dat heb ik ook! ik was ook 6, en het is zo raar om te bedenken dat ze vroeger samen waren. ik weet er niks meer van! ik was/ben altijd zo jaloers op mensen die hun ouders bij elkaar hebben, gewoon in 1 huis, dat is zo veel makkelijker.

Ik herken dit Probleem. Ik kies er voor om nu het te laten, dus de kinderen niet te betrekken in de strijd. Mijn kinderen zijn nu beïnvloed, maar zijn zeker niet dom. Ik ben er van overtuigd dat ze de waarheid gaan zien. Blijf wie je bent, laat zien dat je hun vader ben met al je liefde. De lijn die je met hen opgebouwd hebt breekt niet door verdraaide verhalen of leugens. Ik denk dat dit tijdelijk is. De kinderen opzetten tegen hun moeder leidt tot nog meer verwarring. Heb geduld....

Dat is erg voor je. Ik hoop ook voor je dat het snel weer goed komt

Wat erg voor je ! Heel veel sterkte !!

Ik snap je helemaal. het beste advies wat ik je kan geven is; als je het gevoel hebt dat je in de ogen van je moeder en stiefvader alles fout doet, vraag dan is aan ze; wat is nou precies zo erg wat ik doe? en hoe wil je dat ik me dan gedraag? dan kom je er ook misschien achter wat jij zelf kan verbeteren. Je hebt het verder niet over je vader dus ik ga er van uit dat hij wel een hele leuke vader voor je is, probeer van de momenten te genieten dat je bij hem bent. en als je stiefmoeder weer een vervelende opmerking maakt gewoon zeggen dat je het niet leuk vindt! succes met alles xx

jeetje wat een heftig verhaal, echt veel respect voor je hoe je met deze situatie bent om gegaan. ik hoop dat je het goed kan verwerken en uiteindelijk een plekje kan geven. maar wel heel fijn voor je dat je echt goeie vrienden hebt en familie die je er doorheen helpen/hielpen. sterkte xx

wat leuk om te horen dat je via een vriendin nederlands hebt geleerd, ik hoop dat je ondertussen wel gewend bent aan nederland :) xx

ja, ik denk dat iedereen met gescheiden ouders zich kan herkennen in dit verhaal.. vooral als je ouders scheiden als je jong bent heb je van die vage herineringen. ik hoop dat je situatie nu goed is. zie je, je beide ouders nog? leuke naam trouwens ;) xx

wat een moeilijk verhaal, er zijn wel een er paar dingen een beetje onduidelijk want wat is de reden dat je dochter bij haar vader moet wonen, is een er reden voor dat de voogdij misschien aan haar vader is toegewezen? zo ja is deze situatie misschien beter voor jullie allemaal en uiteindelijk ook voor haar. maar als er geen belangrijke reden voor is waarom zij bij haar vader woont, zou ik er toch is met haar vader een goed gesprek er over hebben want uit je verhaal blijkt overduidelijk dat je dochter liever bij jou wilt zijn. veel succes! xx

vooral doen! het is echt een topsite voor kinderen met gescheiden ouders :)

ik ben een moeder waarbij bjz is betrokken en alle leugens van vader al ruim 2 jaar moet aanhoren. er boven blijven staan en geloven dat eerlijkheid het langste duurt. mijn dochtertje van bijna 8 vroeg laatst na mij een tijdje niet te hebben gezien; memmie lag jij in het ziekenhuis ??? ikke nee hoor memmie was gewoon thuis. waarom zegt papa dan dat je ziek bent ??? heb gezegd dat met memmie alles goed is en memmie gewoon thuis is. ben toen naar school gaan vragen. ( mijn ex verteld overal dat ik pshygisch gestoord ben) ik kan aantonen van niet. maar ik ga er niet meer tegenin. ben er helemaal klaar mee. zorg dat je er bent voor de kinderen , aandacht, rust, stabiliteit en liefde daar draait het om. maak er aub geen machtstrijd van. mijn 2 kindjes zijn er door weggehaald via bjz en ik zie ze nu al 2 jaar maar 1 uurtje in de 3 weken omdat vader mij alleen maar als boeman ziet. ga er niet in mee!!! daar hebben de kinderen niets aan. ik heb 2 kindjes thuis en 2 niet. op een dag staan mijn kindjes weer voor de deur en kan ik ze recht in de ogen aankijken omdat ik altijd eerlijk ben gebleven en liefde en aandacht heb kunnen geven. liefde en geborgenheid is wat je kinderen nodig hebben. niet op wartaal ingaan. tegendeel bewijzen

ik vind het fijn dat ik niet de enige ben dit dit probleem heel fijn

Jeugdzorg haalt geen kinderen weg dat beschikt een rechter geachte. En u vertelt even niet waarom dat dan werd " beschikt". Moeders hebben veelal een grote streep voor gehad en de verweerschriften in scheidingszaken gedaan door vrouwen worden niet aan enige waarheidsvinding dan ook onderworpen die ik zag. M.a.w. men zegt dat u ' psychisch gestoord' bent schrijft u zelve goed welke diagnose heeft men dan op papier gezet over u? U vertelt dat toch zelf hier dat mensen dat beweren zouden ook? Deze manier van omdraaiing zag ik eerder.

Hee Jente, dit is wel een heftig verhaal hoor! Ik ben blij om te lezen dat het nu veel beter met je gaat. Heb je nog wel eens contact met je zus?

het is ook heel moeilijk, we hebben gezamelijke voogdij en zeggenschap. ik ben toen de tijd weggegaan en gezegt als ik een huisje heb komt ze gewoon bij mij en hij stemde in maar nu in de zaken zegt hij natuurlijk dat dat niet de afspraak was en daar sta je als moeder. in goed vertrouwen in de maling genomen. en ik heb het ook al een paar keer gezegt laten we om de tafel gaan zitten maar dat wil hij niet, zelfs verplichte mediation wijst hij na 2 keer af.

Wat is waarheid? Vaak verteld een ouder de kinderen iets zo dat het voor de kinderen op dat moment de waarheid is. Als ze later gaan beseffen dat er vaak een andere waarheid is, kunnen ze erover geaan nadenken. Dus kinderen waarvan een ouder liegt komen er dus helaas vanzelf achter. Nu komen ze in een enorm loyaliteites conflikt als ouders beiden hetzelfde doen, hun waarheid vertellen. Voor wie moeten ze dan kiezen? Dat kan toch nooit de oplossing van het probleem zijn? Ik zou willen dat dit op te lossen was, jaarlijks een verplichte sessie bij een goede en onafhankelijke mediator? Hoe moeilijk het is, ik vind dat ik als vader niet mijn kinderen tegen hun moeder moet opzetten, ook al verteld ze haar waarheid, wat in mijn ogen leugens zijn. Daarmee ga ik mee in de door jongen van 55 gemeldde kindermishandeling en dat wil ik niet! Ik vertrouw op de waarheid en op mijn kinderen!

