‘’Ik ben Charlot.’’ hoor ik mezelf stamelend zeggen. Ik sta in het Hilton hotel voor een grote groep mensen. Zakenmensen, advocaten, PR-mensen, jongeren, kennissen, vrienden en de oprichtster van stichting Villa Pinedo zijn bij elkaar gekomen voor een Nieuwjaarsontbijt. Mensen die in het gewone leven straal langs elkaar heen zouden lopen. Maar hier is het anders. Mensen luisteren naar elkaar en nu dus naar mij. Iets wat van mij niet per se hoeft. Ik schrijf liever over mensen, luister naar hun verhalen en laat mezelf erbuiten.

‘’Ik ben negentien jaar en ik ben de nieuwe hoofdredacteur van Villa Pinedo’’ vervolg ik snel. Ik zie een aantal mensen knikken, naar me glimlachen. Snel geef ik de microfoon door aan mijn buurman, ook een jongere.

Er zijn veel vragen. Zijn je ouders gescheiden? Geef eens een tip en een top over de scheiding van jouw ouders! Woon je bij je moeder of je vader?  Wij vertellen ons verhaal. Het verhaal over de scheiding van onze ouders. De ouderen luisteren geboeid. Er wordt gelachen en af en toe krijgt iemand een brok in zijn keel.

Als ik wil vertrekken tikt iemand op mijn schouder. ‘’Jij bent Charlot, he?’’. Ik knik. Er komt nog een vrouw bij staan, lacht naar me en vraagt ook nog eens wie ik ben:“Er hebben zich vanochtend zoveel mensen voorgesteld.” Ik geef haar een hand en zeg ‘’Ik ben Charlot. Ik ben de nieuwe hoofdredacteur van Villa Pinedo.”

Dit artikel heeft nog geen reacties. Je kunt reageren in het veld linksonder.