Elke dag ruzie

Hoi Bo, Wat knap dat je hier je verhaalt deelt! Wat een heftig verhaal zeg. goed van je dat je hierover durft te schrijven op dit forum! Ik kan me voorstellen hoe vervelend het voor je is als je moeder dingen roept zoals ga maar naar je vader en het voelt alsof ze je overal de schuld van geeft! Ouders kunnen uit woede of verdriet helaas veel roepen wat ze eigenlijk niet menen en niet zouden moeten zeggen.... Zo te lezen zit je moeder op het moment niet goed in haar vel.. Heb je geprobeerd om dit op een rustige manier een keer met haar te bespreken? waarom ze doet wat ze doet en zegt wat ze zegt? een keer goed uitleggen hoe jou dit raakt en wat dit met jou gevoelens doet.... Wanneer dit niet mogelijk is zou je misschien een brief aan je moeder kunnen schrijven met je gevoelens zodat ze je misschien begrijpt. Dat het voor jou allemaal heel moeilijk is op het moment. Verder is het voor jou misschien mogelijk om met iemand te praten die je vertrouwt? heb je misschien een leuke lerares of iemand op school waar je alles een keer mee zou kunnen bespreken? zodat jij je ei kwijt kunt en iemand je misschien kan helpen in deze situatie.. Of misschien een ander familielid? een oma of tante waar je je verhaal aan kunt vertellen en die misschien met je moeder zou kunnen praten? Ik hoop dat er iemand is die je vertrouwt en waar je jou verhaal bij kwijt kunt. Iemand die je door deze situatie heen kan helpen! Zo niet dan zou je kunnen bellen of chatten met de kindertelefoon http://www.kindertelefoon.nl/ hier kun je vragen stellen en gewoon eens praten met iemand over de situatie. Verder wil ik even kwijt dat je zeker niet het gevoel zou moeten hebben dat je niets waard bent. Want dan ben je namelijk zeker wel! Pas op jezelf en zorg goed voor jezelf. Wanneer je je ei kwijt wil of meer vragen wil stellen dan mag dat altijd hier! Ik hoop dat je wat aan de ideeën hebt. Liefs en heel veel succes met de situatie. Catlin

Hoi Bo, Wat een heftig verhaal en wat ontzettend dapper van je dat je het hier durft te delen. De situatie die je omschrijft is enorm naar, dat heb ik door. Ik heb zelf eigenlijk precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder, al die ruzies en het gescheld en weet als geen ander wat voor sporen het kan nalaten. Ik denk alleen dat je op dit moment ook een beetje in je moeder moet proberen te verplaatsen, hoe moeilijk dat ook is. Je verteld dat je ouders pas een paar maanden geleden uit elkaar zijn gegaan en dat je moeder oververmoeid is. Begrijp me goed, dit mag allemaal geen reden zijn om al deze dingen tegen een kind te zeggen, maar vermoeidheid en verdriet kunnen makkelijk omslaan naar woede. Ik denk dat het een goed idee is om een keer een brief aan je moeder te schrijven. Zo kan jij de tijd nemen om te bedenken wat en hoe je iets wil zeggen maar hoeft je moeder ook niet direct te reageren. Ze kan hem lezen op een moment dat voor haar prettig is en zo kan ze haar best doen om eerst over je woorden na te denken voordat ze boos wordt. Verder wil ik je door al mijn eigen ervaringen de volgende tip meegeven: Zorg dat je je afspraken nakomt, dat je je zo goed mogelijk gedraagt en dat je je klusjes hebt gedaan. Ik kan niet beloven dat op die manier alle problemen uit de weg geruimd worden maar ik weet wel dat het een fijn gevoel kan zijn om te weten dat je alles goed gedaan hebt en dat je moeder eigenlijk om niets boos is. Het zorgde er bij mij voor dat ik alles wat er tegen me geschreeuwd werd beter los kon laten omdat ik voor mezelf wist dat ik er alles aan had gedaan om het goed te doen. Voor nu wil ik je heel veel sterkte wensen, Liefs Meike