Hallo mijn ouders zaten ook met zo'n probleem. Ik zou inderdaad positief blijven over hun moeder en rustig vertellen dat je als je ruzie hebt je soms dingen zegt uit boosheid maar dat je het niet altijd meent of dat het waar is!! ik hoop dat je er iets aan hebt!

Hee Nancy, Ik heb je heel graag een berichtje gestuurd. Al is het maar omdat je dan weet dat meerdere kinderen dit meemaken. Ik was destijds 12 jaar en ik voelde me zo alleen in mijn verdriet. Mijn moeder was boos, mijn vader was weg, familie en vrienden van mijn moeder waren ook allemaal boos op mijn vader. Docenten besteden er geen aandacht aan. Mijn vriendinnetjes van de basisschool gingen allemaal naar andere scholen dan ik, waardoor we weinig contact meer hadden. Ik kon eigenlijk nergens terecht en daarom ben ik ook blij dat er nu in ieder geval een forum is! En je moeder is nu boos. En dat gaat ook niet van de ene op de andere dag over. Bij ons duurde dat zelfs jaren. Eerst is mijn moeder nog alleen geweest. En daarna kreeg ze een vriend. En daar werd ze eigenlijk zo gelukkig van dat ze haar boosheid achter zich kon laten en mijn vader kon 'vergeven'. En pas toen zijn ze hele goede vrienden geworden. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat als je verdrietig bent, je voor ogen moet proberen te houden dat de situatie naar verloop van tijd zal veranderen. Het blijft niet zo verdrietig als het nu is. En het kan lang duren. En het is heel moeilijk. Maar het wordt anders. Sterkte, meid!

Je ouders zijn gescheiding ... Ik weet niet precies hoelang, maar toch, jij draagt dit mee misschien je broertjes en zusjes ook, maar ook natuurlijk je ouders ! Zij vinden het ook niet leuk, net zoals jij ! Daarom kan je soms wel eens ruzie hebben met je vader of moeder ! Dit soort dingen doet ie alleen maar omdat ie zelf niet weet wat ie moet doen, hoe ie zich moet gedragen en dat soort dingen. Het komt vast allemaal weer goed. Hij heeft tijd nodig om dingen een plekje te geven. Dus zal ie soms wel vaker een driftbui hebben en dingen zeggen waar ie niks van meent ! Sterkte !!

Hoi Kiki, Ik zie mijn ouders regelmatig nog hoor! Maar je hebt gelijk, ik spreek ook mensen die niet/nooit meer naar hun vader willen.

Geloof in jezelf en weet dat je vader niet beter weet, anders zou hij wel beter doen. Uit je pijn en sluit je hart niet, alsjeblieft! Of een vader nu hoge of lage verwachtingen heeft van zijn dochter...je bent goed zoals je bent en daar heb je zijn bevestiging niet voor nodig: Jij bent goed genoeg... net als hij ook zou willen en moeten geloven dat dat voor hem geldt.. Sterkte, ik wens je een kring van liefdevolle en stimulerende mensen toe!

Wat vervelend dat je dit meemaakt. Je hoeft niet bang te zijn hoor, alleen zou ik facebook alleen voor je eigen vrienden gebruiken.

maar niet altijd gelukkig kan ik nog mij vader zie (zit bij hem nu thuis :) )

ik zie me ouders nog ik ben nu bij me vader en bedankt voor je compliement (kiki) 2

het is inderdaad een lastig iets. mijn ouders deden dit ook een tijdje. ik sloot me er voor af en had zoiets van ik hou van beide. is het misschien een idee om met je ex te praten. ik heb namelijk ooit tegen me ouders gezegt ik wil er niks van weten! wat jullie vechten moeten jullie weten maar ik hou van jullie allebei en ga niet kiezen. (14 jaar) ik was door de scheiding erg volwassen geworden. maar ik zou evt. toch een gesprek aan gaan. en hou oud zijn je kids? sterkte *knuf*

Wat vervelend zeg!!!!

Ik vind het zo erg!!!

Hey ik weet wat je bedoeld. Mijn vader is ook vreemdgegaan, 4x. Maar mijn moeder bleef vol houden, iedereen vond haar gestoord en papa had zelfs al vakantieplannen mmet diemevrouw gemaakt, ik wens je echt heel veel sterkte, zeker op jo leeftijd

ik zie allebei mijn ouders nog en woon bi mijn vader , maar soms zou ik zelf willen dat ik mijn moeder niet zag !

Jij moet echt veel voor je kiezen krijgen, arm meisje ik wou dat ik je kon steunen op een betere manier dan via internet, VEEL SUCCES!!!!

Lieve Noukie ! Jezus minna !, ik snap je ... Mijn ouders zijn gescheiden, mn verhaal heb ik ook gepost bij vechtscheiding in plaats van echtscheiding. Dat is natuurlijk heel wat anders, maar ik weet hoe het is met je vader en zijn nieuwe vriendin. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend. Hij woont hier nog niet, maar hij logeert hier wel, de hele week lang. Hij is best wel aardig hoor ! Daar niet van. Maar het is moeilijk... Je wilt ´t helemaal niet, je kan je eigenlijk niet voorstellen dat je vader nu een nieuwe vriendin heeft, je kon je alleen maar voorstellen je ouders, je vader en moeder, je mama en papa. En niet dat je vader een nieuwe vriendin zou krijgen ?! Dat wil je helemaal niet. Je vader vind het vast vreselijk dat het contact tussen jullie verbroken is en of was. Soms moet je eens kijken hoe een ander zich voelt. Je vader heeft ´t vast niet met opzet gedaan... Soms kom je gewoon iemand tegen die je nog gelukkiger maakt dan dat je al was, en dan wil je niet weggaan bij je man of vrouw omdat je een kind heb. Maar hij had het wel gewoon eerlijk moeten zijn, & dat was ie niet. Geeft niet, daar heeft ie nu vast van geleerd ! Ik begrijp heel goed dat je als eerst in stantie super boos was op je vader, daar geef ik je volkomen gelijk in ! Een scheiding geeft altijd heel veel impact op een kind. Bij elk kind, ookal zeg jezelf van niet, dat komt dan nog wel. Je zal het nooit vergeten, blijf het soms terug halen en praat erover, met een vertrouwenspersoon, zoals jezelf al zei ! Heel veel sterkte meis !!

