Blijft moeilijk

Beste CD, Wat een vervelende situatie voor jou zeg. Ik snap heel goed dat je even in een flinke dip zit en niet begrijpt dat er zoveel negatieve dingen achter elkaar gebeuren. Ik heb ook zo'n periode gehad, nu ongeveer vier jaar geleden. Ik ben weliswaar een man/jongen, maar geloof me: ook bij jongens kan een vriendschap soms ineens heel anders uitpakken dan dat je had verwacht. Ik had een vriend waar ik echt alles mee deelde en waar ik bijna elke dag nog even mee ging chillen, bij een van ons thuis. Maar later bleek het niet zo'n echte vriend te zijn. Hij dacht vooral aan zichzelf en liet weinig van zich horen, terwijl ik toen juist in een rot periode zat en zijn steun hard nodig had. Soms loopt het heel anders dan je dacht, en verwacht je het totaal niet. Maar dat gebeurt in het leven. Uiteindelijk kom je weer nieuwe mensen tegen, waar je echt vertrouwen bij voelt en die je nooit laten vallen. Soms zijn dat onbekenden, soms mensen die je nog van vroeger kent. En over de situatie met je moeder; ik zou inderdaad wel contact blijven houden. Maar je moet nooit iets forceren, het moet vanzelf gaan. Het is nooit fout om erover te praten met haar. Dan kun je al je gevoelens even kwijt en zij ook. Misschien dat jullie elkaar dan beter leren begrijpen. Dat kan trouwens ook via een brief, als je een gesprek even te lastig vindt of een te grote stap;) Verder vind ik het super om te lezen dat je zo hard knokt voor school. Ik heb ook periodes gehad dat het minder ging en de resultaten tegenvielen. Maar je krijgt uiteindelijk altijd waar je voor gevochten hebt, waar je je best voor hebt gedaan. Misschien niet in één keer, maar dan vervolgens wel bij de tweede poging! Ik ben zelf bijvoorbeeld naar havo gegaan, nadat vwo echt te moeilijk voor me was. Ik voelde me niet fijn in de klas en de leerwijze. Havo paste beter bij me. Ik wilde eigenlijk een vwo-diploma halen, maar nu ben inmiddels afgestudeerd aan een hbo-leiding en eigenlijk best trots dat ik dit (door m'n havo-diploma) jaren geleden heb gehaald. Soms lukt het gewoon niet, hoe hard je ook je best doet. Een stapje terug is niet erg. Maar inderdaad: soms overtref je jezelf en lukt het ineens wel! Soms kan zo'n studiebegeleiding je al in de goede richting helpen. Ik wens je heel veel succes en sterkte de komende tijd. Hopelijk heb je iets aan mijn reactie;) Groetjes, Yannick

Dag CD, Bedankt voor het delen van je verhaal met ons. Het is wel een aangrijpend verhaal zeg. Het lijkt alsof het ene na het ander gebeurd. Vaak wordt er wel gezegd dat mensen vrienden blijven na een relatie gehad te hebben, maar dat blijkt toch lastiger dan dat ze dachten. In het begin lukt het nog zowiezo niet. Geef het tijd. Als jullie nog gevoelens hebben voor elkaar dan wordt het ook moeilijk. Maar ik hoop dat het jullie wel zal lukken. Gaat het op dit moment beter met je dan toen het uit ging? Helaas leren mensen pas later wie hun echte vriend(inn)en zijn. Jammer dat het zo is gegaan. Ik hoop dat je nog wel een paar vriendinnen hebben die je steunen. Bijvoorbeeld de vriendinnen met wie je vroeger niet vaak sprak. Misschien kan je steun krijgen van hen. Dat is totaal niet okay. Je moeder die dat soort dingen doet is niet goed bezig. Je moet haar erop aanspreken. Zeg wat dat soort dingen met je doen. Ook al is het wel duidelijk wat dat soort dingen doet met een kind van een ouder. Het is goed om door te zetten, want dan haal je het wel. Dat gebeurd helaas niet als je bij de pakken neer blijft zitten. Dat vind ik bewonderenswaardig van je. Ik hoop dat je op het eind je diploma haalt, de situatie met je moeder beter is en dat je echte vriendinnen krijgt. Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad. Met vriendelijke groeten, Bob