S (15 jaar) in

Ik wil

ik wil dood

3 reacties

  1. Samantha op 21 november 2018 om 22:49

    Lieve S.,

    Allereerst wil ik even zeggen dat ik het ontzettend dapper vind dat jij een berichtje op ons forum plaats en je je gevoelens met ons wilt delen. Je schrijft dat je dood wilt, en die gedachte herken ik helaas heel erg van vroeger. Ik weet dan ook goed hoe rot het voelt, en hoe moeilijk het kan zijn om zoiets dan uit te spreken. Goed dat je dat toch hier bij ons doet. Uitspreken en erover praten, is wat mij uiteindelijk het meest geholpen heeft. Maar als ik er eigenlijk aan terug denk, wilde ik ergens helemaal niet dood. Ik dacht dat wel de hele tijd, maar wat ik eigenlijk wilde, was gewoon weg van alles. Ik verlangde zo erg naar een leuk leven, naar een leven zonder problemen, naar een leven waarin ik me geaccepteerd voelde, waarin ik het gevoel zou hebben dat ik er mocht zijn. Eigenlijk wilde ik dus helemaal niet dood, ik wilde best leven, maar niet het leven wat ik toen had. Herken je dat? Dat de gedachte om dood te willen, eigenlijk misschien wel iets anders betekent? Heb je er weleens zo over nagedacht? Het kan goed zijn om dat eens te doen. Om na te denken over waarom je dat eigenlijk denkt. Misschien zijn er wel problemen thuis, tussen je ouders? Of problemen met school? Of problemen met vrienden? Of natuurlijk iets heel anders, of meerdere problemen tegelijk. Het kan allemaal. Mij heeft het vroeger goed geholpen door te praten met mijn beste vriendin. Zij merkte aan me dat ik me niet oke voelde, en vroeg of ik erover wilde praten. Lange tijd heb ik het ontkend, maar uiteindelijk durfde ik toch de stap te zetten om eerlijk tegen haar te zijn, en dat is het beste wat ik had kunnen doen. Zij schrok een beetje van mijn gedachte, maar ze kon het begrijpen en wilde me graag helpen. Uren lang heb ik gehuild, zonder wat te zeggen. En hoe gek het ook klinkt, alleen dat luchtte al heel erg op. Soms kan het heel fijn zijn om gewoon even je gevoelens er te laten zijn, gewoon even lekker te klagen, of boos te zijn, of te huilen. Door het met iemand te delen, hoef je het niet alleen mee te dragen. Uiteindelijk, toen alle emoties (die ik al jaren had opgekropt) er een beetje uit waren, kon ik er een beetje over praten. En hoe meer we samen erover praatte, hoe duidelijker alles voor mij werd. Ik ging steeds meer begrijpen waarom ik me zo voelde, en waarom ik zo dacht. Ik ging inzien dat ik eigenlijk helemaal niet dood wilde, maar dat ik gewoon een ander leven wilde. Langzaam werd duidelijk wat ik dan allemaal niet fijn vond aan mijn leven van dat moment, waar ik allemaal mee zat. En stapje voor stapje ben ik het gaan aanpakken. Het heeft veel tijd gekost, maar ik kan nu toch echt wel zeggen dat ik gelukkig ben. Hoe ik in die tijd elke dag huilend in slaap viel, zo word ik nu elke ochtend vrolijk wakker. En waarschijnlijk denk je nu, ‘heel fijn voor je, maar dat heb ik niets aan’. Snap ik volledig, dat dacht ik vroeger ook wanneer mensen me zulke verhalen vertellen. Ik geloofde niet dat ik me ooit nog beter zou gaan voelen, bij mij was het allemaal anders dan bij die andere mensen. Maar toch hadden ze gelijk. Er is altijd, maar dan ook echt altijd, licht aan het einde van de tunnel. Soms lijkt het alsof die tunnel echt nog kilometers lang is, en kun je het licht nog niet zien, maar aan het einde komt dat er altijd.
    Een heel lang verhaal, en ik weet niet of je er iets in herkent of iets aan hebt, maar wat ik je hieruit wil meegeven is dit. Weet dat je niet de enige bent die zich zo voelt, accepteer het, het is oke. Verder, zou ik je willen aanraden erover te praten met iemand. Heb je iemand in je omgeving die je vertrouwt? Een opa of oma? Of misschien een vriend of vriendin? Of misschien wel een leraar? Het maakt niet uit wie, als jij er maar een fijn gevoel bij hebt. Wist je dat we bij VillaPinedo ook een buddy project hebben? Ik zal de link zo onder mijn berichtje plaatsen, dan kun je er meer informatie over lezen. Als je daaraan meedoet, dan krijg je een buddy, een jongere die net als jij en ik gescheiden ouders heeft, waarmee je via een speciale app kunt praten. Je kunt dan altijd je verhaal kwijt, ervaringen uitwisselen, of even iets vragen. Doordat diegene ook gescheiden ouders heeft, zal hij of zij goed begrijpen hoe je je voelt. Het kan heel fijn zijn om bij hem of haar gewoon even je verhaal kwijt te kunnen. Het is natuurlijk niet verplicht, maar wie weet heb je er iets aan 🙂
    Als laatste wil ik je laten weten dat het uiteindelijk echt allemaal goed zal komen, zelfs al geloof je daar nu nog niet in.
    En, als aller aller laatste, weet dat je er niet alleen voor staat. Er zijn altijd mensen om je heen die er voor je zijn, die je kunnen en willen helpen. Sowieso staan wij hier op het forum altijd voor je klaar. Als het je zal helpen, mag je ook nog reageren op dit berichtje, dan kunnen we kijken of we je misschien kunnen helpen!