lieve lieve kiek, wat een naar verhaal! ik begrijp je volkomen! ik ben ook door mijn vader een soort van weggegooit! het is ook heel vervelend om van hem te horen dat hij haar al een tijd kent en dat je dus weet dat hij is vreemdgegaan. dit is ook bij mijn vader gebeurt. binnekort komt mijn verhaal op de site. misschien als je die leest heb je daar ook wat aan. het enige wat ik je nu kan zeggen is ga naar hem toe omdat het je vader is en je toch van hem houd maar haal evt. de liefde gewoon bij je moeder. of ga met hem praten dat je het vervelend vind dat als je bij hem bent dat je dan bijna geen aandacht van hem krijgt. zeg erbij dat je hem maar om het weekend ziet en dan evt. graag iets leuks met hem wil doen. dat kan met of zonder zijn vriendin net waar jij je prettig bij voelt. ik vind zelf dat zij hier rekening mee moet houden want ze weet dat je vader kinderen heeft. daar heeft zij zelf voor gekozen. heel veel sterkte en als je meer advies wil... mail me of zet weer iets op het forum. ik hoop dat je hier wat aan hebt. een hele hele dikke knuffel veel liefs

hoi jongen, dat is wel heel vervelend. wel lief van je dat je dat doet bij je papa. ik zou zeggen, ga een keertje met je papa praten. alleen met hem.en zeg tegen hem dat je nog erg moet wennen en dat je v. nog niet zo aardig vind en dat je dingen zoals een hoofdmassage gewoon niet wil doen bij haar. zeg tegen hem dat je daar bent voor hem. hij is je papa en je wilt hem graag blij maken. je papa moet dit accepteren en respecteren. ik wens je heel veel sterkte en een hele dikke knuffel.

Hi Jongen, bedoel je dat je het gevoel hebt dat je hem ziet of dat je hem echt ziet en dat je hem bijna niet herkent omdat je hem zo weinig ziet? Het lijkt me een vervelend gevoel. Sterkte! Groetjes!

Eerlijk gezegd ... Jaa zeker weten, dat denk ik eerlijk gezegd nog steeds ... Mn ma zegt van niet. Maar ik denk dat dat wel over gaat. Dat zal wel zo zijn, uiteindelijk zal je toch gaan inzien dat ze gewoon niet meer bij elkaar paste, en dat het toch veel beter was dat ze gingen scheiden... Dat komt wel wanneer alles gedaan is.

Mijn ouders zijn op een andere manier uitelkaar gegaan.. Maar ik denk dat je niet de schuld op jezelf moet nemen. Hoe moeilijk het ook kan zijn.. Het is toch niet jou keuze ? x

Ik ben het absoluut eens met Roelinde. Natuurlijk is het niet jouw schuld! Jouw ouders hebben jou 'gemaakt' uit liefde.. toen het er nog wel was. Jammer genoeg kwamen ze er inderdaad te laat achter, dat ze niet hun hele leven bij elkaar wilde blijven, maar ik weet zeker dat dit niks met jou te maken heeft!

Jeetje.. meisje toch... Dat is niet niks zeg, wat je nu allemaal mee maakt! Het lijkt me echt verschrikkelijk! Het is logisch dat je daar verdrietig over bent, je hoeft je echt niet in te houden hoor. Ik wil je graag gerust stellen dat je vast niet de enige bent die dit meemaakt. Ik hoop dat praten helpt! Sterkte!

Lieve Roelinde, Je kunt niks verkeerds zeggen. Je bent een meid van 15 jaar die wordt gedwongen naar een kinderrechter te komen. Je ouders zullen dit doen uit onkunde, angst of iets anders dat hen de kracht ontneemt om samen als ouders goede afspraken te maken voor jou. Roelinde van een kinderrechter mag je verwachten dat ze je begeleiiden in dit gesprek. Je staat er niet alleen voor. Je wordt ook gesteund door je vrienden hier op het forum. Vertrouw op jezelf, laat je emoties zien. Laat je verdriet of woede zijn. Probeer dit wel met mate. En voel bij jezelf wat je zou willen als jij het voor het zeggen hebt. Wat geeft jou rust? Geef ook duidelijk aan als je niet meer wilt praten,als het genoeg is geweest. Wil je laten weten wanneer je gesprek is, ik zal dan extra aan je denken. Veel sterkte, kracht en liefde. Groetjes Mir.

Wat ben ik toch blij met jullie! Jullie geven me net het extra steuntje om er weer tegen te kunnen. Dinsdag heb ik nog een gesprek met de counselor op school, en dan wordt ik donderdag al verwacht bij de rechtzaak.. ik ben benieuwd.

Hallo meisje, wat naar voor jou zeg. Je wordt er erg bij betrokken. Gelukkig kunnen jij en je moeder het goed vinden, en dat jullie een planning hebben gemaakt is natuurlijk helemaal super. Maar wat rot voor je dat je vader niet mee werkt. Naar de rechtbank is een goede oplossing, de rechter zal vooral luisteren naar wat JIJ wil. In dit geval dus naar je moeder en jou. Sterkte! xx

vervelend dat je in zo'n situatie zit. ik zou je aanraden om rustig met je moeder er over te praten en haar te vertellen dat je toch liever alleen met haar op vakantie gaat en dan je argumenten noemen waarom je niet met je stiefvader op vakantie wilt. probeer wel rustig te blijven en haar niet te beledigen anders lukt het helemaal niet ;). en ik weet niet of je vader ook nog ziet, maar ander is het ook altijd nog een optie om niet mee te gaan op vakantie en bij je vader te blijven. succes! xx

Ik ben zelf een vader van een docher van 13 jaar en ken een deel van julie problemen . Bij scheidingen hebben ouders vaak onenigheden en daar hebben kinderen helaas erg vaak last van . In enkele gevallen is het echter niet zo erg als dat ouders het over elkaar hebben . In het eerste 1/2 jaar mocht ik mijn docher niet eens zien en naar hulp van Jeugdzorg en een jaar eerlijk zijn is mijn docher nu geheel bij mij en gaat 2 uur per week op bezoek bij moeder . En dat terwijl ik in het begin als de grootste klootzak werd voorgespiegeld naar zowel mijn dochter als ook jeugdzorg . Mijn motto is wees vooral eerlijk tegen je kinderen en ook anderen natuurlijk . En ga vooral geen slechte dingen verzinnen . En als je naar de kinderrechter moet vraag inderdaad of er iemand met je mee mag die je vertrouwd en kan helpen om dingen uit te leggen . En probeer in eenvoudige korte zinnen iets op papier te zetten om geen belangerijke dingen te vergeten . Allen veel sterkte en sucses

Wauw dit is heftig. Ik heb veel respect voor je. De manier van hoe je alles deed. Om hoeveel moed je had. Om hoe sterk je altijd was. Blijf het verwerken. En op een dag zal het goed komen met je biologische moeder en jou. Eind goed al goed. Blijf sterk! x

wow ik heb tranen in mijn ogen wat erg

Ik heb mijn vader nooit gekend. Mijn vader en moeder zijn uit elkaar gegaan toen ik nog in de buik zat. Mijn moeder zegt dat ik hem niet mag leren kennen omdat hij een eikel is. Ik wil hem wel zien maarja. Mijn moeder zegt dat hij haar heeft mishandeld. x Lise

echt erg

wat schrok ik toen ik jou bericht las! wat moet jij geschrokken zijn! ik leef zeer erg met je mee, en je moet weten dat je er niet alleen voor staat, vrienden en vriendinnen staan altijd voor je klaar! sterkte!

