Soms zijn er momenten die je extreem gelukkig maken en trots op wat je doet. Dat heb ik nu. Wat ben ik blij dat Villa Pinedo zich inzet om volwassenen de ogen te openen, om ze te laten zien wat voor pijn en verdriet ze kunnen aanrichten en wat voor gevolgen dat heeft voor hun kinderen. En wat ben ik blij dat het een plek is waar jongeren zich daar mee bezig houden. Dat zíj degenen zijn die dat aan ouders leren en niet de welbekende zogenaamd alleswetende psycholoog of bijdehante buurvrouw.

Meeleven
Ik kom net terug van een studiedrankje. Een meisje dat mij eerder al eens aansprak over Villa Pinedo vertelde nu wat uitgebreider over haar eigen ervaringen. Een half uur later is het nu, en ik zit met tranen in m’n ogen achter de laptop. Ik voelde zo erg haar behoefte om haar verhaal te delen. De frustratie over haar ouders die hun eigen kinderen lijken te negeren. De druk die zij vanaf haar 14e voelde om voor haar broertjes te zorgen en de verantwoordelijkheid te nemen.

Breekpunt
Soms zijn er van die momenten waarop je even breekt. Op dit moment ben ik blij en trots en verdrietig. Ik denk omdat ik altijd mijn best doe niet de slachtofferrol te spelen. Omdat ik mensen niet het idee wil geven dat scheiden het ergste is wat je kan overkomen. Ik weet wel dat het erger kan maar soms komen gevoelens ineens aan de oppervlakte, worden ze weer even echt wanneer je steeds probeert te doen alsof ze er niet zijn. En dan breek je even. Samen.

Ik gaf haar een knuffel en wilde haar eigenlijk niet meer loslaten.

Phyleen (22)

Klopt niet
Nu zijn we 10 jaar verder en ik neem hem dat nog steeds heel erg kwalijk. Dit mag je niet vragen aan je kinderen om de nieuwe partner ‘papa’ of’mama’ te noemen. Ik heb het een tijd gedaan en het voelde heel vreemd. Ook naar mijn echte moeder vergiste ik me en noemde ik mijn stiefmoeder ‘mama’ als ik over haar vertelde. Verbaasde blik van mijn echte moeder. Het voelde alsof je het nooit goed doet. Ik voelde altijd dat het niet klopte maar ik wilde mijn vader niet teleurstellen.

Verraad
Mijn vader kwam er steeds op terug hoe goed mijn stiefmoeder voor ons zorgde en dat mijn eigen moeder dat niet deed. Elke keer dat ik dat heb gehoord, voelde ik me kloote. Echt altijd. Als verraad naar mijn eigen moeder. Ik heb niet eens zelf kunnen bedenken wat ik er nou echt van vond, zoiets moet gewoon niet opgelegd worden. Als een kind helemaal uit zichzelf de stiefmoeder ‘mama’ wil noemen, prima. Maar forceer dat niet.

Wat ik nu doe met Moederdag? Ik ga alletwee niets geven. Ik sla het gewoon over en doe eindelijk wat ik zelf wil.

Lot (17)

De teksten op onze website zijn niet geredigeerd omdat wij de verhalen zo puur mogelijk willen houden.

Wanneer je geen kadootje hebt voor Moederdag, ben je gegarandeerd de pineut. Dacht je lekker te kunnen genieten van je zondag, dan heb je het goed mis. Ineens verwacht je moeder een uitgebreid ontbijt op bed, naast de zakken met kadootjes die naast het bed liggen. Als er iets ontbreekt aan het geheel, dan kun je de gehele dag rekenen op chagrijnige en geïrriteerde blikken. Zelfs de dag na Moederdag kan nog steeds enorm fataal zijn. Misschien dacht je veilig te zijn door braaf naar school of naar je werk te gaan. Het schuldgevoel blijft je achtervolgen totdat je moeder jarig is. Sterker nog: in sommige situaties kan het schuldgevoel nog ervaren worden tot aan de volgende Moederdag.

Het kan overigens nog veel erger. Je hebt gescheiden ouders en je woont bij je moeder. Dan is de druk om haar goed te verwennen met Moederdag nog veel groter dan dat je eigenlijk had gehoopt. ‘Je vader woont hier niet meer, dus ik verwacht van jullie uiteraard het allerbeste op Moederdag.’ Dus wanneer je op zaterdagavond gezellig gaat stappen met vrienden en je de volgende dag pas in de middag wakker wordt, is het te laat.

Moederdag. Als je echt van je moeder houdt, laat je dat elke dag merken. Niet speciaal op een in de vergetelheid geraakte zondag ergens in de maand mei. Desalniettemin sta ik dit weekend tussen alle wanhopige mensen in de winkels om een kadootje te zoeken voor mijn allerliefste mama. Niet omdat ik mee wil doen aan deze genationaliseerde geldklopperij, maar meer met de gedachte dat ik niet aan Vaderdag doe. De enige ouder die ik op dit moment heb, verdient het om dat ene dagje te krijgen waar in de media zoveel over wordt gepromoot.

