er echt heel erg van. mijn ouders zitten ook in een scheiding en ik heb ook vaak ruzie met mijn moeder.. daar woon ik namelijk het meest. ik moet dit jaar 2vwo over doen, vanwege: concentratie problemen en slecht gedrag + slechte cijfers. het is allemaal heel begrijpelijk als alles dit jaar wat moeilijker is. ik moest me er ook bij neerleggen! volgend jaar zal de scheiding nog niet afgelopen zijn en zal ik waarschijnlijk nog steeds concentratie problemen hebben. ik heb daarom ook me erbij neergelegd dat het misschien wel goed is om een jaartje opnieuw te doen. stel het is volgend jaar nog moeilijk, heb je het toch nog iets makkelijker, want geloof mij, 2vwo is een pittig jaartje. daarnaast kunnen je ouders hier niet boos om worden als jij het niet haalt. het is heel logisch allemaal. heel je wereld stort namelijk in en tuurlijk wil je dan niet aan een toets zitten en daar voor leren. wat betreft je ouders. ik snap dat je ze wil vermijden, maar probeer dat zeker niet te doen. ik heb die behoefte soms ook, maar soms is het ook heel gezellig. je moet kijken of je met je ouders kan praten en/ of je schrijft een brief met daarin wat je bezighoud! heb je al een vertrouwenspersoon geprobeerd? ik zit daar ook bij en die praat ook met mijn ouders en dat helpt heel erg. en ga zeker niet je leven weggooien. je ouders gaan uit elkaar en natuurlijk doet dat pijn, maar dit is jou leven en dat kunnen je ouders hoe dan ook niet zo kapotmaken dat jij niet meer wil leven. dat zijn ze niet waard. ik hoop dat ik je heb kunnen helpen en heel veel sterkte! liefs Sanne

Wat een heftig verhaal. Ik snap je best goed. Niemand zou in zo'n situatie willen zitten. Maar het idee van zelfmoord moet je echt uit je hoofd zien te krijgen. Je bent pas jong en je kan nog zoveel leuke dingen meemaken. Die dingen kan je je nu misschien nog niet inbeelden maar dat komt wel. Ik stopte ook altijd mn verdriet en emoties weg en lag op mn bed te huilen. Maar doordat ik iemand heb gevonden om mee te praten voel ik me echt een stuk beter. Ik vind het heel erg van je ouders, want ze vergeten je eigenlijk. Ze denken alleen aan zichzelf. Dat is heftig. Ikzelf heb een brief aan ze geschreven. Als je je emoties niet met woorden kwijt kan moet het maar op papier. Maar in ieder geval, praat erover! je emoties blijven wegstoppen werkt niet want vroeg of laat word het alleen maar erger waardoor er misschien welke rare dingen door je hoofd zullen schieten. Het komt echt goed! Sterkte