Vertel geen negatieve verhalen over mijn andere ouder

Esmee
26 jul 2018

Tijdens een scheiding gebeurt er vaak veel en elke scheiding verschilt daar weer in, maar hoe reageert de rest van de familie er eigenlijk op?

Vroeger, toen mijn ouders net bezig waren met de scheiding was ik daar totaal niet mee bezig. Ik dacht dat het iets tussen ons gezin was en de rest van de familie dat maar moest accepteren. Door de jaren heen merkte ik niet veel van de scheiding bij de rest van mijn familie. Ze hadden het er eigenlijk nooit zomaar over, alleen als één van mijn ouders het ter sprake bracht. Ik probeerde die gesprekken altijd te negeren, omdat er altijd iets negatiefs werd gezegd over de andere ouder. Eigenlijk altijd was het andere familielid het er dan mee eens. Maar ik hoef toch geen slechte dingen aan te horen over mijn moeder of vader? Ik hou toch wel van ze. Des te ouder ik werd, des te moeilijker het werd om deze gesprekken te negeren. Ik ging me er zelfs aan irriteren, want de band tussen mij en beide ouders was goed.

Ik wilde niet aanhoren hoe mijn vader ons zou beïnvloeden of hoe mijn moeder alles met opzet zou doen. Dat wilde ik niet en dat hoort ook niet.

Heel lang heb ik zulke gesprekken aan moeten horen, totdat ik me besefte dat ik er wat van mag zeggen. Als het nu ter sprake komt dan zeg ik iets zoals, ‘Willen jullie dit niet bespreken waar ik bij zit?’ en mijn familie houdt daar rekening mee. Ik vind het lastig om te zeggen, maar ik doe het toch, omdat mijn familie dan ook echt weet dat ik dit vervelend vind. Gelukkig hebben ze hier respect voor.

Mijn tip voor alle familieleden is dan ook om niet mee te gaan in die negatieve verhalen over mijn andere ouder. Wees de persoon die neutraal is en niet slecht meepraat. Dit is niet alleen fijn voor mij als kind maar ook voor mijn ouder, want zo haal je de scherpe randjes van de scheiding af.

De scheiding is iets tussen mijn vader en mijn moeder. De kinderen staan er eigenlijk volledig buiten. Natuurlijk zijn er momenten dat wij erbij betrokken zijn, zoals de afspraken wie waar woont. Maar de echte redenen van de scheiding en hoe zaken daarna tussen hen verlopen is, is iets tussen mijn ouders. Niet alles gaat mij aan en ik hoef al die meningsverschillen niet aan te horen. Vroeger riep ik altijd dat de scheiding mijn schuld was, zonder enige reden eigenlijk. Nu heb ik geleerd dat het niet zo is en dat ik die verhalen ook niet hoef aan te horen en dat is hartstikke fijn!

Esmée (16)