    Ik wens je heeeeeel veel liefs, en sterkte!

    Samantha

    P.s. hier is de link voor meer informatie over het buddy project:
    https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/

  2. Anique op 21 november 2018 om 22:11

    Lieve S,

    Jeetje dit is een heftig berichtje zeg. Ik vind het ontzettend knap van je dat je dit zo op het forum wilt delen. Wat ontzettend vervelend dat je je zo voelt… Is er iets gebeurd waardoor je je zo voelt of zit je hier al langer mee?

    Zelf heb ik ook een tijdje gehad dat het absoluut niet goed met me ging en ik hele nare gedachtes had. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 jaar was en had het daar op dat moment lastig mee, maar het ging vrij snel wel weer goed met me. Toen ik een jaar of 14/15 was ging het daarentegen minder goed. Ik zat ontzettend slecht in mijn vel, ik merkte dat ik steeds meer last kreeg van de scheiding (en de effecten hiervan) en het ging steeds minder goed met school. Ik ben van mezelf een erg gesloten persoon en sprak er ook eigenlijk met niemand over. Naarmate het slechter ging kwam ik er achter dat er toch iets moest gebeuren en besloot ik mensen in vertrouwen te nemen. Ik gaf bij mijn ouders aan dat het niet goed met mij ging. Ze waren wat geschokt maar blij dat ik het had verteld, want zo konden we er iets aan doen. Dit was echt een enorme opluchting, er viel een soort last van mijn schouders. Daarnaast ben ik ook opener geworden tegenover vrienden, zij zorgen ervoor dat ik mijn hart kan luchten wanneer ik dat wil en ze maken me aan het lachen.
    Heb je al eens met je ouders er over gehad hoe je je voelt? Misschien is het fijn als je er met iemand over kan praten, een ouder, vriend/vriendin, familielid, docent of iemand anders die je vertrouwt. Ik denk dat een buddy ook heel fijn kan zijn, zo kan je (in vertrouwen) met iemand praten die gescheiden ouders heeft en jou begrijpt. Via dit linkje kan je meer lezen over een buddy: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Daarnaast ben je op het forum ook altijd welkom om vragen te stellen of gewoon een berichtje achter te laten met hoe je je voelt.

    Lieve lieve S, ik hoop zo dat ik je een beetje heb kunnen helpen met mijn berichtje. Ik weet zeker dat je ontzettend geliefd bent door je ouders en vrienden, vergeet dit alsjeblieft niet! Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat praten ontzettend helpt, maar je moet doen waar jij je goed bij voelt. Zoals ik hierboven ook al zei, je bent altijd welkom op het forum. Twijfel vooral niet om een berichtje achter te laten, we beantwoorden ze graag!

    Ik wens je heel veel liefs,
    Anique

  3. kaylee op 21 november 2018 om 21:55

    lieve S, wat vervelend dat je zulke gevoelens ervaart.. maar wat ontzettend moedig en fijn dat je dit met ons wilt delen. ik ken dit soort gevoelens zelf ook. het gevoel om maar met alles te stoppen en er een einde aan te maken heb ik zelf nog niet zo lang geleden ook ervaren. ik vond dit heel moeilijk, ik kon het einde van de tunnel maar niet zien om het zo maar te zeggen. alles voelde zo ontzettend negatief, en niks leek goed te gaan. ik belde mijn vader vaak huilend op dat ik het niet meer kon.. maar uiteindelijk is door veel met mijn vader te praten en uit te spreken wat mij nou echt dwars zat eigenlijk alles goed gegaan. daardoor ging ik positiever kijken naar dingen en werd alles eigenlijk steeds beter. wat ik mij afvraag is waarom jij je zo voelt, of wat er bij jou speelt waardoor je dit zou willen. misschien is het voor jou fijn om een buddy te nemen. dat doet villa pinedo ook, dan heb je altijd iemand om mee te praten of je vragen aan te stellen. ik heb dit zelf ook gedaan, en dit heeft mij heel veel geholpen. ik voelde mezelf niet meer zo alleen, en had altijd iemand die van een afstand advies kon geven. in de volgende link kun je informatie vinden over het buddytraject: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/

    ik hoop heel erg dat je iets aan mijn eigen ervaring hebt en dat het heeeeeeel snel beter zal gaan voor je. zou je een reactie achter willen laten hierop? hoe je het vind, of hoe het gaat. weet dat je er nooit alleen voor zult staan, dat er genoeg mensen, kinderen en volwassenen zijn die hetzelfde gevoel kunnen of hebben ervaart zoals hoe jij je nu voelt. de meeste dingen worden opgelost door erover te praten en met wie maakt niet uit. je bent al zo ontzettend moedig en sterk dat je hierop onze hulp durft te vragen, dat ik er 100% in geloof dat je er zeker uit gaat komen, en hopelijk helpen onze ervaringen en of tips om je wat beter te laten voelen. wij van villa pinedo zullen altijd graag willen helpen.

    liefs,

    kaylee

Laat een reactie achter