Hallo Noukie! Ik heb je verhaal gelezen en ik snap heel goed hoe jij je voelt. Ik ben ook 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen geworden in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Jou verhaal inspireert mij en ik ben heel blij voor je, dat het nu wat beter met je gaat! Ook al ben je al 20, jij blijft ook een kind met gescheiden ouders, en dat is gewoon hartstikke klote. Ik gun jou heel veel geluk en liefde voor in jou toekomst. Hopelijk kun jij omgaan met de littekens en heb je er in de toekomst minder last van. Liefs Kim

Hi Kim,wat knap van jou dat je zo open vertelt over wat je hebt meegemaakt. Dat bewonder ik. Wat kloote zeg dat je je zo ongelukkig hebt gevoeld. Ik hoop echt voor je dat die therapie veel goeds voor je gedaan heeft. Wat ik me afvraag is of je denkt dat het allemaal veel makkelijker was geweest als je ouders wel aardig tegen elkaar waren blijven doen of had dat niet uitgemaakt, denk je?? Groetjes en tot gauw

Hoi Rebecca, Bedankt voor je reactie! Ja ik denk dat het heel veel had uitgemaakt als mijn ouders normaal met elkaar waren om gegaan. Doordat ze dat niet deden stond ik tussen ze in, en dat is jarenlang een hele ongezonde situatie voor mij geweest Groetjes!

bedankt voor je reactie, vervelend dat jou ouders niet met elkaar willen praten. Mijne doen dat gewoon nog wel Groetjes!

Hi Kim,Ik merk het heel vaak dat ouders heel lang ruzie maken, jaren lang. Vermoeiend..Mijn ouders praten al jaren niet met elkaar. Ik snap niet dat ze voor mij gewoon met elkaar om kunnen gaan. Alles wordt ingewikkeld door hoe zij doen. pfff. Zelfs kerst nu weer, ik moet alles regelen wanneer, waar terwijl als zij elkaar zouden bellen en overleggen, scheelt dat mij een hoop gezeik. Nou ja, fijne vakantie. xx

ik heb bijna hetzelfde nu. heel erg dit allemaal

Beste ... (ik weet je naam niet), Je verhaal raakt me wel. Het is ook oneerlijk dat ouders hun eigen kind in de positie zetten om te moeten kiezen, en er is inderdaad geen beste keuze in die 2. Ik heb mijn halve jeugd ook doorgebracht met de keuze, tussen vader of moeder. En dat heeft mij helemaal niets goeds gebracht. Dus ik kan je als enige tip geven, maak geen keuze! Maar kies voor jezelf. En dat is heel eng, dat kan ik nu ook nog steeds niet, maar dat is het enige wat je kunt doen. Je denkt dan misschien dat je daarmee je ouders kwetst, maar uiteindelijk kwets je ze meer door aan hun te blijven denken. En dat klinkt heel krom, maar zo is het echt!. Ik hoop voor je dat je hier uit komt. En laat (als je dat lukt) die verschrikkelijke keuze die je moet maken, alsjeblieft bij je ouders liggen. Zij zijn gaan scheiden, niet jij! Heel veel sterkte, Liefs Kim

Hoi Kim. Ik heb nu benoemd naar me vader dat ik een tijd rust wil. Omdat dit tenkoste van mijn opleiding gaat als alles zo doorgaat. Hij snapt me niet dat ik dit nu opeens doe. En haalde bij alles wat ik zei het woord moeder erbij, alles lag aan haar en was haar schuld en fout dat ik nu zo dacht. Hij zei zelfs dat ik haar moest vergeten, toen ik zei dat ik dat niet kon, zei hij tuurlijk wel ik heb toch ook geen vader (overleden toen hij 10 jaar was), daarop zei ik dat het wel heel anders is ofdat je vader overleden is of dat iemand nog leeft, toen zei hij dan doe je net alsof je moeder er niet meer is en dat ze dood is. Nou dat hij dit heeft gezegt kan ik echt niet begrijpen, en doet me heel veel pijn en verdiet. Ellke keer als ik dit naar iemand schrijf zit ik met tranen in me ogen omdat het zoveel pijn doet en verdriet geeft. Ik heb zoveel opgegeven om hem te kunnen zien, terwijl hij ook mij had op kunnen zoeken. Dit heeft hij niet gedaan dus zo graag wilde hij dit blijkbaar ook niet. Ik heb toen zoveel ruzie met mijn moeder gehad, dat ik van alles eigenlijk heel veel spijt heb. Me moeder is nu heel belangrijk voor me, en zal haar nooit meer kwijt willen. Liefs Chey

Hi Chey, natuurlijk kan jij je moeder niet vergeten. Wat een vervelende opmerking. Ik wens je heel veel sterkte! Liefs

test

Ik was natuurlijk niet blij dat mijn ouders gescheiden zijn. Maar nu het al enige tijd geleden is ben ik er wel helemaal aan gewend. Ik zou niet eens weten hoe het zou zijn als mijn ouders bij elkaar zijn. Het zou natuurlijk wel allemaal makkelijker zijn. Maar ik haal er op dit moment gewoon de voordelen uit. Ik heb met mijn moeder heel leuke momenten beleefd, en als ik het thuis even zat ben, ga ik even naar mijn vader. Ik ben dus niet blij dat mijn ouders gescheiden zijn, maar er wel helemaal aan gewend. Het zou voor mij nog raarder zijn als ze nu weer bij elkaar komen!

"Blij" is niet het juiste woord, maar ik heb wel gemerkt dat iedereen veel gelukkiger is nu mijn ouders uit elkaar zijn. Mijn moeder is nu getrouwd met een andere man en mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Ze zijn allebei gelukkig. Sinds de scheiding hebben mijn broer en ik een veel betere band met onze vader gekregen. In ons geval zijn er alleen maar voordelen geweest ipv nadelen. Een scheiding hoeft dus niet per se het einde van de wereld te betekenen!

