Skip to content

Dankbaar voor de scheiding?

Esmee
06 feb 2018

Voor veel kinderen voelt het als een klap in het gezicht als ouders vertellen dat ze gaan scheiden. Voor de meesten is dit een moment dat ze zich altijd zullen herinneren. Datzelfde moment heb ik meegemaakt en ik herinner me nog elk detail.

Het was zondagochtend en ik was televisie aan het kijken. Mijn leeftijd weet ik niet meer, maar ik zat in groep zes en keek naar My Little Pony.  ‘Zet de televisie maar even uit. We moeten je iets vertellen’, klonk de stem van mijn vader. Ik wist meteen dat er iets aan de hand was. Om eerlijk te zijn, was het altijd mijn grootste angst dat mijn ouders zouden gaan scheiden. ‘Mama en papa hebben besloten om te gaan scheiden’, vertelde mijn moeder mij. Ze zat naast me op de bank. Mijn vader zat tegenover ons, maar zodra hij mijn reactie zag, kwam hij bij ons zitten. Ik voelde verdriet, maar ook schuld. Ik riep dat het mijn schuld was, al herinner ik me niet waar ik dat idee vandaan haalde. De scheiding was niemands schuld. Het werkte gewoon niet meer tussen mijn ouders, zulke dingen gebeuren. Op dat moment wist ik niet wat er verder zou gaan gebeuren. Moest ik de volgende dag gewoon doen alsof er niks aan de hand was? Mijn moeder had nog geen huis en dus moesten mijn ouders nog op een normale manier met elkaar omgaan, voor mij en mijn broer en zus. Mijn broer en zus waren ouder, zij wisten al van de scheiding, voordat ik het te horen kreeg.

Door de scheiding heb ik heel veel geleerd en ik gelukkig heb ik hierdoor ook geweldige mensen ontmoet. Het belangrijkste is denk ik wel dat ik geleerd heb om te kijken naar de dingen die ik wel heb. Die mooie en leuke dingen waar ik zo ontzettend dankbaar voor ben.

Esmée (16)