Ik ben niet meer de enige met gescheiden ouders

Giulia
15 mrt 2018

Ik woon in een klein dorpje waar iedereen elkaar kent. Heel gezellig zou je denken, maar dat valt helaas af en toe wel tegen. Nadelen van een klein dorp zijn er genoeg. Zo kom je iemand tegen in de supermarkt, en zo weet je weer het hele levensverhaal van het hele dorp. Het valt nu wel mee, omdat het steeds vaker gebeurt, maar zeven jaar geleden toen mijn ouders gingen scheiden was dit best wel een dingetje. Ik hoorde mensen praten over ‘dat mijn moeder vast altijd op de bank zat in haar joggingbroek’ en over hoe het vreemdgaan van mijn vader ‘vast wel ergens vandaan kwam’.

In mijn klas zat maar één meisje met gescheiden ouders en het leek dus ook alsof het heel abnormaal was dat je ouders gingen scheiden. Omdat mijn hele familie gescheiden is dacht ik dat het bij mij allemaal niet klopte. Mijn opa en oma waren uit elkaar en mijn tante en oom gingen in dezelfde tijd ook uit elkaar. Hoezo klopte het bij mij niet en bij de rest wel?

Ik snapte dit een lange tijd niet maar begon het wel een beetje te accepteren. Al helemaal toen ik naar de middelbare school ging. In de stad voelde ik me steeds beter, ik begon te zien hoeveel kinderen er eigenlijk wel niet met gescheiden ouders waren. Ineens waren er veel meer kinderen waar ik mee kon praten over hoe het was. Het meest gebruikte excuus in de klas was ongetwijfeld ‘ik heb mijn huiswerk bij mijn vader of moeder laten liggen’. Het voelt heel anders al je erachter komt dat iedereen zo zijn dingetjes heeft thuis en dat scheidingen zo veel voorkomen.

Daarom is Villa Pinedo ook zo’n fijne site, omdat je ziet dat je niet alleen bent.

Giulia (15)