Hallo, ik heb het zelf ook meegemaakt dat mijn ouders gingen scheiden me moeder heeft nu een nieuwe man waar ik niet echt mee kan op schieten me vader heeft een vriendin. Mijn ouders zijn nu al 5 jaar gescheiden alleen woon ik bij me moeder maar sinds dat me moeder een nieuwe man heeft mag ik niks meer van haar ik rij graag paard en omdat mijn moeder niet veel geld heeft was het paardrijden gratis maar het was in het weekend dat ik bij me moeder ben maar als nog wil ze het niet maar met wie kan ik daar over praten ?? Groetjes

Hoi Daphne, Bedankt voor je lieve reactie! Tot nu toe heeft de therapie nog niet geholpen, in die zin dat ik er nog niet bovenop ben. Het heeft me wel al het inzicht gegeven wat er nu precies met mij aan de hand is door alles wat er is gebeurt waardoor ik nu met een therapie ga beginnen die daar heel goed op aan sluit. Dus ik hoop echt dat die me zal helpen om beter te worden. Liefs Kim

Hee Sara, Een scheiding is altijd lastig een kind zal er ook altijd moeite mee hebben ! Maar het komt wel goed, als je iets niet fijn vind, moet je het ook gewoon tegen beide ouders zeggen, zo kunnen ze erook rekening mee houden. Mijn ouders zitten nog middenin de scheiding, meer een vechtscheiding dan een echtscheiding. Jammer dat het op zo'n manier ook kan gaan en niet op een "normale" manier. Soms praten ze erg slecht over elkaar. Dat hoord niet, dat moet ik dan ook tegen ze zeggen, zodat ze dat niet meer doen. 't Komt goed meis ! Doeii

Hoi meisje, Wat ontzettend vervelend zeg, dat je hier nu in terecht gekomen bent. Ik kan me heel goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om duidelijk te zeggen dat je het niet leuk vindt. Je zegt dat je moeder het nog niet weet, maar jij wel? Heeft je vader dit tegen jou verteld? Ik denk dat het goed is met je ouders te praten om ze te vertellen hoe je je voelt. Natuurlijk zal het heel moeilijk zijn, maar het is belangrijk hen te laten merken dat jij er ook bent en hoe het met jou gaat! Heel veel sterkte!

Ieder kind wil dat de ouders bij elkaar zullen blijven meisje. Maar helaas lukt dat niet altijd.Maar dat vader jou er nu eigenlijk mee laat zitten , zonder dat je moeder het weet is niet netjes.Je vader had het eerst bij je moeder neer moeten leggen en dan samen met jouw erover praten.Je vader lijkt naar mijn mening zin verandwoording niet te nemen en legde het bij jou neer,misschien in de hoop dat jij er met je moeder over ging praten en dat is echt niet zoals het zou moeten.Dus trek je vader aan zijn oor en lat hem een man/vader zijn om het moeder zelf te vertellen en niet jou nu in onzekerheid laten zitten.Meis heel veel sterkte !

Blij is niet het juiste woorden, maar het is wel beter zo. Natuurlijk is het niet leuk als je ouders scheiden. Er zitten voor en nadelen aan.

Hoi, ik herken heel erg wat je zegt. Heb er zelf ook nog altijd last van, maar het wordt ook steeds een beetje minder. Dat je dit al van jezelf ziet is al heel knap en helpt je ook een beetje om er mee om te gaan. Persoonlijk denk ik dat doordat je volwassener wordt en steeds meer jezelf leert kennen ook ziet hoe je je gedraagt. Daarbij komt de onzekerheid over jezelf, maar ook het nadenken over een toekomst. En waarschijnlijk door je eigen ervaringen ben je bang dat het later ook zo zal gaan bij jou, dit is ook meer uit persoonlijke ervaring. Ik hoop dat je er wat aan hebt en het kan geen kwaad om 1 april dus naar bovenstaande workshop te gaan, lijkt me juist interessant en nooit geschoten is altijd mis ;)! Als laatste wil ik nog zeggen dat ik inderdaad denk dat het een kwestie van teleurstelling is en dat dat je vertrouwen heeft beschaamd. Het duurt lang voordat je dit weer op kan bouwen, het kan helpen om te bedenken dat jij zelf kan bepalen hoe jouw leven gaat (voor een groot deel dan..) Groetjes!

Ook mijn situatie is iets anders. Maar des de opdringeriger mijn vader was, om contact hebben, des de meer ik hem met tegenzin zie. Het is moeilijk om tegen je ouders te zeggen wat het probleem is. Maar misschien is het een idee de moeder te vragen of hij er thuis over praat. En apart iets te gaan doen met hem als hij er wel is. En gun hem inderdaad wat tijd, maar wel laten weten dat je er bent voor hem.

Ik ben er qua gevoel nog steeds niet blij mee dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Maar qua verstand weet ik gewoon dat het beter is geweest.

Ik heb als kind ook altijd tussen mijn ouders heen en weer gereisd in het weekend, samen met mijn zussen. 2 1/2 uur met de trein steeds heen en weer terug. Je hele weekend staat in het teken van heen en weer gaan. Het zou ook heel fijn zijn als de ouder die zo ver weg woont ook regelmatig zelf de moeite neemt om een dag naar het kind toe te komen zodat ook af en toe die reis niet gemaakt hoeft te worden. Als iemand je kind in de trein afzet en je haalt haar op het station zelf op zodat ze ook niet nog eens met de bus/tram ed hoeft, moet het wel te doen zijn. Probeer ook ruimte te houden om af en toe niet te komen omdat ze een feestje heeft van haar goeie vriendin ofzo. Vooral als ouder moet je je ook af en toe aanpassen aan je kind. Die neemt al zoveel moeite om steeds maar heen en weer te gaan. Laat ook af en toe weten hoe je het waardeert dat ze al die moeite neemt want echt, het kost soms echt veel moeite dat gereis. Succes!

Je kunt je ouders voorstellen om dichter bij elkaar te gaan wonen, zodat co-ouderschap mogelijk wordt (ze hebben eerder met elkaar gewoond, dus dat zou geen probleem moeten zijn). Waarom zou jij met dit probleem moeten worstelen als je ouders hun verantwoordelijkheid kunnen nemen: Een 'concessie' als deze maakt het leven voor iedereen makkelijker en prettiger. Succes!

