Eva (19) in

Ik ben bang dat ze dat niet snapt

Hoi, ik ben naar lang wikken en wegen 2 weken geleden naar de huisarts gegaan omdat ik me steeds zo slecht voel, alleen mijn ouders weten dit niet. Nu loop ik sinds vorige week bij de praktijkondersteuner. Iemand in mijn omgeving weet dit maar gaat ook met ons mam om. Ze zei dat ik het toch echt wel moest vertellen omdat het voor mij het beste is en ze ook niet wilde dat er per ongeluk iets uit zou floepen(vertrouw haar voor 100%). Maar hoe ga ik dit mijn moeder vertellen. Ik wil namelijk niet dat ze zich zorgen gaat maken en vooral niet elke keer gaat vragen hoe het is geweest enzovoorts. Als ik iets kwijt zou willen zeg ik dat zelf wel, maar ik ben bang dat ze dat niet “snapt”. Iemand tips?

3 reacties

  1. Rosa op 30 januari 2019 om 20:12

    Hi Eva,

    Dankje voor het plaatsen van dit bericht hier op het forum: ik weet zeker dat je niet de enige bent die in deze situatie verkeerd. Het is niet fijn dat je je zo slecht voelt natuurlijk, en wel heel fijn en moedig van je ook dat je zelf de stap hebt gemaakt om hulp te zoeken.

    Ik kan me wel voorstellen hoe je je voelt: in de tijd dat ik op de middelbare school zat heb ik ook met meerdere (school)therapeuten gepraat, en van niet allemaal waren mijn ouders op de hoogte. Af en toe vond ik dat wel prettig, zeker in het begin dat ik met iemand ging praten omdat ik zonder me schuldig te voelen mijn hart kon luchten. Ik hoop dat je eenzelfde soort ervaring hebt gehad toen je naar de huisarts ging.

    Ik heb uiteindelijk er toen zelf voor gekozen om dit wel aan allebei mijn ouders te vertellen, maar ook om dit op precies een manier te doen zodat ik me er prettig bij voelde. Het voelde namelijk als iets voor mij, de tijd en gesprekken die ik met de therapeut doorbracht en had voelden als mijn eigen terrein en dat was fijn: door de scheiding waren er immers genoeg dingen waar ik geen controle over had en hierover had ik dat wel. Ik heb er toen ook voor gekozen om een brief te schrijven aan mijn ouders en ze daarin te vertellen dat ik sinds een paar weken hulp had gezocht en dat me dat goed deed. Voor de rest ook dat ik graag had dat ze zich er zo min mogelijk mee bemoeiden, of er naar vroegen: ik zou namelijk zelf wel beslissen wanneer ik iets aan ze wilde vertellen of een ervaring met ze wilde delen.

    Misschien is dit ook een fijne manier voor jou om te handelen? Door iets op te schrijven en daarna te laten lezen, hoef je je niet voor te bereiden op een gesprek of rekening te houden met emoties die je misschien tijdens een gesprek krijgt waardoor het lastiger kan zijn om je boodschap over te brengen. En op die manier hoeft je moeder ook niet meteen te reageren, of hoef jij niet meteen haar reactie te zien. Misschien is het een idee om aan haar te vragen zich geen zorgen te maken, en te respecteren wat je wens is?

    Het kan inderdaad fijn zijn om bijvoorbeeld met een buddy van Villa Pinedo te kletsen, zoals Mandy voorstelt. Ik wil je verder ook graag wijzen op de open brief aan alle kinderen van gescheiden ouders, waarin je kan lezen dat je er zeker niet alleen voor staat en ook dat dingen ‘oplossen’ binnen een scheidingsituatie niet jouw taak is. Deze vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brieven/. Er is trouwens ook een brief aan alle gescheiden ouders, die kan je hier vinden: https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ en via deze link ook een mooi filmpje bekijken waar de brief live wordt voorgelezen. Misschien is het fijn om deze aan je ouders te laten lezen? Er staat in hoe kinderen van gescheiden ouders zich voelen en hoe een ouder hun kind beter kan begrijpen.

    Ik hoop dat dit je een beetje helpt, en als je verdere tips wil hierover of nog iets kwijt wil, aarzel dan niet te reageren onder dit bericht! We doen graag ons best om je te helpen.