Als je gescheiden ouders hebt en in de zoveel tijd van huis wisselt is het erg lastig om alle bij je huizen echt als ´thuis´ te zien. Alle bij de huizen zijn natuurlijk erg verschillend in het ene huis woont je vader en het andere huis je moeder en dan hebben ze ook nog allebei andere regels, ander eten, een andere partner en een andere inrichting van het huis. Dat is best wel lastig schakelen als kind want iedere keer moet je je weer opnieuw aanpassen.

Ik heb persoonlijk wat dingen bij mijn moeder en bij mijn vader wat mij echt het thuis gevoel geven. Bij mijn moeder staat een buddha die ik voor haar heb gekocht. Ik vind het zo’n mooi beeldje en het doet mij echt aan mijn moeder denken. Ook hangen in mijn moeders huis schilderijen van mij waaronder ‘de liefdesboom’ die ik heb gemaakt voor VillaPinedo. En op de koelkast verzamelen mijn zusje, moeder en ik magneten van de landen waar we op vakantie zijn geweest.

Mijn broertje Max
Bij mijn vader heb ik minder concrete dingen waardoor ik mij thuis voel, maar het belangrijkste bij mijn vader is mijn kleine broertje Max. Hij is van mijn vader en mijn bonusmoeder dus hij gaat niet mee heen en weer. Maar zodra ik Max zie voel ik me helemaal thuis!

Heb jij ook speciale dingen in huis waardoor jij je daar echt thuis voelt? Of een familielid die je dat gevoel geeft? Ik ben benieuwd!

Kiki (15)

De teksten op onze website zijn niet geredigeerd omdat wij de verhalen zo puur mogelijk willen houden.

Om eerlijk te zijn was het beste einde natuurlijk als mijn ouders gewoon bij elkaar zouden zijn.

Mijn moeder, zusje en ik zijn drie handen op één buik. We doen veel dingen samen. Van weekendjes
weg tot gezellige etentjes. Dit was al zo voor de scheiding en dit gaat nooit veranderen. Mijn moeder
is echt een vrouw waar ik tegenop kijk. Waar ik nog steeds naar toe ga als ik mij zorgen maak, waar ik
eerlijk tegen ben en eerlijkheid van terug krijg.

Mijn vader heb ik sinds de kerst niet meer gezien. Om eerlijk te zijn geeft dat ook niet. Het is zoals het is. Hij is druk met zijn ‘nieuwe’ gezin en kinderen en daar passen wij soms niet in. Eigenlijk ben ook ik erg druk. Ik heb een ontzettende leuke baan in Amsterdam en ik ben bezig met mijn eigen toekomst. Ik heb door alles wel geleerd dat er door te praten echt verwerken is. Als kind moet je goed je grenzen aan geven en juist wel zeggen wat niet goed voelt. Heb je het gevoel dat je ouders je dwingen te kiezen en vind je dit niet prettig, zeg dit dan. Wees zelf zo duidelijk mogelijk.

Verder is accepteren het enige wat je kan doen. Had ik de dingen graag anders gezien? Natuurlijk! Neemt niet weg dat een ongelukkig huwelijk die in stand blijft net zo moeilijk kan zijn voor kinderen en misschien wel moeilijker. Als kind blijf je altijd verbonden aan je ouders, ze zijn een onderdeel van je bestaan. Daardoor vind ik het belangrijk om de contacten die er wel zijn in stand te houden en voor de rest is het zoals het is, daar verander ik niks aan.

Melany (25)

Lees ook de andere delen van Melany’s verhaal: Onverwacht toch verwacht, Eerlijkheid duurt het langst en Toekomstplannen

De teksten op onze website zijn niet geredigeerd omdat wij de verhalen zo puur mogelijk willen houden.

Lex van Lieshout/ANP

Als klein jongetje speelde ik het met mijn vader, daarna bij de plaatselijke voetbalvereniging. Op mijn tiende werd ik ontdekt door een scout. Ik mocht bij de KNVB voetballen. Mijn vader ging overal mee naartoe. Hij moedigde aan en was ontzettend trots. Ik heb nog twee broers die allebei topsport doen. Zij zijn erg fanatiek, ik hoef niet altijd te winnen.

Tijdens mijn jaren bij de KNVB veranderde ik. Rond mijn viertiende begon ik te puberen, zoals mijn ouders dat noemden. Voetbal vind ik leuk, maar ik wil ook andere dingen doen. Bij de KNVB moest ik vier keer per week trainen, waardoor ik veel minder tijd voor mijn vrienden had. Ik begon trainingen over te slaan en mijn vader raakte gefrustreerd. “Waarom doe je niet gewoon je best?” riep hij tegen mij. “Je bent hartstikke goed, geef je alles nu op?” Ik zag het niet als opgeven. Voetbal was niet meer leuk, want ik wilde ook uitgaan en dat kon daardoor niet.