Hoi Bo, Wat goed van je dat je ons om hulp wilt vragen op het forum en dat je zo openhartig durft te zijn! Ik moet zeggen dat de situatie die je verteld die er tussen je moeder en jou speelt mij erg bekend voor komt. Na de scheiding met mijn ouders had ik precies dezelfde problemen met mijn moeder als die jij verteld over jou moeder. Zelf denk ik dat de reacties van je moeder inderdaad voortkomen uit een soort van vermoeidheid of hiernaast het verwerken van de scheiding, maar ik kan me echt goed verplaatsen in hoe moeilijk dit af en toe voor jou kan zijn. Bij mijn eigen moeder heb ik vaak het idee gehad dat ze al haar rot gevoelens over de scheiding en over haarzelf af moest reageren op iemand en dat ze dit bij niemand anders kon dan bij mij. Misschien dat dit voor jou moeder precies hetzelfde geldt. Natuurlijk is het niet leuk wanneer je moeder zo tegen je praat of boos wordt om hele kleine bijna nutteloze dingen, maar wat waarschijnlijk bij jou moeder ook zo zal zijn, is dat ze al deze lelijke dingen die ze doet of zegt eigenlijk helemaal niet menen. Het zou kunnen dat het ook in jullie geval zo is dat je voor haar de enige bent waar ze haar rot gevoelens bij kan uitten, maar dit geeft ook aan dat ze voelt dat jullie ergens een hele sterke band hebben, dat je moeder super veel van je houdt en ze dit juist bij jou doet doordat ze weet dat jij er toch altijd voor haar bent. Ze zeggen ook vaak dat mensen alleen maar boos worden op degene waar ze van houden, omdat ze weten dat zij toch niet weg zullen lopen, hoe lelijk ze ook zullen doen, maar voor jou begrijp ik dat het af en toe heel erg moeilijk kan zijn om hier mee om te kunnen gaan. Hoe moeilijk het ook is, is het soms misschien beter om haar af en toe maar even te laten gaan met alle dingen ze zegt. Het ligt echt niet aan jou, ook al kan dit voor jou soms misschien wel zo voelen. Mij heeft het altijd erg geholpen om er met iemand over te praten die dichtbij me stond, zoals familie en vrienden. Doe jij dit al met iemand? Het kan soms ontzettend opluchten om het er met iemand over te hebben en zo kan jij op die manier ook een beetje je ei kwijt. Hoe vervelend het ook is, je moeder heeft het op dit moment waarschijnlijk heel moeilijk met zichzelf. Wat hierbij een idee kan zijn om het een beetje leuker te maken, is dat het ook goed kan werken als jullie vaker iets leuks met elkaar gaan doen. Misschien dat, als je dit leuk lijkt, je eens een verrassing kan regelen voor je moeder om samen iets leuks te gaan doen. Zo versterken jullie de band met elkaar en zijn jullie er allebei even tussenuit. Hierdoor kunnen jullie allebei even met andere dingen bezig kunnen zijn, in plaats van alle vervelende dingen die er steeds gebeuren en al gebeurd zijn. Ik hoop voor jullie allebei dat het snel beter zal gaan, maar onthoud; Hoe lang het ook lijkt te duren, uiteindelijk gaat deze periode echt voorbij! Ik wens je veel sterkte, Liefs, Nadia

He bo Wat zei je nou dat over mishandeling? Dat is erg joh... maar dat je moeder zich zo gedraagt is erg én schandalig. Het is toch niet jou schuld? Je moet gewoon keihard in haar gezicht zeggen wat zij nou presies doet. En ben je al naar de jeugdzorg (of zo) gegaan. Ik wil wedden dat als je er iets van zegt,daar je echt geholpen wordt. Je kunt dit negeren omdat A. Ik drie jaar jonger ben en B. Dit advies is wat je waarschijnlijk al een keer of 1000 gehoord hebt...maar ik hoop dat je er wat aan hebt.. anthe

hoi bo, Als eerst wil ik zeggen dat het heel goed is dat je deze vragen hier stelt. Dit is een probleem dat wel tijd zal gaan kosten. Ik kan me voorstellen dat het voor jou niet fijn is dat er zo gereageerd word. Wat het denk ik is , is dat ouders in dit geval je moeder vaak bepaalde emoties niet onder controle hebben. Als jij dan thuis komt, komen er nog meer emoties en zorgen binnen , niet omdat ze je haat maar omdat je haar kind bent en ze van je houd. Als al die emoties oplopen kunnen mensen dat niet meer aan en raken ze dus overheat en beginnen ze rare dingen te roepen waar ze achteraf spijt van hebben. Omdat je moeder zo moe is van alles heeft ze ook niet de energie om alles aan te pakken en zo het weer goed te laten gaan. Wat ik zou doen is samen in therapie gaan. Dit klinkt ernstig, maar dat hoeft niet zo te zijn. Dan kunnen ze je ook helpen met het probleem met je vader. Succes Bo Groet Pim!