Wat vervelend voor jou dat jij hier tussen in zit. Misschien kan je tegen hun zeggen dat ze het zelf samen moeten oplossen. Zij zijn volwassen en jij bent het kind. Succes!

vader/vervanging brengt Linthe op maandag naar school en moeder/ vervanging haalt haar op | scheiding belast kind #ouderschap

Hallo, Ik herken uw verhaal zeer goed, ik was namelijk datzelfde kind. Mijn ouders gingen uit elkaar en ik zou twee keer in de week naar mijn vader en zijn nieuwe vriendin gaan. Ik moest erg wennen aan deze nieuwe situatie en ik voelde me niet ' veilig'. Moest mijn eigen draai weer zien te vinden in deze situatie. Het makkelijkst was dan om thuis te blijven en je tegen de nieuwe situatie te keren. Ook mijn vader reageerde hierop door op dure kado's en leuke uitjes te trakteren. Nu ben ik een aantal jaren verder en de reden waarom de band tussen mij en mijn vader weer hersteld is, is omdat we zijn gaan praten. Praten over wat er is gebeurd, en hoe we ons voelen. En dan heb niet alleen ik me geuit, maar ook mijn vader. Dat was voor mij nodig om die band met mijn vader weer terug te krijgen, niet de kado's of dagjes uit. Heb vertrouwen in uw zoon en blijf hem benaderen, maar probeer hem niet het gevoel te geven te ' moeten', maar hem ook echt daadwerkelijk te vertellen waarom u hem zo graag wilt zien.

Hi Jeroen. Het mooie is: er is geen 'betere' of ' minder goede' verdeling. Alles wat jullie kiezen is goed, als jullie er alle 4 maar achter staan. Ik ken co-ouders die elke dag wisselen (op verzoek van hun dochter) en co-ouders die blokken van 2 weken aanhouden (op verzoek van hun kinderen). Om de tafel dus met de moeder en in eerste instantie bespreken wat jullie werkbaar lijkt. Dat uitproberen en elk half jaar aan de kids vragen hoe ze het zo vinden. Mocht er 1 iemand iets willen veranderen aan de situatie, dan moet dan in ieder geval bespreekbaar zijn. Flexibel opstellen dus. Wat trouwens niet betekent dat je het steeds weer anders moet doen! Kinderen zijn wel gebaat bij duidelijkheid namelijk. Alleen, als ze groter worden, kunnen hun wensen veranderen en daar moet je dan als ouder wel iets mee doen. Kijk ook eens in Het Grote co-Ouder (doe)Boek. Daar wordt in Hoofdstuk 2 de Logistiek van het co-ouderen 'behandeld'. Met op 1 van de Top 5 Logistieke Tips: "Koop in godsnaam alles dubbel."

Lief voetballend meisje, Wat lastig zeg! Blijkbaar heb je zelf al een heleboel gedaan, met je vader gepraat, het tegen je moeder gezegd. Ik denk dat je naar hen allebei duidelijk moet zijn dat zij het inderdaad met elkaar moeten oplossen, omdat jij er nu tussen zit. Voor jou is dit heel vervelend en zij zijn degene die daar wat aan moeten veranderen. Heel veel succes!

Hai Jeanne, Lastig dilemma zeg! Mijn kids zijn 10 en 13 jaar. Samen met mijn exman "doen" we co-ouderschap 50/50. Mijn mening is dat je voor co-ouderschap beiden wel heel sterk in je schoenen moet staan en samen moet kunnen communiceren. Nu na bijna 2 jaar loop ik nog steeds tegen allerlei praktische problemen aan: kleding die niet teruggebracht wordt, slaapknuffel of gymkleding ligt nog in het andere huis etc. Het lijkt mij een heel goed idee wanneer jullie de kinderen leidend laten zijn bij het opstellen van het ouderschapsplan. Maar, het is voor de kids wel een heel lastige situatie. Over het algemeen willen kinderen niet kiezen of hun mening zeggen omdat ze de andere ouder niet willen kwetsen. Is het een idee om een soort bemiddelaar in te schakelen voor de kinderen? Een onbevooroordeelde derde persoon aan wie de kinderen rustig kunnen vertellen wat hun wensen zijn? Succes!

Wat vervelend dat het zo is gegaan Jeanne! Hopelijk biedt het hoop voor de toekomst om het nog beter te gaan doen en dat je ook weet waar je nu tegen aanloopt in de gesprekken met je ex. Ik hoop het allerbeste voor jullie! Groetjes, Anne-Marleen

Beste Vera, Dat is een verdrietig verhaal. Kun je er niet met je ouders,afzonderlijk over praten? over hoe moeilijk en verdrietig het is dat het op deze manier gaat? Ik ben zelf ook gescheiden en ik heb geen fijn contact meer met de vader van onze zoon. Maar hij komt hem wél gewoon thuis ophalen en als er dingen zijn van school bijv. overleggen we daarover. Dat is best moeilijk want ben heel boos en verdrietig en ik vind het moeilijk om mijn ex te zien. Maar het blijft wel de vader van mijn zoon. Je schrijft: "Als kinderen ruzie hebben moeten ze het meteen goed maken. Waarom ouders dan niet?" Dat is een begrijpelijke vraag. Maar als twee volwassen mensen uit elkaar gaan hebben ze ook heel veel verdriet en boosheid in zich die niet zomaar is op te lossen. Je had elkaar immers beloofd bij elkaar te blijven in goede en slechte tijden? Als er dan tóch een breuk ontstaat, staat je hele wereld op zijn kop. Zelf heb ik een jaar lang geprobeerd vriendelijk met elkaar om te gaan en dat deed ik voor onze zoon. Maar dat werkt niet, hoe graag ik het ook wilde. Een scheiding is een heel ingrijpend iets dat veel tijd nodig heeft om de pijnboosheid en het verdriet te laten slijten. Nu weer even terug naar jouw situatie. Als je er niet met je ouders over kunt praten, is er dan misschien iemand anders, die als tussenpersoon kan optreden? Een mentor van school, een opa, oma, tante of iemand anders waar je goed contact mee hebt en die je vertrouwt? Want weet je Vera, soms zijn ouders zó met hun eigen verdriet en teleurstelling bezig, dat ze even niet goed kunnen bedenken hoe het voor de kinderen is en hebben ze iemand nodig die hen daar op wijst. Jij en je broer hebben het volste recht om te zeggen wat jullie van de situatie vinden en te laten weten dat jullie hier heel erg verdrietig van worden. Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je het kunt oplossen!

Hoi Vera, Dit is zeker niet fijn. Het mag ook zeker anders zijn. Ik begrijp dat je ouders niet willen horen wat jullie zeggen en dus niet prettig vinden. Misschien dat 'de kont tegen de krib gooien' helpt. Maak samen met je broer een spreekwoordelijke vuist. Geef aan dat jullie niet meer naar de andere ouder gaan als het vervoer niet beter wordt geregeld. Bijv. het ene weekend rijdt moeder de keer erna rijdt vader. Een 2e optie is om een vertrouwenspersoon te zoeken, misschien wel een leerkracht of mentor op school. Misschien dat zij jullie kunnen begeleiden hoe je jezelf beter kunt beschermen tegen het verdriet en de strijd van je ouders. Ik kan niet opmaken hoe lang je ouders gescheiden zijn. Maar tegenwoordig is het opstellen van een ouderschapsplan verplicht, hierin staan afspraken rondom de kinderen, waaronder ook het halen en brengen. Helaas kun je de communicatie tussen je ouders niet makkelijk veranderen, dat zal te maken hebben met teleurstellingen, verdriet en woede. Alleen zijzelf kunnen hier verandering in brengen. Veel sterkte, Knuff. Mir.

