Schuldig

elke x als ik naar me vader ga voel ik me schuldig tegen over me moeder omdat ze dan alleen is en t zelfde heb k andersom.. ze zeggen steeds dat ik me niet schuldig moet voelen maar t gaat niet weg… iemand die kan helpen?

6 reacties

  1. kyra op 10 januari 2019 om 17:57

    iedereen heel erg bedankt voor de reacties. ik hoop dat het me wat helpt maar zoals iemand al zei makkelijker gezegd dan gedaan. ❤️

  2. Nicole op 9 januari 2019 om 21:58

    Lieve K,

    Wat ontzettend dapper dat je jouw gevoelens met ons deelt, dankjewel daarvoor!

    Ik begrijp super goed dat jij je schuldig voelt als je naar je andere ouder gaat, zelf heb ik dat gevoel ook altijd gehad als ik van mijn moeder naar mijn vader ging. Ik wil je iets ontzettends belangrijks meegeven, onthoud dit goed: ‘het is niet jouw taak’! Jij hoeft er niet voor te zorgen dat jouw ouders niet alleen zijn, jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van jouw ouders. Je ouders zijn volwassen en ik weet dat sommige volwassenen het af en toe zelfs fijn vinden om even alleen te zijn. Zelf vind ik dat ook af en toe heel erg fijn, dan ga ik een boek lezen, een film kijken of heerlijk een stukje wandelen, ik vind dat zo fijn! Vind jij het af en toe ook fijn om alleen te zijn? Ik denk dus dat je je zeker niet schuldig hoeft te voelen als je naar je andere ouder gaat en ik denk ook dat zij het alleen maar fijn voor jou vinden dat je je andere ouder weer ziet.

    Bij Villa Pinedo hebben we ook een filmpje gemaakt waarin we uitleggen dat de scheiding van je ouders niet jouw taak is, zou je dit filmpje eens willen kijken? Ik hoop dat je je hierdoor wat beter voelt! Je kunt het filmpje hier vinden: https://youtu.be/Lo84KMkrcYk

    Veel liefs en ik hoop dat je je snel minder schuldig voelt! Als je nog eens iets kwijt wil of een vraag hebt, wij zijn er voor je!

    Nicole

  3. Dolores op 9 januari 2019 om 16:43

    Lieve K,
    wat goed dat je hier een berichtje achterlaat! Het is alsof ik een berichtje van mezelf lees. Ik weet hoe het voelt, wanneer je je schuldig voelt omdat je je andere ouder alleen laat. Dat betekend dat je veel om je ouders geeft en dat is ontzettend lief van je! Soms voel ik me ook nog schuldig, wanneer ik weet dat mama of papa verdrietig is en ik dan weg moet, maar ik ben bijna helemaal van dat gevoel af, omdat ze nu beide ook een vriend en vriendin hebben. Ze zijn dus niet altijd meer alleen.
    Maar toen ze dat nog niet hadden maakte ik vaak afspraken om met ze te bellen. Dan spreek ik mijn ouder en dan voelt het ook alsof ik er voor ze ben.
    Als je van huis weggaat naar je andere ouder kan je misschien papa of mama een dikke knuffel geven en zeggen dat je snel terug komt als dat fijn voor je voelt.
    Je kan ook al je gevoelens ergens opschrijven zodat ze even van je weg zijn, misschien kan je er zelfs een verhaal over schrijven als je dat leuk lijkt. Een verhaaltje waar je je gevoelens in verwerkt.

    Ik hoop dat mijn tips je kunnen helpen

    Liefs, Dolores

  4. Nadine op 9 januari 2019 om 13:39

    Hoi K, bedankt voor je berichtje op het forum. Ik herken de situatie heel goed.. Mijn moeder had meteen een nieuwe vriend waar ze bij is gaan wonen toen mijn ouders hadden verteld dat ze gingen scheiden. Mijn broertje en ik woonden allebei al op kamers voor onze studie, dus mijn vader bleef ‘alleen’ achter. Ik voelde me dan altijd schuldig, omdat ik het zielig vond voor hem en er voor hem wilde zijn. Nog steeds wil ik evenveel bij mijn vader als bij mijn moeder zijn, omdat ik anders het idee krijg dat ik een van de twee verdriet doe of kwets. Het is dus erg herkenbaar wat jij vertelt. Ik snap dat je ouders zeggen dat je je niet schuldig hoeft te voelen, want dat is ook zo.. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik vond het ook heel moeilijk, maar ik besefte wel (en dat besef ik nog steeds) dat ik niet kan ‘zorgen’ voor mijn ouders. De situatie is hoe het is en ik ben als kind niet verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders. Zij zijn de volwassenen en zij kunnen voor zichzelf zorgen. Dat jij je steeds schuldig voelt, helpt jouw ouders niet. Jij hebt er een vervelend gevoel bij, maar er is weinig aan te veranderen dan te accepteren hoe het is. Ik heb het idee dat ik me verantwoordelijk moet voelen voor mijn vader losgelaten. Hij is een volwassen man en kan prima voor zichzelf zorgen. Ik ben niet degene die dat moet doen. Jij kunt daar ook eens over nadenken. En als je het echt heel moeilijk vindt, kun je er misschien eens met je ouders over praten. Over hoe je je voelt en dat je graag wilt weten hoe je daar vanaf komt. Zij kunnen je geruststellen, zodat jij dat schuldige gevoel niet hoeft te hebben.
    Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wens je veel sterkte,

    Liefs, Nadine

  5. kaylee op 7 januari 2019 om 15:12

    Lieve K, wat fijn dat je jouw verhaal met ons wilt delen en wat ontzettend lief om dit te lezen. mijn vader is vroeger toen ik jong was heel lang alleen geweest. mijn moeder had al snel een nieuwe vriend dus als ik er niet was, was zij in ieder geval nooit alleen. ik kan jouw gevoel heel goed begrijpen. dat is ook heel mooi dat je je zo voelt. zoals je ouders zeggen is het niet nodig om je schuldig te voelen. je ouders zijn volwassen en weten heel goed hoe ze om moeten gaan met alleen zijn, soms is het juist ook wel even fijn! misschien kun je ook maar zo denken: over een paar dagen ben ik er weer en dan is het extra leuk!. of wat je misschien ook kunt doen, is iets van een foto of misschien een knuffeltje geven, dan kun je bijvoorbeeld zeggen, als ik er niet ben, dan denk ik wel aan je en ben je niet alleen. misschien gaat voor jou zelf het gevoel dan een beetje weg? mijn moeder gaf mij vroeger een knuffeltje voor als ik niet bij haar was, en dan zei ze: zo ben ik altijd een beetje bij jou. en dat knuffeltje heb ik nog steeds! hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen.

    liefs, kaylee

  6. (null) op 7 januari 2019 om 10:13

    jij kan er niets aan doen dat jou ouders gescheiden zijn zij weten goed dat als je weg gaat ook weer terug komt denk daar anders aan

Laat een reactie achter