Ik zag het niet!

Esther
22 sep 2016

Ooit was het vanzelfsprekend dat jullie bij elkaar waren.
Jullie waren mijn papa en mama en dat hoorde zo.
Ik keek er niet naar of jullie elkaar kusjes gaven of dat jullie elkaar knuffelden.
Jullie waren getrouwd, dat zat toch zeker wel goed?

Ik begreep er niets van toen jij in de war was papa.
Ik snapte niet waarom jij ineens zoveel moest huilen mama.
Uiteindelijk vertelden jullie het mij wel, maar ik snapte het niet.
Jullie zouden toch voor altijd samen mijn papa en mama blijven?

Toen ik het wel snapte, had ik geen begrip voor de keuze.
Ik wilde niet accepteren dat jullie nooit meer samen zouden komen.
Ik wilde niet accepteren dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou worden.
Ik wilde niet ‘dat kind met de gescheiden ouders’ worden.
Ik wilde de scheiding nooit accepteren.

Was ik blind? Er was toch niks aan de hand?
Jullie maakten geen ruzie toch?
Jullie hadden het toch goed samen?
Ben ik zo onoplettend geweest dat ik jullie ongelukkigheid niet zag?
Niets had me kunnen voorbereiden op wat er komen zou.

Ja, ooit was het vanzelfsprekend dat jullie bij elkaar waren en nu niet meer.
Het is lastig om je als kind op zoiets voor te bereiden.
Dat er wel wat aan de hand was, zag ik pas later.
Maar op het onverwachte moment is de mededeling het zwaarst.
Vanaf dat moment zal al het vertrouwde ineens een andere vorm krijgen
en ik was niet voorbereid op deze veranderingen.

Esther, 20