    Wens je alle sterkte toe!

    Liefs,

    Rosa

  2. Eva op 30 januari 2019 om 18:32

    Het grootste probleem vind ik dat ik het eigenlijk niet zou willen delen met mijn moeder, maar doordat ik andere wel het in vertouwen heb gezegt zal ik nu wel bijna moeten omdat zij het erg lastig vinden om te “liegen”. Ik vind het eigenlijk wel fijn dat ze het niet weet. Zo hoef ik thuis niet het er steeds over hebben en kan ik thuis gewoon even aan iets anders denken dan oh wat zal ze zo weer vragen. Als ik het namelijk vertel denk ik wel dat ik minimaal 3x per dag te horen krijg hoe gaat het, en ik wil niet goed horen bijvoorbeeld.

    Naar de huisarts gaan werd me eigenlijk verplicht door de zelfde als met ons mam om gaat. Ze maakte zich zoveel zorgen dat als ik niet zou bellen dat zei belde. Ben wel blij dat ik het gedaan heb. Luchte wel op maar ik denk dat het nog wel steeds lastiger gaat worden omdat het veel meer omhoog gaat komen. Maar dat komt dan ook wel weer goed en is eigenlijk wel goed dat dat er ook uit komt.

  3. Mandy op 30 januari 2019 om 17:09

    Lieve Eva,

    Wat super knap van je dat je de stap hebt gezet om naar de huisarts te gaan! Zo iets kan al ontzettend moeilijk zijn. Ik ben benieuwd hoe dat voor jou was, hoe je je voelde toen je daar je hart kon luchten.

    Ik herken mezelf een beetje in wat je zegt over jouw moeder. Ik ga zelf al ruim 2 jaar naar een therapeute. Met mijn moeder kan ik daar heel goed over praten, ze is er zelf namelijk ook een keertje geweest. Met mijn vader heb ik h ’t daar nog nooit over gehad. Hij weet wel dat ik er heen ga, maar niet hoe vaak en hoe dat voor mij is. Stiekem vind ik dat heel jammer, want ik zou het er graag met hem over hebben. Toch heb ik dat in het begin niet gedaan, omdat ik bang was dat hij mij een aansteller zou vinden. Ik zat al jaren niet goed in mijn vel en het ging steeds slechter met mij. Ik heb wel eens geprobeerd om met mijn vader hier over te praten, maar voor hem kwam het er op neer dat ik een gevoelig meisje was en de wereld maar niet door een roze bril moest bekijken. Ik was heel teleurgesteld door deze reactie en had het gevoel dat ik er alleen voor stond.

    Ik ben ontzettend blij met de keuze voor mijn therapeute. En dat is voor mij het aller belangrijkste, niet wat anderen er van vinden. Wat ik ook heel fijn vind is dat ik er zo goed met mijn mama er over kan hebben en dat gun ik jou ook! Het is fijn om zo iets te delen en niet als geheim met je mee te dragen.

    Wanneer het moeilijk is om iets te vertellen, vind ik een brief schrijven ook heel fijn. Daarin kun je alles vertellen zonder onderbroken te worden. Je zou deze ook eventueel als steuntje kunnen gebruiken als je het wel graag zelf aan jouw moeder wilt vertellen. Hoe fijn zou het zijn dat ze weet hoe je je voelt en wat er in je omgaat!. Ik denk dat zij dat wel fijn zou vinden. Misschien kan ze je zelfs bij bepaalde dingen helpen! Omdat ik veel deel over mijn gevoel, ziet mijn moeder veel eerder wanneer ik niet lekker in mijn vel zit en gaan we vaker samen wat leuks doen!

    Ik ben benieuwd wat je van deze tip vindt. Als ik je verder kan helpen, kun je altijd weer onder deze post reageren. Je zou ook eventueel een buddy kunnen aanvragen. Dan wordt je gekoppeld aan iemand die ook gescheiden ouders heeft en jou meer tips kan geven en zijn/haar ervaringen met jou zal delen. Dat kan via deze link:
    https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/

    Veel succes!

    Liefs Mandy

Laat een reactie achter