Skip to content

Mijn stiefvader accepteren

Emmeline
08 dec 2015

Iedereen kent ze wel, verhalen als ‘Sneeuwwitje’ en ‘Hoe Overleef Ik’ die allemaal hetzelfde onderwerp hebben: vervelende stiefvaders of moeders.

Ik was zeven toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg. Toen dacht ik daar makkelijk over, aardig is aardig. Maar een aantal jaren later begon ik me toch af te vragen hoe het nu eigenlijk zat, en waarom ik zo makkelijk met mijn stiefvader omging.

Ik herinner me dat ik op een dag echt bewust over die vraag ben gaan nadenken: ‘Heeft mijn stiefvader er eigenlijk wel recht op om mijn stiefvader te zijn? Ik bedoel, mijn moeder bepaalt of hij haar man is, maar ik bepaal dan toch of hij mijn stiefvader is?’ Zat ik daar in een hoekje te denken: ‘Hij is aardig, maar leeft wel zomaar in hetzelfde huis als ik. En ik heb ook een vader, vindt die dit wel goed?’

Ik raakte ervan in de war. Aan de ene kant vond ik het nergens op slaan dat ik me dit afvroeg, omdat hij voor mij zorgt en aardig is, maar aan de andere kant dacht ik: ‘Waarom zou mijn vader hem dan zo erg niet mogen? En misschien heb ik hem toen ik zeven was wel té makkelijk geaccepteerd. Hij moet er wel iets voor doen om mijn stiefvader te worden.’

Uiteindelijk hakte ik de knoop door en besloot hem gewoon te accepteren. Mijn hart kan niet verder zien dan dat hij er altijd voor me is, waarom zouden mijn hersenen dat dan wel kunnen?

Nu, jaren later, gaan mijn moeder en haar vriend echt trouwen. Geaccepteerd en wel wordt hij dan toch nog mijn echte stiefvader.

Emmeline (13)