Volg je gevoel. In welk huishouden vind je je rust? Vriendinnen en verenigingen krijg je ook na een verhuizing. En echte vriendinnen verlies je niet!

Hoi meisje van 14, Het is al een tijd geleden dat je dit berichtje hebt geplaatst. Ik vroeg me af hoe het is afgelopen? Heb je nog duidelijk kunnen zeggen wat je er van vind? En is het voor jou ook duidelijk geworden waarom je vader wil scheiden? Het is inderdaad niet zoals het hoort en je vader zet je nu tussen je ouders in. Ik hoop dat het goed met je gaat! Groetjes, Anne-Marleen

Hoi Gini, Wat vervelend dat je je er zo naar onder voelt. Ik denk dat dat nergens voor nodig is! Dat je geen foto van jou en je stiefmoeder op facebook zet betekent niet dat je haar ook aardig kan vinden. Waarschijnlijk vindt je stiefmoeder het gewoon een leuke foto en bedoeld zij er verder niets mee. Als je uit schuldgevoel een foto van jou en je stiefmoeder erop zet zou ik zeggen dat dat niet nodig is. Natuurlijk als je een leuke foto hebt en jij voelt je daar beter door kan je deze er ook op zetten. Groetjes, Anne-Marleen

Hoi Vera, er staan hier al een hoop goede reacties. Ik snap dat jouw ouders verdriet hebben en boos zijn op elkaar, maar ze mogen dit niet ten koste van hun kinderen laten gaan, ik begrijp het heel goed dat je je zo voelt. Kun je het niet ter sprake brengen bij je ouders? Hoe je je voelt als dit gebeurt? Wellicht krijgen ze zo wat meer begrip voor jou, hoe vervelend dit voor jou is.

Hoi Miesje (18), Ik ben stiefmoeder van de 2 dochters van mijn man. Ik heb zelf geen kinderen omdat ik ervoor gekozen heb bij mijn man te blijven terwijl hij geen kinderwens meer had. Ik heb zelf ervaren hoe moeilijk het is om stiefmoeder te zijn. Ik snapte heel vaak niets van mezelf (ik vond mezelf altijd een leuk mens maar kon soms veranderen in een jaloers kreng (met allerlei naar gedrag tot gevolg). Heel confronterend voor mij en hartstikke erg voor de meiden). Gelukkig hebben we een weg weten te vinden en kunnen we goed met elkaar opschieten. Maar ik voel me nog vaak schuldig over de eerste periode dat ik "in het gezin"van mijn man kwam. Mijn eerste reactie was namelijk: "hij is van mij" en zag zijn kinderen onbewust als concurrentie. Wat stom!!!! Je vader is een sukkel (maar toch je lieve vader) dat hij zijn kind niet beschermt. Je mag van hem houden maar hoeft hem niet altijd aardig te vinden. Je stiefmoeder is ook een sukkel dat ze zo tegen jou doet. Je hoeft niet van haar te houden, je mag (als je wilt) haar aardig vinden. Lief meisje (18) het is niet jou schuld. Het is echt niet jou schuld!!! Helaas is je wel veel onrecht aangedaan en ben je echt ondergewaardeerd als KIND. Breek alsjeblieft die muur af. Stukje voor stukje. Wat voor jou veilig voelt en in jou tempo. Je mag er zijn! Iemand heeft je nodig. Je bent de moeite waard. Stop met zoeken, laat die nare gedachtes vliegen, ban ze uit je leven, laat ze je creatieve geest niet vergiftigen en vind je rust.

Ik kan je geen tips geven over hoe je er mee om moet gaan. Maar zelf heb ik het zelfde gevoel als jou. Bij mij hebben ze het ook niet te lang geleden gezegd.Ik vond het ook erg lastig en voelde mij het zelfde als jij. Ik weet dat je hier misschien niet veel aan hebt maar misschien heb je het idee dat je nu niet alleen bent. Groetjes,

Hoi Linda, Wat vervelend voor je! Ik was 8 toen mijn ouders gingen scheiden, ik weet er niet alles meer van, hoe dat precies ging, maar het is natuurlijk nooit leuk. Als je ouders echt uit elkaar gaan, denk ik dat jullie gewoon goed met z'n 3-en om de tafel moet gaan zitten, om te bespreken waar jij behoefte aan hebt zodat je ouders dat ook weten. Bijvoorbeeld dat het voor jou fijn is dat ze bij elkaar in de buurt blijven wonen, dat je je eigen kamer in de nieuwe huizen krijgt, dat je hoopt dat ze met elkaar blijven praten zodat je het gevoel blijft houden dat je 'ouders' hebt in plaats van 1 vader en 1 moeder los van elkaar. Ik snap heel goed dat je het idee hebt dat het nu allemaal heel shit gaat worden, daarom is het belangrijk dat je aangeeft waar jij behoefte aan hebt! Misschien kun je je ouders ook eens op deze site laten kijken, zodat ze verhalen kunnen lezen en weten wat wel en niet werkt voor kinderen. Oh en ehm..het klinkt nu natuurlijk heel ongeloofwaardig, maar niet alles is kut als je ouders gaan scheiden hoor! 2 keer Sinterklaas, 2 keer verjaardag, 2 keer vakantie..! ;) Liefs

Ha Linda, Is dit de eerste keer dat je iets hierover hoort? Geloof me, het is niet zwak van je, hoe jij je nu voelt. Sterker nog, huil, gooi het even helemaal eruit. Momenteel zit ik in dezelfde situatie als jij. Ouders die niet weten wat er precies allemaal gaat gebeuren, dus wij als kind evenmin. Logisch dat je niet weet wat je moet doen! Ga even goed nadenken over welke dingen JIJ graag wil weten. Laat je ouders weten waar jij behoefte aan hebt. Ik kan met deze situatie, na veel tranen en denken, nog steeds moeilijk omgaan. Het kost mij namelijk ontzettend veel tijd om het te accepteren. Maar ik maak het mezelf wel draaglijker door op zoek te gaan naar antwoorden op alle honderden vragen die in mijn hoofd zweven. Daarnaast probeer ik mijn stem te laten horen en het scheelt enorm als erover gesproken wordt met het hele gezin. Praat er dus over met je ouders, maar wel wanneer je er zelf behoefte aan hebt. Zoek de plekken op waar je je op je gemak voelt, spreek veel af met vrienden en zoek steun. Zet jezelf centraal. Sterke, warme groet

Wat mij altijd hielp/helpt (nog steeds na 13 jaar, maar dat is voor iedereen anders) is om erover te praten met één vriendin. Ze hoeft niet alles te weten natuurlijk, maar gewoon wat je kwijt wilt. Als je jouw verhaal bij iemand kwijt kan en je jouw gevoel dus onder woorden kunt krijgen, ben je al heel ver! Als je het in woorden kunt uitdrukken wordt het ook makkelijker om het een plekje te geven. Maar nogmaals, dit is voor iedereen anders. Hopelijk werkt het voor je!