Tijdens deze voetbal jaren gingen mijn ouders uit elkaar. De sport van mijn broers en mij was mijn vaders enige houvast. Ken je die reclame van SIRE ‘Geef kinderen hun spel terug’? Zo ging het er op een gegeven moment aan toe. Mijn vader zag mijn droom in duigen vallen. Nou ja, mijn droom was het niet meer.

Tevergeefs probeert mijn vader mij te motiveren voor voetbal. Een van de weinige dingen die we gemeen hadden was de sport. Nu dat is weggevallen, merk je hoe slecht je elkaar kent. Mijn vader probeert de band terug te krijgen die we vroeger hadden. Uit wanhoop, althans dat denk ik, is hij bij het oudere mannen voetbal team gegaan. Een voetbal team van mijn dorpsclub! Nu zie ik mijn vader niet alleen in de weekenden, maar ook tijdens mijn trainingen. Hij wil op deze manier het contact verbeteren, maar ik vind het verschrikkelijk. Voetbal interesseert mij niet echt meer, maar het was wel mijn ding. Ik kon daar even loskomen van alles. Ik hoefde niet aan school en thuis te denken. Maar doordat mijn vader nu ook bij mij op het veld traint, is deze veilige omgeving weg.

Op zoek naar een andere sport dus!

Daan (16)

De teksten op onze website zijn niet geredigeerd omdat wij de verhalen zo puur mogelijk willen houden.

Het meisje met het masker van verdriet

Ik wil huilen gillen en schreeuwen
Maar niemand mag het zien
Niemand mag het weten
Mijn ouders gaan scheiden…
Niemand begrijpt hoe ik mij voel
En ik begrijp mijn ouders niet
Hoe kunnen ze dit nou doen?
Waarom? Waarom willen ze niet meer samen zijn?
Ik kan ze nu niet meer tegelijk zien,
altijd moet ik er een missen.

Kiki (15)

Ondertussen zijn we drie verjaardagen verder. De eerste met mijn moeder, zonder mijn vader. De tweede met mijn moeder en mijn vader tegelijk. Dit gaf bij mij en mijn moeder zoveel onrust dat ik de derde verjaardag in twee delen heb gevierd. Het is te pijnlijk om mijn moeder alleen in dezelfde ruimte te stoppen met mijn vader en zijn nieuwe gezin. Want mijn vader heeft niet alleen gekozen voor een nieuwe vrouw, maar ook voor drie jonge kinderen onder de twintig jaar. Momenteel zie ik hem weinig en als ik hem zie krijg ik boodschappen die ik moet doorgeven aan mijn moeder, omdat zij hem niet persoonlijk wil spreken. Ik krijg te horen dat hij vind dat mijn zusje er een potje van maakt en dat hij het zo geweldig heeft. Bij mijn moeder hoor ik nog steeds onrust, ze is minder verbitterd maar is nog steeds aan mijn vader verbonden omdat het huis al meer dan vier jaar te koop staat. Ze is boos omdat hij mijn zusje niet in haar waarde laat. Mijn moeder is momenteel al zo ver dat ze op welke manier dan ook onder het huis uit wil komen, zelfs al verliest ze daarbij heel veel geld en haar pensioen.

Momenteel ben ik op het punt dat ik mijn beide ouders heb duidelijk gemaakt dat ik niet betrokken wil worden in hun communicatie. Géén mailtjes die worden door ge’cct. Géén boodschappen die worden doorgegeven. Ik weet ondertussen dat ze volwassen zijn en het samen moeten uitzoeken.
Dit jaar word het wederom een gescheiden verjaardag. Maar ik maak mij zorgen over de toekomst. Als ik ga trouwen wil ik zelf ontspannen zijn, hoe kan dat als mijn moeder niet in dezelfde ruimte kan zijn als mijn vader? Hoe zorg ik ervoor dat ik dit los laat? Mij minder zorgen maak over hoe het gaat met mijn zusje? Krijgt mijn kind drie oma’s?

Afgelopen weekend liep ik door mijn ouderlijk huis. Het is nog steeds niet verkocht en het plan is dat alle spullen worden weggehaald en alles wit geschilderd word. Mijn zusje heeft een eigen huisje en rust. Ik maakte nog een soort afscheidsrondje en kreeg er buikpijn van. Ingepakte dozen op plekken waar mijn ouders vroeger sliepen. Stof en spinnen raggen in mijn oude slaapkamer. Trouwalbums en foto boeken klaar om weggegooid te worden. De plek waar we vroeger gelukkig waren als gezin, meer dan 13 jaar, is nu niets meer dan chaos en bende.

Melany (25)

Lees ook het eerste en tweede deel van Melany’s verhaal: Onverwacht toch verwacht en Eerlijkheid duurt het langst