Lieve Linthe, dat is echt heel lastig met een zware tas naar school gaan maar miss kan je regelen (vragen) of je vader of je moeder die tas naar je vader brengt of je vader die tas naar je moeder brengt, weetje, dit is een tip hoor ik weet niet of het helpt maar als ik jouw was geweest had ik het wel gevraagt. verder nog succes!

Hoi Demy, Dat is inderdaad vervelend. Het is nooit leuk als je ouders gescheiden zijn, maar je bent in ieder geval niet de enige! Je bent ook niet de enige die steeds van vader naar moeder moet en weer terug. Misschien helpt dat je een beetje :). En het enige voordeel dat het kan hebben is dat je 2x op vakantie mag en 2x je verjaardag kan vieren ;). Soms kan het ook beter zijn als ze niet meer bij elkaar zijn, dan maken ze ruzie of worden ze verdrietig. Als je al deze dingen onthoudt, maakt het het misschien wat makkelijker om mee om te gaan. Je bent in ieder geval niet alleen!

Jouw manier van denken nu is goed! Ja, het klopt dat het niet eerlijk is om dat te smsen en het klopt al helemaal dat hij dit gewoon even moet accepteren. Blijf de baas over deze situatie. Je hebt datgene gedaan wat jij het fijnste vond. Als de teleurstelling van je vader is weg gezakt, dan zal hij zich dat gaan beseffen, maar alleen als jij blijft volhouden zoals je nu doet! Misschien moet je gewoon eerlijk vertellen dat je het niet eerlijk vind dat hij je dat liet weten. Zeg maar gewoon dat hij het moet accepteren zoals jij het wilt. Goed gedaan!

Ik kan me je vader wel heel goed voorstellen, hij heeft je al zo lang moeten missen bij de feestdagen. Dat je bang bent voor je moeder haar reactie snap ik ook. Ik kan heel boos worden opdat soort moeders. Door haar gevoel kom jij in een tweestrijd dat je het gevoel krijgt te moeten kiezen. Hierin zouden kinderen van gescheiden ouders toch vrijer in gelaten moeten worden. Wees niet bang en kies voor jezelf en je ouders. Geef het ze maar terug hoe jij je er onder voelt. Vaak beseffen ze niet wat het met JOU doet.

Hallo, mijn ouders zijn nu 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. Afgelopen donderdag gekeken naar het programma "echt scheiden". Heb bijna de hele uitzending met tranen in m'n ogen zitten kijken. Vooral omdat dit verhaal veel op de scheiding van mijn ouders leek, alleen ben ik een stuk ouder dat de kids van dit gezin. Niet dat dit het minder moelijk maakt.... Ik begrijp nog steeds niet waarom ik er naar keek, wou het in eerste instantie ook echt niet zien. Maar wat ik niet begrijp is dat dit soort PRIVE zaken op tv worden uitgezonden. Waarom zou je als mens al deze ellende met heel het land willen delen. Het is al erg genoeg, en om dit dan ook nog op tv te tonen... Ik vind dit echt veel te ver gaan. En dan helemaal schandalig dat de kinderen hiermee worden opgezadeld, en dus ook op tv komen. Hopelijk gaat dit programma per direct van de buis. Ik vind dit ECHT véél té ver gaan!!!

Je hebt helemaal gelijk, ik heb ook met kromme tenen zitten kijken. Het is al erg genoeg dat je je kinderen moet vertellen dat papa en mama uit elkaar gaan. En dan doen ze het met een camera erbij... Dat dit zomaar mag begrijp ik ook niet.

Hi Rick, Wat een vervelende situatie voor jou...Wel moedig van je dat je zelf aangeeft dat je een pauze nodig hebt! Heb je iemand in je omgeving die je in vertrouwen kan nemen? Familie, mentor op school, een goede vriend. Het kan wel helpen als je je verhaal met iemand deelt, zo kan je alles even op een rijtje zetten. De politie wordt niet betrokken in de omgangsregeling dus daar hoef je niet bang voor te zijn. Veel belangrijker is het dat jij het weer ok vindt om naar je moeder toe te gaan. Het lijkt erop dat jullie daar wel hulp bij nodig hebben, om weer vertrouwen te krijgen. Misschien heb je iets aan dit artikel over wat jouw rechten zijn?: http://www.villapinedo.nl/overig/jouw-belang Wat vervelend dat je ook moeilijk slaapt door deze situatie... Sterkte en schrijf hier vooral weer als je zin hebt. Groetjes Marsha

P.s. als je wel je hele verhaal kwijt wil op VillaPinedo, maar niet zodat anderen het ook kunnen lezen, kan je het altijd doen via 'stel een vraag'. Dit is anoniem en alleen jij krijgt dan een berichtje terug / antwoord op je vraag.

Centrum kind en gezin is link omdat bureau jeugdzorg er een grote partij in is en bjz van alles mag nagaan vragen en mag beslissen als zij onderzoek of ingrijpen nodig vinden. Beter zoek je meer onafhankelijke hulp (ook mét echt beroepsgeheim).

Hi Tim, Wat kloote dat het allemaal zo loopt met je vader! Kan je hiermee wel bij je moeder terecht? Of moet je dan weer rekening houden met haar gevoelens? Kan je een keer samen met je vader en een onpartijdig iemand (familielid, therapeut) praten zodat jij open kan vertellen wat jou bezig houdt? Praten is beter dan opkroppen.. Als je met niemand kan praten, kan je het ook opschrijven. Je kan voor de site Villa Pinedo gaan bloggen of filmpjes maken of iets anders creatiefs zodat je in ieder geval je verhaal kwijt kan. We hebben een redactie met een groep jongeren (zij maken de filmpjes op ons youtube kanaal en schrijven de stukken op de site )waar je kan aansluiten. In deze groep zitten veel jongeren die je verhaal zullen herkennen en je verder kunnen helpen. Veel sterkte! Marsha